Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2020

«ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ». ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

 

τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.

Ἡ ἐνημέρωση αὐτή δέν ἀποτελεῖ πλήρη καταγραφή ὅλων τῶν περιπτώσεων διείσδυσης τῆς «Νέας Ἐποχῆς» στή σύγχρονη κοινωνία, καθώς μία ὁλοκληρωμένη προσέγγιση θά ἀπαιτοῦσε ἐ­κτεταμένο ἔργο πολλῶν τόμων. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τίς ἀνα­φερόμενες περιπτώσεις, πού κι αὐτές παρατίθενται ἐνδεικτι­κά.

Εὐχόμεθα, ἡ ἐργασία αὐτή νά ἀπο­τελέσει κίνητρο γιά ἔρευνα κι ἄλλων συνεργατῶν στή διερεύνηση τοῦ συνδρόμου τῆς «Νέας Ἐπο­χῆς». Θά πρέπει ἀκόμη νά ἀναφερθεῖ ὅτι κάποια ἀπό τά ἀνα­φερόμενα ἐδῶ στοιχεῖα ἔχουν παρατεθεῖ καί σέ ἄλλα άντίστοιχα ἄρθρα κατά τό παρελθόν. Αὐτό ἄς μήν μᾶς παραξενέψει καθῶς τό θέ­μα εἶναι ἰδιαίτερα σημαντικό κι ἡ ὁποιαδήποτε ἐπανάληψη οἰκο­δομεῖ.

«Νέα Ἐποχή», λοιπόν, «New Age» ἤ «Ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου» εἶναι ἡ παγκόσμια θρησκεία (πανθρησκεία), πού βάση της ἔχει τόν Οὐμα­νισμό, με­θο­δολογία της, τόν Ἀποκρυφισμό καί τίς Ἀνα­τολικές θρη­σκεῖ­ες καί πού ἀποτελεῖ τό ἐργαλεῖο τῆς «Παγκοσμιοποίησης», δηλαδή τῆς στανικῆς ἐφαρμογῆς μιᾶς «Νέας Τάξης» πραγμάτων.

Βασικά στοιχεῖα τῆς διδασκαλίας τῆς Νέας Ἐποχῆς εἶναι ἡ πίστη σέ ἀπρόσωπο θεό, στό «νόμο» τοῦ κάρμα καί τῆς μετεν­σάρκωσης, καί στή δυνατότητα τῆς μετεξέλιξης τοῦ ἀνθρώ­που σέ θεό κατ’ οὐσίαν μέ τίς δικές του μόνο δυνάμεις καί μέ τή βοήθεια καί χρήση τοῦ «διαλογισμοῦ». Κεντρική θέση στή διδασκαλία τῆς «Νέας Ἐποχῆς» ἔχει ὁ ἀπόλυτος πανθεϊστικός μονισμός, τό «Ἕν τό πᾶν» τῆς θεοσοφίας, δηλαδή τό «ὁλιστικό μοντέλο». Οἱ ὀπαδοί τῆς «Νέας Ἐποχῆς» πιστεύουν ἐπίσης ὅτι μέσα διαθέτουμε «ἀπόκρυφες δυνάμεις» -ἐν ὕπνω- καί ὅτι ἡ Γῆ εἶναι ἐμψυχωμένη («Γαία»). Ὅλα αὐτά εἶναι ἐπιδράσεις τῶν ἀνατολι­κῶν θρησκει­ῶν (βουδισμοῦ, ἰνδουισμοῦ, ταοϊσμοῦ) μέ­σῳ τῆς Μασονίας καί τῆς Θεοσοφίας. Τό μήνυμά τους συνοψίζεται στό μεγάλο ἑωσφορικό ψέ­μα, ὅτι, δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπό τή φύση του θεός καί δέν χρειάζεται τόν Θεό γιά νά σωθεῖ[1].

Μέ βάση αὐτή τήν ἑρμηνεία, ἄθεος δέν εἶναι πλέον ὅποιος δέν πιστεύει στό Θεό, ἀλλά «ἄθεος εἶναι ὅποιος δέν πιστεύει στόν Ἑαυτό του».

Τά μηνύματα τῆς Νέας Ἐποχῆς καί κυρίως τό τρίπτυχο: σέξ, βία καί ἐξοικείωση μέ τή μαγεία καί τό δαιμονικό στοιχεῖο, διοχετεύονται κυρίως ἀπό τά Μ.Μ.Ε., τή μουσική (κυρίως ρόκ), τίς λεγόμενες πολεμικές τέχνες τῆς Ἀνατολῆς, τίς αὐτο­τιτλο­φορού­μενες ἐν­αλ­λακτικές «θεραπεῖες», τίς κινηματογραφικές ταινίες, τά «παιδικά» παιχνίδια κ.ἄ.

Ἡ Νέα Ἐποχή καλλιεργεῖ τή σύγχυση χρησιμοποιώντας ὅ­ρους ὅπως Χριστός, προσευχή, ἀγάπη, ἐλευθερία, μέ ἄλλο νόημα ὅμως, καί μάλιστα πολλές φορές ἀντίστροφο αὐτοῦ πού δίνουμε ἐμεῖς οἱ χριστιανοί σ’ αὐτές τίς λέξεις[2].

Πολλές ἀπό τίς διδαχές αὐτές, γνωστές σέ ἐλιτίστικους κύκλους ἐπί αἰῶνες, ἀρχίζουν νά προβάλλονται μαζικά ἀπό τά μέσα τοῦ περασμένου αἰώνα, ἐνῶ σήμερα ἐκδηλώνονται πλέον σάν χιονοστιβάδα, πού ἐπηρεάζουν ὅλους τούς τομεῖς τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου καί διοχετεύονται μέ ὅλα τά μέσα τῆς σύγχρονης ἐπικοινωνίας.

Σάν ἀποτέλεσμα τῶν ἀνωτέρω, ὁ κόσμος βρίσκεται σήμερα κυ­ριολεκτικά βουτηγμένος σέ μία ἀπίστευτη κατάσταση πνευ­ματικῆς κατάπτωσης. Ἡ πνευματικότητα τοῦ σημερινοῦ ἀν­θρώ­που εἶναι συνώνυμη μέ τόν ἀποκρυφισμό κι ὁλόκληρο τό φᾶσμα τοῦ νοσηροῦ μυστικισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἐκφράζεται μέ πληθώρα συγκεκριμένων ρευμάτων καί ὁμάδων. Ἡ πηγή τοῦ ἀ­πο­κρυφισμοῦ εἶναι κοινή καί οἱ ποικίλες ὁμάδες, συγκοι­νω­νοῦντα δοχεῖα, τά ὁποῖα δέχονται καί παρέχουν ἀποκρυφιστικό ὑλικό[3].

Στό παρελθόν, καί μέχρι τόν 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, οἱ διδασκα­λίες καί τά πιστεύματα τοῦ ἀποκρυφισμοῦ διαδίδονταν μέσα στά στενά πλαίσια ὁμάδων καί «μυστικῶν ἑταιριῶν» μέ ἀπό­λυτη μυστικότητα καί βαρεῖς ὅρκους καί ποινές γιά τόν ἀπο­κλει­σμό τῆς διάδοσής τους στούς «μή γνῶστες», στούς «βέβηλους». Τούς τρεῖς τελευταίους αἰῶνες, πρόσωπα, πού εἶχαν μαθη­τεύσει κοντά σέ «διδασκάλους» Ἀνατολικῶν θρησκειῶν ἤ στούς κόλπους τοῦ Τεκτονισμοῦ, τοῦ Ροδοσταυρισμοῦ καί τῆς «Θεοσοφικῆς Ἑταιρίας» ἵδρυαν τέτοιες ἐλιτίστικες ὁμάδες. Πέραν ἀπό τίς ὁμάδες αὐτές, τόν ἀποκρυφισμό ἀσκοῦσαν, σέ λαϊκή βάση καί μεμονωμένα πρόσωπα, πού ἀσχολοῦνταν μέ τή μαγεία, τήν ἀλχημεία καί τήν ἀστρολογία.

Ἀπό τά μέσα ὅμως τοῦ 20ου αἰώνα, τό ἀποκρυφιστικό σκηνικό παίρνει μιά τελείως νέα τροπή. Ἤδη ἀπό τή δεκαετία τοῦ 1960, ὁ ὅρος «Νέα Ἐποχή» ἀρχίζει νά χρησιμοποιεῖται καί νά γίνεται εὐρύτερα γνωστός ἀπό ὁμάδες χίπις πού ἀποκαλοῦσαν τούς ἑαυτούς τους «νεοεποχίτες» (new agers) μέ κορύφωμα τή δεκαετία τοῦ 1970, ὅπου σέ ὅλο σχεδόν τόν πλανήτη καί ἰδίως στίς Η.Π.Α. καί στήν Εὐρώπη ἕνα πλῆθος κέντρων, περιοδικῶν, ὀργανισμῶν, ἐντύπων, ἐκδόσεων κ.ἄ. σχετικῶν μέ τή «Νέα Ἐποχή», κάνει ἰδιαιτέρως αἰσθητή τήν παρουσία του[4].

Στίς δεκαετίες 1980-1990, στή χώρα μας, ὁ ὅρος «Νέα Ἐποχή» ἐμφανίζεται πανταχοῦ παρών, χωρίς ὅμως νά φαίνεται ἡ σύνδεσή του μέ τόν ἀποκρυφισμό. Ἐμφανίζεται μέσα ἀπό τή διαφήμιση καί τά Μ.Μ.Ε. γιά νά χαρακτηρίσει ὅλων τῶν εἰδῶν τά προϊόντα καί τίς ὑπηρεσίες, ἀλλά καί ὡς ὀνομασία φορέων καί δραστηριοτήτων ἀκόμη καί Ἐκκλησιαστικῶν.

Μερικά παραδείγματα τῆς τότε ἐποχῆς: «Νέα Ἐποχή στό ἀδυ­νάτισμα», «Νέα Ἐποχή στή Γυμναστική», «Νέα Ἐποχή ὀμορφι­ᾶς», «Ἐκδόσεις ... στό ρυθμό τῆς Νέας Ἐποχῆς», «International ... Νέα Πρωτοποριακή Ἐποχή», «Νέα Δυναμική Ἐποχή Citroen», «Ἔπιπλα παιδικά ... σῆμα γιά μιά Νέα Ἐποχή», «Γάλα Δέλτα ... τό γάλα μιᾶς Νέας Ἐποχῆς», «DMA - Νέα Ἐποχή - Νέα Ποϊόντα», «Ξεχάστε ὅ,τι ξέρετε ... τώρα Νέα Ἐποχή στήν Κουζίνα», «Ζῆστε μιά Νέα Ἐποχή χωρίς Σκουπίδια»[5].

Ἀλλά κι ἀπό τήν πολιτική συνθηματολογία ἔχουμε: «Μέ τή Νέ­α Δημοκρατία θά μποῦμε σέ Νέα Ἐποχή», «Κ. Μητσοτάκης: Χα­ρίζει μιά Νέα Ἐποχή», «Ἐκτός ἐξουσίας γιά πάντα ἡ Δεξιά· Νέ­α Ἐποχή γιά τήν Ἑλλάδα», «Νέα Ἐποχή ὑπόσχεται ὁ Δουκάκης»[6].

Καί κάποια παραδείγματα, πιό σύγχρονα, μέ αναφορά στόν Ἐκκλησιαστικό χῶρο: «Νέα Ἐποχή μέ τήν ἐκλογή Χριστόδουλου» (Ἀπογευματινή), «Ὁ ποιμενάρχης τῆς Νέας Ἐποχῆς» (Καθημερινή, 3/5/98).

Κι ἀκόμη μερικά πρόσφατα παραδείγματα, ὅπου τό «φαινόμενο» ἔχει ἀτονίσει, ἀφοῦ, φυσικά, πέτυχε τόν σκοπό του: «Νέα Ἐπο­χή στά πλεκτά τῆς United Colors of Benetton»[7] «Ἡ Microsoft φιλοδοξεῖ νά φέρει Νέα Ἐποχή στά παιχνίδια μέ τό νέο Xbox»[8].

Ἡ πραγματικότητα αὐτή, ὡς δεδομένο πλέον, μᾶς ὁδηγεῖ νά σκεφθοῦμε ὅτι αὐτό τό ἐκτενές καί πολύμορφο Νεοεποχίτικο κίνημα, τό ὁποῖο τή δεκαετία τοῦ 1970 ἀρχίζει νά εἰσβάλλει σέ κάθε πτυχή καί δραστηριότητα τοῦ ἀνθρώπινου βίου, ἀσφαλῶς ἀπό κάπου προετοιμαζόταν· ἀπό κάπου προῆλθε· ἔχει κάποι­ους προδρόμους, πού προετοίμασαν τή δημόσια ἐμφάνισή του[9].

Στὸν χῶρο τῆς -μακράν τῆς Ἐκκλησίας- «πνευματικῆς ἀναζή­τησης», τὸ «κίνημα τῆς Νέας Ἐποχῆς» πολιτογραφεῖται μὲ τὸν πλήρη τίτλο του: «Νέα Ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου»· κι αὐτὸ γιατί κα­τὰ μία ἐκδοχὴ τῆς ἀποκρυφιστικῆς «τέχνης» τῆς Ἀστρολο­γίας, ὁ λεγόμενος Ζωδιακὸς τῶν Ἀστερισμῶν καθορίζει τὸ Μεγάλο Ζωδιακὸ Ἔτος, μὲ μιὰ διάρκεια 25.920 χρόνων, κατὰ τὸ ὁποῖο ἡ γῆ περνάει προβαλλόμενη ἐμπρὸς ἀπὸ τὸ κάθε Ζώδιο μέσα σὲ 2.160 χρόνια. Αὐτὲς οἱ περίοδοι ἢ «ἀστρολογικοὶ μῆνες» ἀποτε­λοῦν τὶς λεγόμενες Ἀστρολογικὲς Ἐποχές[10].

Κάθε 2.000 περίπου χρόνια -κατὰ τὴν Ἀστρολογία-, ὁ πλανήτης μας καὶ οἱ ἀνθρώπινες συμπεριφορές, ἐ­πηρε­ά­ζονται ἀπὸ κάποιες βασικὲς ἀρχὲς ποὺ χαρακτηρίζουν τὸ κάθε ζώδιο, στοῦ ὁποίου τὴν ἐποχὴ ζοῦμε. Ἄν πᾶμε πρὸς τὰ πίσω, θὰ ἐντοπί­σουμε κάποια δείγματα ἀπὸ τὶς προηγούμενες ἐποχὲς ποὺ ἔχουν ἱστορικὰ καταγραφεῖ. Ἡ ἐποχὴ τῶν Ἰχθύων, ἀπὸ τὸ ἔτος 0 μέχρι σήμερα, λέει ἡ Ἀστρολογία, χαρακτηρίστηκε ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὴν ἐξάπλωση τοῦ Χριστια­νισμοῦ. Ἀνθρώ­πινες ἀξίες ὅπως ἡ ἀγάπη καὶ ἡ αὐτοθυσία ἢ ὁ ἀνθρωπισμός, ἀποτέλεσαν βασικοὺς ἄξονες τοῦ πολιτισμοῦ μας τὴν ἐποχὴ αὐτή -ποὺ φεύγει τώρα- καὶ σημάδεψαν τὶς συμπεριφορές μας ἀρνητικὰ, τὶς ἐμπάθειες πάνω σε ἰδεαλιστικὲς ἐξαρτήσεις καὶ τοὺς πολέμους ποὺ ἔγιναν περισσότερο γιὰ θρησκευτικοὺς λόγους[11].

Ὁ ἑνιαῖος χῶρος τῶν, ἐναντίων τῆς Ἐκκλησίας, δυνάμεων τοῦ σκότους χρησιμοποίησε τοὺς δῆθεν «δύσκολους καιροὺς τῶν μεγάλων ἀλλαγῶν καὶ τῶν κρίσεων» τῆς ἐποχῆς μας γιὰ νὰ μᾶς πείσει ὅτι «οἱ ἄνθρωποι ὑποχρεώνονται νὰ ἀναζητήσουν κάποια νέα δομή, ἕνα νέο νόημα, ἕνα ἀλλιώτικο σύστημα ἀξιῶν, τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ὑπέρβαση τῶν συνθηκῶν καὶ τοῦ ὁρίζοντα ποὺ προκάλεσαν τὴν κρίση».

Πολλὰ ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω περιγράφει καὶ στὸ διάσημο βιβλίο της «Ἡ Συνωμοσία τοῦ Ὑδροχόου» (The Aquarian Conspiracy), ἡ «ἀπόστολος τῆς Νέας Ἐποχῆς», Μαίριλυν Φέργκυσον (Marilyn Ferguson)[12] ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ ἐπανέλθουμε.



[1] Μοναχοῦ Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη, https://www.ppu.gr/old/greek/newage_gr.htm

[2] στό ἴδιο.

[3] Περιοδικό «Διάλογος», τ. 50, Ἰούλιος-Σεπτέμβριος 2007, σσ. 11-14.

[4] Πρωτοπρ. Βασιλείου Γεωργοπούλου, https://www.impantokratoros.gr/A8B11010.el.aspx

[5] π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου «Ἀποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, Νέα Ἐποχή», σσ. 55-57.

[6] στό ἴδιο.

[9] Πρωτοπρ. Βασιλείου Γεωργοπούλου, https://www.impantokratoros.gr/A8B11010.el.aspx

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου