«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Ὁ νοῦς μου πολύ περιπλανιέται στήν ἀπατηλή δόξα
κράτησέ του τήν σκέψι καί δέστην μέ τούς ταπεινούς λογισμούς!
Μάτια μου, συνηθισμένα στήν
κατασκόπευσι τῶν κοσμικῶν ἀπολαύσεων,
Μύτη μου, σύ πού ἐπεθύμησες πολύ τίς
κοσμικές εὐωδίες,
δοκίμασε καί τήν μυρουδιά τοῦ θανάτου γιά νά σωφρονισθῆς!
Φλύαρο στόμα μου, στίς πολιτικές
συζητήσεις,
τά λόγια τώρα τῆς Γραφῆς θά πρέπει νά ἀπαγγέλλης.
Ἐσεῖς αὐτιά, κύριοι μου,
παραχαϊδεμένα στά τρυφερά λόγια
τώρα ἄς ἠχήση στό τύμπανο σας ἡ φωνή τῆς ἐσχάτης σάλπιγγος!
Χέρια μου, πού εἶσθε ὑπηρέτες σ' αὐτά τά πρόσκαιρα ἔργα,
ὑψωθῆτε στήν προσευχή καί στίς φιλάνθρωπες πράξεις!
Κι ἐσεῖς πόδια μου, ἄς ποθῆτε μόνο
τήν ἀπλανῆ ὁδό
καί ἄς βαδίζετε τό μονοπάτι, πού ὁδηγεῖ στήν ζωή!
Ἀπόσπασμα ἀπό ἐδῶ
