Ὁ Κρήτης ἀσπάζεται τήν χεῖρα τῆς γυναικός ὑπουργοῦ, (Μενδώνη) ἐνῶ αὐτή ὄχι;
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΣΠΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑ ΓΥΝΑΙΚΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ
Μακαριώτατος Εὐγένιος: Ἐτέλεσεν τρισάγιον εἰς τόν ἀντθέλληνα Ν. Καζαντζάκην
Γράφει ο Παναγιώτης Κοσμίδης
Α. ΚΑΤΑΠΤΩΣΙΣ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΥ
- «Ἐκζητοῦμεν νέον ἀσυμβίβαστον κλῆρον» (Χρυσόστομος)
Εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστόν, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, διὰ μέσου τῶν αἰώνων, διεκρίθη διὰ τὸ ἀσυμβίβαστον πνευματικὸν αὐτῆς ἦθος καὶ τὴν ἀκατάβλητον ἐσωτερικὴν ἐλευθερίαν ἔναντι τῶν κοσμικῶν ἐξουσιῶν. Ἡ ποιμαντικὴ διακονία τῶν Ἱεραρχῶν δὲν ἐρείδεται ἐπὶ τῆς ἀνθρωπίνης κολακείας οὐδὲ ἐπὶ τῆς δουλοπρεποῦς ὑποκλίσεως πρὸ τῶν ἰσχυρῶν τοῦ κόσμου τούτου, ἀλλ’ ἐπὶ τῆς ἀληθείας τοῦ Εὐαγγελίου.
Δυστυχῶς, ὅμως, ἐν ταῖς ἡμέραις ἡμῶν, παρατηροῦνται φαινόμενα ἐκτροπῆς ἀπὸ τῆς ἐκκλησιαστικῆς δεοντολογίας, ἅτινα προκαλοῦσιν ἀλγεινὴν ἐντύπωσιν καὶ βαθύτατον προβληματισμὸν εἰς τὸ χριστεπώνυμον πλήρωμα.
Τῇ 27ῃ Μαΐου 2026, ἡ Ὑπουργὸς Πολιτισμοῦ κ. Στυλ. Μενδώνη ἐπεσκέφθη τὴν Κρήτην καὶ δὴ τὸ Ἡράκλειον, καὶ μετέβη εἰς τὸν Ἱερὸν Μητροπολιτικὸν Ναὸν τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ, ἔνθα ὑπεδέχθη αὐτὴν ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης.
Τὸ παράδοξον, τὸ ἀλλόκοτον καί, κατὰ τὴν ἡμετέραν κρίσιν, τὸ μειωτικὸν τῆς ὑποθέσεως ταύτης εἶναι ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης ἔκλινε τὴν κεφαλὴν καὶ ἠσπάσθη τὴν χεῖρα τῆς Ὑπουργοῦ. Τοιαύτη δουλοπρέπεια καὶ τοιαύτη παραβίασις τῆς προσηκούσης ἐκκλησιαστικῆς εὐταξίας δὲν εἶναι εὔκολον νὰ ἀπαντηθῇ ὑπό τινος.
Ἐπίσκοπος, καὶ μάλιστα Προκαθήμενος Ἐκκλησίας, οὐδαμῶς ἁρμόζει νὰ προβαίνῃ εἰς τοιαύτας χειρονομίας ἔναντι πολιτικοῦ προσώπου, πολλῷ δὲ μᾶλλον ὅταν πρόκειται περὶ γυναικὸς Ὑπουργοῦ. Ἡ τοιαύτη πρᾶξις δύναται νὰ θεωρηθῇ ὡς ἐκτροπή τε καὶ ἀπομάκρυνσις ἀπὸ τῆς ἐκκλησιαστικῆς δεοντολογίας καὶ ἀπὸ τοῦ ἤθους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως.
Τὰ γενικώτερα ἀτοπήματα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου
Βεβαίως, ὁ συγκεκριμένος Ἀρχιεπίσκοπος βαρύνεται καὶ δι’ ἑτέρων πράξεων, αἵτινες ἔχουν προκαλέσει ποικίλας συζητήσεις καὶ δυσμενῆ σχόλια.
Πρῶτον, μετέβη εἰς τὸν τάφον τοῦ Νικολάου Καζαντζάκη, γνωστοῦ ἀντιθέου τε καὶ ἀνθέλληνος, προκειμένου νὰ τελέσῃ «Τρισάγιον», χωρίς λιβάνια, μολονότι ἐπὶ τοῦ μνήματος οὐδόλως ὑπάρχει σταυρός, καὶ μάλιστα ἐγονάτισεν ἐνώπιον τοῦ τάφου. Ἆραγε νά λάβη τήν εὐλογία τοῦ νεκροῦ; Συνάμα, πλησίον αὐτοῦ ἐναπετέθησαν ὀπῶραι καὶ ρόδα παγανιστικοῦ συμβολισμοῦ.
Δεύτερον, ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὴν ἐκλογὴν αὐτοῦ, ἔντονος κριτικὴ ἀσκεῖται διὰ τὴν διαδικασίαν, ἥτις ἠκολουθήθη κατὰ τὴν ἐν Κρήτῃ ἐκλογὴν καὶ τὴν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐπικύρωσιν αὐτῆς. Ἐκεῖ, δύο ἀπόντες Ἐπίσκοποι οὐδόλως ἠδύναντο νὰ ψηφίσωσιν. Ἀλλ’ αὐθαιρέτως ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἐνεκολπώθη τὰς ψήφους ταύτας καὶ διένειμεν αὐτὰς κατὰ τὸ δοκοῦν, ὅπερ τυγχάνει πρωτοφανὲς ἐν τῇ παγκοσμίῳ λογικῇ. Ὡς ἐκ τούτου, δύο ἐκλέκτορες διέθετον διπλῆν ψῆφον, ἀντικανονικῶς τε καὶ παρανόμως. Διὰ τοῦ καλπονοθευτικού τούτου καὶ παραλόγου τρόπου ἐξελέγη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης.
Τέλος, ἐνῷ μεγάλα καὶ σοβαρὰ ζητήματα ἀνακύπτουν καθημερινῶς ἐν Ἑλλάδι, ἐν Κρήτῃ καὶ ἐν τῷ Ὀρθοδόξῳ κόσμῳ, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, κατὰ τὴν κριτικὴν ὁρισμένων, τηρεῖ σιγὴν καὶ ἀποφεύγει νὰ λάβῃ σαφῆ θέσιν. Ἡ κριτικὴ αὕτη καταλογίζει αὐτῷ ὅτι κατακολουθεῖ ἀσυνέτως τὰς προστάξεις καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ Φαναρίου καὶ τῆς ἑκάστοτε πολιτικῆς ἐξουσίας.
Δύστηνος ἐποχὴ τῶν χειροφιλημάτων
Ἐντύπωσιν προκαλεῖ ὅτι τὸ φαινόμενον τῶν χειροφιλημάτων καὶ τῶν ὑπερβολικῶν ἐκδηλώσεων ὑποταγῆς φαίνεται νὰ κυριαρχῇ εἰς τὸ δημόσιον προσκήνιον.
Ἔχουν ὑπάρξει περιπτώσεις Ἱεραρχῶν, οἵτινες ἠσπάσθησαν τὴν χεῖρα τοῦ Πάπα, ὡς καὶ περιπτώσεις κληρικῶν, οἵτινες ἐπέδειξαν ὑπερβολικῶς ταπεινωτικὴν στάσιν ἐνώπιον ἐκκλησιαστικῶν ἢ πολιτικῶν προσώπων. Ἀνάλογοι εἰκόνες ἔχουν προκαλέσει δικαίως ἐρωτήματα περὶ τοῦ ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους.
Συγκεκριμένως, ὁ νῦν Προκαθήμενος Ἀμερικῆς, ὅτε ἦν ἔτι ἀρχιμανδρίτης, ἠσπάσθη τὴν χεῖρα τοῦ Πάπα. Ἐπίσης καὶ ὁ Πατριάρχης Σερβίας Πορφύριος ὑπέπεσεν εἰς τὴν αὐτὴν ἑτεροδιδασκαλίαν, ὅτε ἐτύγχανεν Ἐπίσκοπος. Ἐμφανίζονται ὡς μαριονέτται Ὀρθόδοξοι, ὡς ἕν ἁπλοῦν παράρτημα τοῦ Πάπα. Προκειμένου νὰ ἀνελιχθῶσιν εἰς τοὺς ποθητοὺς θώκους, πρῶτον ἀσπάζονται τὴν χεῖρα τοῦ ποντίφηκος, παρ’ οὗ καὶ λαμβάνουσι τὸ δακτυλίδιον. Ἵνα δὲ λάβωσι καὶ τὸ χρίσμα, γονυκλιτοῦσι πρὸ τῶν πολιτικῶν, ὅπως ἐπιτύχωσι τὸ ποθούμενον.
Ἐπίσης, αἰσχρὰ κρίνεται καὶ ἡ στάσις πολιτικῶν προσώπων ἔναντι ξένων ἡγεμόνων, ὅταν αὕτη λαμβάνῃ μορφὴν ὑπερβολικῆς ὑποκλίσεως ἢ δουλοπρεποῦς συμπεριφορᾶς. Τὸ δὲ χείριστον, ἀκόμη καὶ πρεσβευτῶν ἐμφανιζομένων δίκην γυναικῶν ἀσμάτων καὶ θεαμάτων.
Μνηστεία δυνάστου μετὰ τῆς Ἀθηνᾶς
Κατὰ τὴν κλασικὴν ἑλληνικὴν ἀντίληψιν καὶ τὴν Ὀρθόδοξον θεολογίαν, ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ ἀξιοπρέπεια τοῦ ἐλευθέρου ἀνθρώπου ἀποτελοῦν ὑψίστην ἀξίαν. Ἡ ἐξωτερικὴ ταπείνωσις ἐνώπιον οἱουδήποτε ἄρχοντος οὐδόλως ἀποτελεῖ στοιχεῖον τοῦ δημοκρατικοῦ Ἑλληνορθοδόξου ἤθους.
Ἀντιθέτως, εἰς διαφόρους ἀνατολικὰς δεσποτικὰς παραδόσεις, ὡς καὶ εἰς τὸ ρωμαϊκὸν αὐτοκρατορικὸν περιβάλλον, ἀνεπτύχθησαν τελετουργικαὶ μορφαὶ ἀποδόσεως θρησκευτικῶν τιμῶν εἰς τοὺς ἄρχοντας. Ἐνίοτε μάλιστα οἱ αὐτοκράτορες ἐθεοποιοῦντο, ἀγειρομένων πρὸς τιμὴν αὐτῶν ναῶν τε καὶ βωμῶν.
Τοιοῦτοι βωμοὶ ἀνηγείροντο πρὸς λατρείαν ἐκείνων, οἵτινες ἐθεώρουν ἑαυτοὺς θεούς, ὡς τοῦ Νέρωνος, τοῦ Καλιγούλα, τοῦ Διοκλητιανοῦ καὶ τῶν ὁμοίων αὐτοῖς. Ἕτεροι δέ, εἰς ἔσχατον σημεῖον καταπτώσεως, ἐγκατεστάθησαν μετὰ τῶν παλλακίδων αὐτῶν ἐν τῷ σεβασμίῳ ναῷ τοῦ Παρθενῶνος, ἐνῷ ἄλλος τις, ἐν Ἀθήναις, ἐμνηστεύθη τὴν θεὰν Ἀθηνᾶν.
Ὡσαύτως, ἐν τῇ Παλαιᾷ Διαθήκῃ (Μακκαβαίων Β΄) ἀναφέρεται περιστατικόν, καθ' ὅ ὁ Ἀντίοχος ὁ Ἐπιφανὴς εἰσῆλθεν εἰς ναὸν τῆς Ἀρτέμιδος ἐν τῇ Ἀνατολῇ, προσποιούμενος ὅτι ἤθελε νὰ νυμφευθῇ αὐτήν, ἵνα λάβῃ τὰ πολύτιμα ἀναθήματα ὡς φερνήν. Πλὴν ὅμως, ὁ δύστηνος οὗτος ἡγεμὼν ἐτελεύτησεν οἰκτρῶς διὰ τὴν ἀσέβειαν αὐτοῦ· οἱ γὰρ ἱερεῖς τοῦ ναοῦ, εἰσελθόντες διὰ κρυπτῶν πυλῶν, ἐδολοφόνησαν καὶ διεμέλισαν αὐτόν, ἐξαφανίσαντες τὸ σῶμά του. «Τοῦτο ἀνήγαγεν εἰς τὸν οὐρανὸν ἡ θεὰ διὰ τοῦ γάμου της», ἔλεγον τότε λοιδοροῦντες αὐτόν.
Ὅτε δὲ ἔφθασεν εἰς τὴν Ἑλλάδα ἡ ἐκ Περσίας διαταγή, ὅπως προσκυνῶσι καὶ τιμῶσι τὸν Μέγαν Ἀλέξανδρον κατὰ τὰ ἀνατολικά, εἰδωλολατρικὰ καὶ φαντασμαγορικὰ ἔθιμα, τότε ἐκεῖνος ἐτελεύτησε τὸν βίον αὐτοῦ, εἰς ἡλικίαν μόλις τριάκοντα τριῶν ἐτῶν (323 π.Χ.).
Αἰσχρὸν ἰδεολογικὸν κάλυμμα εἰς δυνάστας
Ἕτερον μέν ἐστιν ὁ σεβασμός, ἡ εὐγένεια καὶ ἡ τιμητικὴ ὑποδοχή, ἕτερον δὲ ἡ δουλοπρεπὴς ὑποταγή. Ὁ Ἐπίσκοπος δύναται καὶ ὀφείλει νὰ τιμᾷ τὸ πολιτικὸν πρόσωπον, χωρὶς ὅμως νὰ λησμονῇ ὅτι ἡ Ἐκκλησία οὐδόλως ἀποτελεῖ θεραπαινίδα τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας.
Ἡ ἱερατικὴ ἀξία οὐδαμῶς ἀποσκοπεῖ πρὸς ἐπίδειξιν κοινωνικοῦ μεγαλείου, ἀλλ' εἰς τὴν διακονίαν, τὴν ἐλευθερίαν τοῦ φρονήματος καὶ τὴν μαρτυρίαν τῆς Ἀληθείας.
Ἀποτελεῖ αἰσχίστην ἐνέργειαν τὸ νὰ μετατρέπωνται οἱ Ἐπίσκοποι εἰς ἰδεολογικὸν μανδύαν τυραννικῶν καθεστώτων, ἀναλγήτων δυναστῶν καὶ γενικῶς ἑνὸς κλεπτοκρατικοῦ συστήματος τε καὶ καθεστῶτος.
Λοιδωρία: Ἔχει τὸν νοῦν εἰς τοὺς πόδας
Χαρακτηριστικὸν τυγχάνει καὶ τὸ παλαιὸν φιλοσοφικὸν ἀπόφθεγμα περὶ τοῦ ἐλευθέρου ἀνθρώπου. Φιλόσοφός τις, προκειμένου νὰ αἰτήσηται χρήματα παρά τινος πλουσίου, ἔκλινε τὴν κεφαλὴν καὶ ἠσπάσθη τοὺς πόδας αὐτοῦ.
Ὅτε δὲ ἠρώτησαν αὐτόν:
«Ἀλλὰ πῶς εἶναι δυνατόν; Σύ, ὁ σοφὸς καὶ ἐλεύθερος ἀνήρ, νὰ ἀσπάζησαι τοὺς πόδας τοῦ πλουσίου;»
ἐκεῖνος ἀπήντησε μετὰ δηκτικῆς εἰρωνείας:
«Οὐδόλως πταίω ἐγώ· ἐκεῖνος γὰρ ἔχει κενὴν τὴν κεφαλήν, τὸν δὲ νοῦν αὐτοῦ φέρει εἰς τοὺς πόδας»,
Καὶ ἴσως αὕτη ἡ παλαιὰ εἰρωνικὴ ἀπάντησις νὰ ἀποτελῇ σπουδαῖον δίδαγμα καὶ διὰ τὴν σύγχρονον ἐποχήν: ἡ Ἐκκλησία δύναται μὲν νὰ τιμᾷ τὴν Πολιτείαν, οὐδόλως ὅμως ὀφείλει νὰ ταπεινώνῃ τὸ ἴδιον αὐτῆς ἀξίωμα ἐνώπιον τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας.
Εὐτελισμός τῆς ὑψηλοτάτης Διακονίας καί Καθεδρας
Ἐκ τῶν προεκτεθέντων καταφαίνεται σαφῶς, ὅτι ὁ εὐτελισμὸς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἀξιώματος χάριν κοσμικῶν σκοπιμοτήτων ἢ προσωπικῶν φιλοδοξιῶν ἀποτελεῖ πληγὴν διὰ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἱστορία διδάσκει ὅτι οἱ δυνάσται καὶ τὰ παράλογα καθεστῶτα παρέρχονται, ἀλλ’ ἡ πνευματικὴ ἐλευθερία καὶ τὸ ἀνόθευτον ἦθος τῆς Ὀρθοδοξίας παραμένουσιν ἀμετάβλητα.
Ὀφείλουσιν, ὅθεν, οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἀνανήψωσιν, ἀποβάλλοντες πᾶσαν μορφὴν δουλοπρεπείας, καὶ νὰ ἵστανται ὄρθιοι, φυλάσσοντες τὰς θερμοπύλας τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀξιοπρεπείας τοῦ Γένους, μακρὰν ἀπὸ ἀλλοτρίας ἀνατολικὰς ἢ παπικὰς ἐπιδράσεις.
Ὁ Κρήτης ἀσπάζεται τήν χεῖρα τῆς γυναικός ὑπουργοῦ, ἐνῶ αὐτή ὄχι;
Ὁ Κρήτης κρατᾶ τά χέρια τῆς γυναικός ὑπουργοῦ
ΦΩΤΟ-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ
ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΙΣ
Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης Εἰρηναῖος
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης Εὐγένιος, τελεῖ “τρισάγιο” στόν ἄθεο Καζανζάκη, χωρίς λιβάνια, ἀλλά μέ παγανιστικά φροῦτα (2022)
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης Εὐγένιος, τελεῖ “τρισάγιο” στόν ἄθεο Καζανζάκη, χωρίς λιβάνια, ἀλλά μέ παγανιστικά φροῦτα (2022)
============================================
Χωρίς Σχόλια
Ανίερη συναλληλία μισθωτών επισκόπων και πολιτικών!!!
Η εικόνα του Μητροπολίτη να πιάνει αγκαζέ τον Πιερρακάκη (ο οποίος είναι ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών της Ελλάδας και πρόεδρος του Eurogroup), μετά από τόσα χρόνια διωγμού της Εκκλησίας και με ψήφιση νόμων ενάντια στον Νόμο του Θεού, είναι μια μικρή γεύση τι θα κάνει και με τον τελικό Αντίχριστο η ανώτερη εκκλησιαστική διοίκηση.
