Ὅσο ὁ Σαμψὼν πολεμοῦσε τοὺς Φιλισταίους, πάντοτε ἦταν νικητής· μόλις ὅμως ἄρχισε νὰ ἐπαναπαύεται στὶς δόξες του καὶ νὰ ἀκούη τὰ ἀπατηλὰ λόγια τῆς Δαλιδᾶ, ἔπεσε θῦμα τῶν ἐπιθυμιῶν του.
Ὁ Σολομῶν ζοῦσε ἁγνὰ καὶ ἔντιμα ὅσο ἀπασχολεῖτο μὲ τὴν ἀνέγερσι τοῦ ναοῦ· ἀλλ΄ ὅταν θέλησε νὰ ἀπολαύση γιὰ πάντα τὰ ἔργα του ἔγινε δοῦλος τῶν παθῶν καὶ ἔπεσε στὴν ἁμαρτία.
Κανείς, λοιπόν, ἄς μὴ θέλη νὰ ζῆ μὲ νωχέλεια καὶ ὀκνηρία, γιατὶ κανεὶς δὲν εἶναι πιὸ ἅγιος ἀπὸ τὸν Δαβίδ, οὔτε πιὸ ἰσχυρὸς ἀπὸ τὸν Σαμψὼν πιὸ σοφὸς ἀπὸ τὸν Σολομώντα.
