Προβληματισμένος καὶ ἀμήχανος ἕνας φοιτητὴς πῆγε νὰ συμβουλευτῆ ἕναν σεβάσμιο ἱερέα.
-Πάτερ, ἀπὸ τὰ πολλὰ χέρια ποὺ ἁπλώνονται νὰ μὲ βοηθήσουν, πῶς θὰ ξεχωρίσω ἐκεῖνο ποὺ ἀληθινὰ θὰ μὲ σώση;
-Παιδί μου, τὸ χέρι τὸ τρυπημένο ἀπὸ τὰ καρφιὰ τοῦ Σταυροῦ. Αὐτὸ νὰ ἐμπιστευθῆς χωρὶς δισταγμό. Εἶναι ἕνα χέρι στιβαρό, φιλικό, ὁδηγητικό. Ἕνα χέρι ποὺ σὲ παρακινεῖ νὰ προχωρᾶς μπροστὰ καὶ ψηλά. Εἶναι τὸ χέρι Ἐκείνου ποὺ ἀπὸ τὴν Φάτνη ὥς τὸν Σταυρὸ βάδισε τὸ ἀνηφορικὸ μονοπάτι τῆς ἀγάπης γιὰ τὴν δική σου σωτηρία.
