Ὁ πνευματικός πόλεμος ἀρχίζει κυρίως ἀπό τήν στιγμή πού κάποιος ἀπεφάσισε νά κάνη μία πιό συντονισμένη ζωή, σύμφωνα μέ τίς θεῖες ἐντολές.
Ὅσο καιρό βαδίζουμε μέ τό ρεῦμα τῶν κυμάτων τοῦ κόσμου, δέν ἔχουμε κανένα πόλεμο καί δέν ἐγειρόμεθα ἀπό τίς παγίδες τοῦ ἐχθροῦ ὅπου εἴμεθα ἐγκλωβισμένοι (Β΄ Τιμ.2,26). Ἔχουμε τήν πεποίθησι ὅτι πᾶμε καλά, κατορθώνουμε νά περνᾶμε τίς ἡμέρες μας μέ εὐτυχία καί τέλος, κατεβαίνουμε μέ τίς ἁμαρτίες μας στόν ἅδη! Ἐάν, ὅμως ξαφνικά ἀνανήψουμε καί μάθουμε μέ τί χαρίσματα εἴμεθα προικισμένοι καί ἐγερθοῦμε γιά νά κάνουμε αὐτά πού πρέπει, θά ἀναπηδήσουν κατεπάνω μας οἱ δυνάμεις τοῦ ἄδου νά μᾶς ἐλέγξουν γιά ἀνυποταξία. Δέν θά μᾶς ἐπιτεθοῦν μέ ὅλο τό μῖσος τῆς κακίας τους, ἐάν δέν τίς ἐπιτρέψη ὁ Θεός, ἀλλά μέ πονηριές καί παγίδες, μέ ἀπάτες καί φοβερές ἐμφάνειες θά θελήσουν νά μᾶς τρομοκρατήσουν. Γι᾿ αὐτό λέγει καί ὁ σοφός Σειράχ: «Παιδί μου, ἐάν θελήσης νά πλησιάσης γιά νά ὑπηρετήσης τόν Κύριο, νά ἑτοιμάσης τήν ψυχή σου γιά πειρασμούς» (Σοφία Σειράχ 2,1).
ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ
