Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2019

Η δική σου κατάθεση ψυχής, έκανε εμάς να Τον αγαπήσουμε περισσότερο...

Ας ακουστεί η ΑΛΗΘΕΙΑ....
Σχετικά με το γεγονός του Ναυπλίου και την εικόνα του Κυρίου
Καλέ μου, (άγνωστε) φίλε,
Μιλώ σε σένα που αισθάνθηκες την ανάγκη να διακωμωδήσεις ένα – αντικειμενικά- έργο ιστορικής αξίας, - υποκειμενικά - την απεικόνιση της πηγής ελπίδας και δύναμης για χιλιάδες ανθρώπους παγκοσμίως. Ακόμα και τώρα που γράφω, δεν είμαι σίγουρη αν πρέπει να μιλήσω, γιατί δεν είμαι σίγουρη ποιον στ’ αλήθεια έβλαψες, οπότε ίσως και όλο αυτό να μη με αφορά, γι’ αυτό ζητώ συγγνώμη από την αρχή. Θέλω να πω, αν η ανάγκη σου να μουτζουρώσεις την εικόνα Του, δηλώνει πως κάτι σου έκανε, ή αν απλώς ότι Του έδωσες αυτό που έχεις μέσα σου, και δεν έχω δικαίωμα να ανακατευτώ:

Στην πρώτη περίπτωση, γιατί η σχέση της κάθε ψυχής με τον πνευματικό κόσμο, είναι σχέση εξαιρετικά προσωπική, ίσως η πιο προσωπική σχέση που έχει ο άνθρωπος. Στη δεύτερη περίπτωση, επειδή οι πράξεις μας καθρεφτίζουν αυτό που έχουμε μέσα μας και είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα μπορούσε να σε κρίνει. Για όλους μας και για όλα ισχύει το ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος...
Ο λόγος για τον οποίον παίρνω θέση, είναι το ενδεχόμενο όλο αυτό το – άκομψο κατά τη γνώμη μου πάντα- σκηνικό, να στήθηκε για να πληγώσεις ανθρώπους σαν εμένα, ανθρώπους που όσο κι αν σου φαίνεται ηλίθιο, στενόμυαλο, ή οπισθοδρομικό, σε αυτό το πρόσωπο που εσύ μουτζούρωσες αναγνωρίζουν τον Θεό τους. Δε θα απολογηθώ για όσα πιστεύω, πρώτον γιατί και η δική μου σχέση με τον πνευματικό κόσμο είναι εξίσου προσωπική με τη δική σου, και δεύτερον γιατί απολογείται μόνο όποιος ντρέπεται για τις επιλογές του: ε, λοιπόν σου το λέω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου: η επιλογή μου να Τον ομολογώ για Θεό και Πατέρα και πηγή δύναμης, είναι ίσως η μοναδική για την οποία δεν ντρέπομαι, ούτε μετανοιώνω. Είναι αυτή η επιλογή που με κάνει να σηκώνομαι από το κρεβάτι όταν ο πόνος με διατάζει να κουκουλωθώ, είναι αυτή που με κάνει να χαμογελάω όταν η καρδιά μου είναι ματωμένη. Κι είναι αυτή η επιλογή που με κάνει να μην αισθάνομαι θυμωμένη μαζί σου. Θέλω όμως να σου πω, ότι αν ο στόχος σου ήταν να με πληγώσεις, να με τσαντίσεις, να με προκαλέσεις, τσάμπα κόπο έκανες: δε με πλήγωσες, αδερφέ, ούτε με τσάντισες, ούτε αισθάνομαι ότι έχω προκληθεί ... αν η πράξη σου σε έκανε να νιώσεις δυνατός και ολοκληρωμένος χαίρομαι που ήταν ο Θεός μου στην ταπείνωσή Του που σου έκανε αυτό το δώρο: έτσι είναι: την ώρα που Τον ταπεινώνουν αποκαλύπτεται, με την ταπείνωσή Του γιατρεύει τις πληγές μας... άρα φίλε μου, αυτό που εσύ ονόμασες βλασφημία το έχουν κάνει πολλοί πριν από σένα, για να γνωρίσουν οι αιώνες την έννοια της Θεόθεν αγάπης... 
Να είσαι σίγουρος πως όλοι εμείς που δακρύζουμε ειλικρινά και πονεμένα μπροστά στην εικόνα που εσύ σημάδεψες με το περίσσευμα της καρδιάς σου, σαν Τον είδαμε ταπεινωμένο, Τον αγαπήσαμε πιο πολύ... Τον αγκαλιάσαμε πιο σφιχτά, με τα δάκρυά μας μουσκέψαμε το πρόσωπό Του γιατί Τον είδαμε όχι στη φάτνη αλλά στο Σταυρό... σε αυτό το Σταυρό από όπου παίρνουμε δύναμη για να συνεχίσουμε... και ετσι ματωμένο, Του μιλήσαμε για όσα φοβόμαστε, για ό,τι μας πονάει, για ό,τι κάνει τα μάτια μας να δακρύζουν. 
Η δική σου κατάθεση ψυχής, έκανε εμάς να Τον αγαπήσουμε περισσότερο... Τον κατέβασες από το θρόνο κι εμείς που είμαστε πεσμένοι στο χώμα, Τον είδαμε στα μάτια και πήραμε δύναμη... οπότε, όχι δε σου θυμώνω... μα πρέπει να ξέρεις αδερφέ, όχι για να μην το ξανακάνεις (δικαίωμά σου να διαμορφώσεις τη σχέση της ψυχής σου με τον πνευματικό κόσμο, όπως εσύ θέλεις), μα για να μάθεις τη διάσταση της πράξης σου: αν όλη η ιστορία Του έχει ανθρώπους που Τον έφτυσαν, Τον χλεύασαν και επιθύμησαν μάταια να Τον ακυρώσουν, η δική σου μικρή πινελιά δεν είναι και τόσο ανατρεπτική όσο ισχυρίζεσαι: εδώ ο άλλος Του φόρεσε κόκκινη χλαμύδα και στεφάνι από αγκάθια και χάθηκε στα βάθη των αιώνων, ως ασήμαντος... πόσο μάλλον η δική σου απλοϊκή πινελιά... όσο για τη βλασφημία; Μην κολακεύεις τον εαυτό σου! Είτε έχεις εσύ δίκιο ή εγώ, η διαφωνία μας κάπου συναντιέται: στο ότι όσο κι αν θέλεις, δε μπορείς να Τον βλασφημήσεις: αν αυτός ο Άνθρωπος δεν υπήρξε ποτέ, το να διακωμωδείς κάποιον ανύπαρκτο δε σε καθιστά σοβαρό βλάσφημο... σε καθιστά απλώς ανόητο (μην ανησυχείς: όλοι έχουμε δικαίωμα στην παγκόσμια ανοησία). Αν αυτός ο Άνθρωπος είναι ο Θεός όπως εγώ πιστεύω, η δική σου μικρή βλασφημία δεν είναι ικανή να Του αφαιρεί τη Θεότητα... η βλασφημία σου θα αντικατασταθεί από μια άλλη αλλά Εκείνος απλώς θα είναι... Άρα αυτό που φιλοδόξησες να είναι βλασφημία, αποτελεί απλώς τα δικά σου διαπιστευτήρια, ή απλώς την κραυγή της αγωνιώδους σου ανάγκης για προσοχή... κι αν έχω δίκιο, αδελφέ, εύχομαι ολόψυχα να ακούσει την κραυγή σου κάτω από την εικόνα... η αλήθεια και για σένα και για μένα θα φανεί στη νεκροψία: αν έχεις εσύ δίκιο, και η δική σου ανοησία και η δική μου φλυαρία θα χαθούν μαζί μας και ούτε εμείς θα τις θυμόμαστε... μα αν έχω εγώ δίκιο, εύχομαι ολόψυχα να ισχύσει και για σένα και για μένα το «ου γαρ οίδασι τι ποιούσι», ως υπερασπιστικό επιχείρημα...

Μέχρι τότε, εύχομαι το επόμενο πάρτυ που θα κάνεις να μην έχει για αφορμή ένα αντί-, γιατί κάθετι «αντί» υπάρχει μόνο παρασιτικά... εύχομαι κάποτε τα πιστεύω σου να είναι τόσο σταθερά και η προσωπικότητά σου τόσο ισχυρή που να μη χρειάζεται να ασχοληθείς με τα πιστεύω άλλων ανθρώπων για να υπάρξεις...
Καλή και όμορφη χρονιά...
Υ.Γ. Στην πίστη μου λέμε πως από την ταπείνωσή Του πηγάζει αγιότητα και το επιβεβαίωσες με εντυπωσιακό τρόπο: χλευάζοντάς Τον, μου ξαναθύμισες γιατί ο Μέγας Κωνσταντίνος, αν και φονιάς είναι Άγιος: ο λόγος είναι απλός αλλά τελικά πολύ δύσκολος: αυτός αν και φονιάς μπόρεσε να συλλάβει την έννοια της ανεξιθρησκείας (η οποία τον ζημίωνε προσωπικά, αφού μέχρι τότε οι Αυτοκράτορες λατρεύονταν σαν θεοί). Κατάλαβε την ανεξιθρησκεία περισσότερο από εσένα και μένα που ζούμε στην αυταπάτη ότι είμαστε πολιτισμένοι... αυτός μπόρεσε να αντιληφθεί ότι ανεξιθρησκεία δε σημαίνει μόνο το δικαίωμά μου να πιστεύω ή να μην πιστεύω, αλλά και την υποχρέωσή μου να σέβομαι τη θρησκευτική ανάγκη και πίστη των άλλων ανθρώπων... αδερφέ, δεν ξέρω αν σέβεσαι τον Μέγα Κωνσταντίνο, αλλά όσο παίρνεις δύναμη από το χλευασμό της θρησκευτικής πίστης άλλων ανθρώπων, είσαι πολύ μικρός, πολύ λίγος για να τον σχολιάζεις... έτη φωτός μπροστά σου ο Ρωμαίος «φονιάς» ...
Υ.Γ.2 Πολλοί αναρωτιούνται γιατί δεν τολμάς να κοροϊδέψεις τον Μωάμεθ (τον προφήτη των μουσουλμάνων) και ασχολείσαι με το Θεό των χριστιανών: μπορεί να είναι δειλία... αυτοί βλέπεις δε σηκώνουν αστεία... πολεμούν για να επιβάλλουν το Θεό τους και θα κινδύνευες σοβαρά... προσωπικά δε συμφωνώ με τις απειλές και την εκδίκηση, γι’ αυτό σου το λέω: αν μου δινόταν η ευκαιρία, θα σε υπερασπιζόμουν απέναντι σε αυτούς τους «χριστιανούς» που σε απείλησαν: αν κοτζάμ Πέτρος δεν μπόρεσε να επιβάλλει την πράξη βίας σε βάρος του Μάλχου, κανένας χριστιανός δεν έχει ελαφρυντικό... όσο για την επιλογή σου να ειρωνευτείς το δικό μου Θεό, με τιμάει: θα πει ότι συνεχίζει να ταράζει νερά, όπως και πριν από 2020 παρά κάτι χρόνια. Σημείον αντιλεγόμενον ονομάστηκε από την πρώτη στιγμή, οπότε εσύ απλώς επιβεβαίωσες τις Γραφές. Το ότι σε ενοχλεί ακόμα και στην απεικόνισή Του, θα πει ότι Αυτός είναι... ακόμα κι αν δε με αφορά ούτε με αγγίζει ο τρόπος που εξέφρασες την ομολογία της Οντότητάς Του, θα συμφωνήσω μαζί σου: Όντως, αδελφέ, Αυτός είναι!
Της Μάρω Σιδέρη, Θεολόγου, Ιστορικού

3 σχόλια:

  1. Χρόνια πολλά, καλὴ καὶ εὐλογημένη χρονιά εὔχομαι στὸ ἱστολόγιο καὶ στὴν κ. Μάρω Σιδέρη!

    Ἀγαπητὴ Μάρω Σιδέρη, προσπάθησες νὰ γράψης κάτι ὄμορφο ὅσον ἀφορᾶ στὸ πῶς θὰ ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπιστῆ, ἀλλὰ καὶ πῶς τὸ ἀντιμετωπίζεις ἐσὺ τὸ θέμα μὲ τὴν συγκεκριμένη πράξη αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

    Προσπάθησες νὰ δείξεις ὅτι πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ ἀγάπη κάθε ἄνθρωπος ποὺ πέφτει σὲ τέτοια ἤ ἄλλα παρόμοια σφάλματα.

    Συμφωνῶ ἀπόλυτα μαζὶ σου καὶ ἐννοεῖται ὅτι αὐτὲς οἱ κινήσεις δὲν πρέπει νὰ ἐπηρεάζουν τὴν πίστιν μας.

    Ἀλλὰ ἡ διαφορὰ εὑρίσκεται στὸ πῶς ἐκδηλώνουμε τὴν ἀγάπη μας στὶς πτώσεις τῶν συνανθρώπων μας καὶ τὶ μηνύματα περνᾶμε στὸν ὑπόλοιπο κόσμο, ὅταν γράφουμε ἕνα κείμενο ἀλλὰ καὶ γενικὰ ὅταν παίρνουμε κάποια θέση εἴτε μὲ γραπτὸ εἴτε μὲ προφορικό λόγο σὲ ἀνάλογα ζητήματα, τὰ ὁποία χρήζουν μεγάλης πνευματικῆς διακρίσεως, διὰ νὰ μὴν ὁδηγήσουμε κάποιον συνάνθρωπόν μας στὴν πλάνη.

    Ἡ διάκρισις ὅπως θὰ γνωρίζεις εἶναι ἡ μεγαλυτέρα τῶν ἀρετῶν καὶ τὴν κατέχουν οἱ Ἅγιοι καὶ οἱ πολὺ προχωρημένοι στὰ πνευματικὰ.

    Μιὰ σχετικὴ διάκριση, ὅλοι μας μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, τὴν ἀποκτοῦμε ἀνάλογα μὲ τὴν πνευματική μας πρόοδο, ἀλλὰ συνήθως εἶναι πολὺ μικρὴ γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ γράφουμε θεολογικὰ πράγματα ἤ ὁτιδήποτε ἄλλα ποὺ ἀφοροῦν θέματα πίστεως.

    Ἐγὼ βέβαια δὲν εἶναι εἶμαι Θεολόγος, ἀλλὰ μὲ τὶς λίγες γνώσεις καὶ πίστη ποὺ ἔχω, διέκρινα πολλὲς ὑπερβολὲς καὶ ἀρκετὰ λανθασμένες τοποθετήσεις, ἀκυρώνοντας σὲ κάποια σημεῖα καὶ θέσεις τῶν Ἁγίων Πατέρων μας.

    Με λίγα λόγια, διακρίνω μιὰ κατὰ κάποιο τρόπο ἀγαπολογία καὶ σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο ὅσον ἀφορᾶ στὸ πῶς ἀντιμετωπίζεις ἐσὺ τὴν ὅλη αὐτὴ κατάσταση, δείχνοντας ὅτι δὲν σὲ ἀγγίζει ἡ ὅλη του συμπεριφορὰ καὶ εἶσαι ὑπεράνω τῶν ἄλλων συνανθρώπων μας ποὺ ἐνοχλήθηκαν, ὅλο αὐτὸ μοῦ βγάζει μιὰ ὑποκρισία.

    Δὲν ἔχω τὸν χρόνο νὰ κάτσω νὰ γράψω περισσότερα, διότι ὐπᾶρχουν κατ᾿ ἐμέ, πολλὰ σημεῖα στὸ κείμενό σου ποὺ θέλουν σχολιασμό τὸ καθένα ξεχωριστὰ καὶ θὰ πρέπει νὰ γράψω ἕνα κατεβατὸ πολὺ μεγαλύτερο ἀπὸ τὸ κείμενό σου.

    Νομίζω ὅμως ὅτι γνωρίζεις στὸ μεγαλύτερος μέρος, ποῦ εἶναι οἱ ὐπερβολὲς καὶ θὰ πρέπει νὰ προσέχεις τὶ γράφεις, διότι σὲ κάποια σημεῖα, παρ᾿ ὅλο ποὺ καὶ ἐσὺ ἄλλο μᾶλλον θέλεις νὰ γράψεις, περνᾶς λανθασμένα μηνύματα καὶ κάποιοι θὰ παρασυρθοῦν σὲ λάθος συμπεράσματα.

    Ἀγαπητὴ Μάρω, ὅτι σοῦ ἔγραψα, τὸ ἔγραψα καλοπροαίρετα πρὸς ὄφελος ὅλων μας, ἄν κάπου ξέφυγα καὶ ἔβγαλα ἐγωισμὸ συγχώρεσέ με, δὲν εἶχα τέτοια διάθεση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πάνο, καλησπέρα. Καλή κι ευλογημένη χρονιά να έχεις. Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο. Επίτρεψέ μου όμως να διευκρινήσω δυο σημεία: Πρώτα από όλα το κείμενο δεν είναι θεολογική απάντηση. Θεολογικά απαντάμε νομίζω σε μια πράξη έλλογη ακόμα κι αν είναι αντίθετη με αυτό που πιστεύουμε. Μιλούσαν οι Πατέρες θεολογικά αλλά οι απέναντί τους (ακόμα και Αιρετικοί, τύπου Άρειος) πατούσαν σε μια βάση ας πούμε λογική ή είχαν ένα επίπεδο. Αυτό που είδαμε (από το λίγο που είδα γιατί αρνήθηκα να ασχοληθώ περισσότερο) ήταν μια άλογη προσπάθεια εντυπωσιασμού για να προκαλέσει ανθρώπους και όχι το θεό. Εμάς χτυπούσε και στο βαθμό που αφορά προσωπικά εμένα εφόσον δηλώνω Χριστιανή, απάντησα έτσι όπως αισθάνομαι για κάθε άνθρωπο που θεωρεί ότι κοροιδεύοντας τα πιστεύω μου, τα αποδυναμώνει στη συνείδησή μου. Αυτό και μέχρις εκεί. Έχω μάλιστα την εντυπωση ότι όσοι οργίστηκαν με τους εμπνευστές αυτής της ανοησίας, κι οσοι αντιδράσαμε όπως αντιδράσαμε (ακόμα και η δική μου γραπτή αντίδραση) απλώς πέσαμε στην παγίδα τους και τους χάρισαν τα 15 λεπτά δημοσιότητας που είχαν ανάγκη. Αλλά προσωπικά δε θα τους έκανα το χατίρι να οργιστώ με την ανοησία τους: ο καθένας αντιδρά ως εκεί που φτάνει το μυαλό του και πώς να οργιστείς με τα όρια ενός μυαλού; Επειδή διέγνωσες υποκρισία στην απάντησή μου, επίτρεψέ μου να σου εξομολογηθώ κάτι: Κάποτε, ως φοιτήτρια ακόμα, όταν ακόμα ζούσε ο Άγιος Πορφύριος, τον οποίον η οικογένειά μου είχε την τιμή να γνωρίζει, βρέθηκα σε πολύ δύσκολη θέση με ένα προσωπικό μου πρόβλημα. Εκεί που χτυπιόμουν και έκλαιγα, μπήκε μέσα η μητέρα μου και για να με καθησυχάσει μου είπε: “βρε αφού έχουμε το Γέροντα, γιατί σκας;” Τότε (με ντροπή το λέω) άρχισα να βρίζω... θυμάμαι ακόμα την πρώτη φράση της αντίδρασής μου: “δε μας παρατάς εσύ κι ο γέροντας σου που την αράζει και μόνο συμβουλές ξέρει να δίνει;” Πρέπει να είπα κι άλλα, δε θυμάμαι, αλλά θυμάμαι ότι ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσε η μαμά μου και την άκουσα να λέει συγκλονισμένη: “ΓΕΡΟΝΤΑ!!!!” Εκείνος πρέπει να της ζήτησε να μου μιλήσει γιατί αμέσως η μητέρα μου μου έδωσε το ακουστικό. Καταλαβαίνεις ότι ξαφνικά από μαινάδα είχα γίνει γατάκι! Και τότε τον άκουσα να μου κάνει αυτή την ερώτηση: “Άραγε Μάρω, ποια από τις δυο σας με κάλεσε στ’ αλήθεια; “
    Καταλαβαίνεις γιατί σου εμπιστεύομαι αυτή την εμπειρία; πρώτον γιατί ξέρω προσωπικά ότι μερικές φορές η απρέπεια δεν είναι παρά μια ανάγκη της ψυχής για κάτι ανώτερο και ειλικρινά εύχομαι ο Θεός έτσι να εξέλαβε την πράξη αυτή και να κλείσει ραντεβού στον άνθρωπο που τον καλεσε έστω κι έτσι... και δεύτερον, γιατί δεν έχω δικαίωμα να κρίνω άλλον άνθρωπο για αδικία που κι η ίδια κάποτε έπραξα και, νομίζω, έλαβα άφεση... δεν είναι υποκρισία: αυτογνωσία είναι... (δυστυχώς όχι μεγάλη ακόμα, αλλά πάντως μια μορφή αυτογνωσίας).
    Σ’ ευχαριστώ πάντως για την ευκαιρία που έδωσες... ελπίζω να μη σε κούρασα... Καλή χρονιά να έχουμε!
    Μάρω Σιδέρη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάρω καλημέρα!

      Καλὴ καὶ εὐλογημένη χρονιὰ εὐχόμαστε καὶ ἐμεῖς σὲ ἐσένα καὶ τὴν οίκογένειά σου!

      Γεγονός εἶναι πὼς μᾶς συγκίνησε καὶ ἐμένα καὶ τὴν σύζυγό μου ἡ ἀπάντησίς σου καὶ σὲ ἐυχαριστῶ πολύ ποὺ μοῦ ἀπάντησες!

      Θὰ θέλαμε νὰ κάνουμε ἕναν διάλογο μεταξύ μας νὰ σὲ γνωρίσουμε, φαίνεσαι ἀξιόλογο ἄτομο καὶ βέβαια νὰ σοῦ ξεκαθαρίσω λιγάκι, τὸν λόγο ποὺ ἔκανα αὐτὲς τὶς παρατηρήσεις στὸ κείμενό σου, ποὺ πιθανὸν ὁ τρόπος μου νὰ μὴν ἦταν ὁ σωστὸς καὶ νὰ μὲ παρεξήγησες.

      Πάντως ὁ λόγος ποὺ θὰ θέλαμε νὰ τὰ ποῦμε δὲν εἶναι τὸ κείμενό σου, ἀλλὰ στὸ νὰ γνωριστοῦμε σὰν ἄνθρωποι καὶ Χριστιανοὶ ἀδελφοί.

      Ἐάν θέλεις καὶ ἔχεις τὴν διάθεση θὰ χαροῦμε πολὺ νὰ μᾶς γράψης στὸ ethnegersis@gmail.com διότι ἐδῶ, δημόσια, δὲν νομίζω πὼς εἶναι ὁ κατάλληλος χῶρος.

      Ἐπειδὴ ὑπάρχη πολὺ ὐποκρισία σήμερα στὸν κόσμο καὶ πιθανὸν νὰ εἶσαι πολὺ ἐπιφυλακτικὴ στὸ νὰ μᾶς γράψης, θέλω νὰ σὲ διαβεβαιώσω, ἄν αὐτὸ φτάνει, πὼς ἤμαστε Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι καὶ κάνουμε τὸν πνευματικὸ ἀγώνα μας, μὲ τὴν καθοδήγηση πνευματικοῦ ἀκολουθώντας κατὰ τὸ ἀνθρωπίνως δυνατὸν, μὲ ὅλες τὶς ἀδυναμίες μας, τὴν μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἑκκλησίας μας!

      Καλὴ σου μέρα καὶ καλὴ δύναμη μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας μας!

      Μὲ ἐκτίμηση

      Πᾶνος


      Διαγραφή