Αυτό ακούγεται ασυνέχεια απ’ τους γονείς των εφήβων. Επειδή σε καμμία περίπτωση, δεν έχουν πλέον το ήσυχο και υπάκουο παιδί που ήταν πρώτα, τα χάνουν! Προβληματίζονται, δεν γνωρίζουν τι να πουν, πώς να ενεργήσουν… Και στο τέλος λένε με απογοήτευση: «Πάει πια, το παιδί μας χάλασε»!
Πραγματικά οι έφηβοι έχουν εκρήξεις θυμού, τάσεις ανεξαρτητοποίησης, τα δωμάτιά τους είναι ακατάστατα, θέλουν αν φορούν περίεργα ή και απαίσια ρούχα, τους αρέσουν επίσης τα περίεργα κουρέματα ή χτενίσματα, μπορεί και να πίνουν, ακούνε «βάρβαρη μουσική» και στη διαπασών, μιλούν πολλές φορές άσχημα, αντιλέγουν σε όλους τους μεγάλους, απασχολούν πολύ το τηλέφωνο, ζητούν διαρκώς να βγαίνουν έξω με την παρέα και τους φίλους τους, είναι αντιρρησίες, θεωρούν τους γονείς τους ακόμη και άχρηστους ή εχθρικούς, αντιδρούν στο οτιδήποτε και με το παραμικρό, το στυλ και ο τρόπος ζωής τους ξενίζει, αναστατώνουν συχνά τις καθημερινές οικογενειακές συνθήκες, ακυρώνουν τους καθημερινούς κανόνες, έχουν συχνές και μεγάλες ψυχολογικές μεταπτώσεις, παίζουν «αντάρτικο» μέσα στο σπίτι… Τέτοια!
Παρ’ όλα αυτά, σε καμία περίπτωση δεν «χάλασαν»!
Τα φαινόμενα αυτά, είναι θέμα εφηβείας. Καθαρά! Μια κατάσταση απολύτως φυσιολογική. Ναι!
Δέστε τι λένε οι ψυχολόγοι: «Στην εφηβεία βιώνει κανείς εντονότερα απ’ οποιαδήποτε άλλη ηλικία, την έννοια της κρίσης και της αλλαγής». Γιατί είναι μια ηλικία του «γίγνεσθαι». Σε τέτοιο, μάλιστα, βαθμό που ισοδυναμεί με μια δεύτερη γέννηση!
Μην ξεχνάμε πως, οι έφηβοι νοιώθουν να χάνουν το γνώριμο περίβλημά τους, το κέλυφός τους, αισθάνονται άχαρα, τρομάζουν και οι ίδιοι με τις αλλαγές που βλέπουν στον εαυτό τους. Η αντιδραστική τους στάση δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά ο τρόπος διαφυγής τους!
Σε κάθε περίπτωση οι έφηβοι χρειάζονται, όσο ποτέ άλλοτε, τους γονείς τους. Τους αγαπούν απεριόριστα και τους θέλουν δίπλα τους, παρά τα όσα δείχνει η συμπεριφορά τους!
Οπότε απαιτείται κατανόηση απ’ τους γονείς, όσο γίνεται πιο μεγάλη. Και συμπαράσταση απεριόριστη. Μην ξεχνάμε τούτο το λόγο του Σπινόζα: «Πρέπει να κατανοούμε και όχι να κατηγορούμε».
Ο διάλογος είναι, ασφαλώς, ο καλύτερος δρόμος. Όπως και η προσευχή και η αγάπη. Τα πλέον αποτελεσματικά μέσα. Είναι το πάν!
Και ο διάλογος γίνεται καλύτερα και πετυχαίνει, όταν οι γονείς αντιμετωπίζουν τα πράγματα ως απολύτως φυσιολογικά και ποτέ ως ελαττώματα του παιδιού τους. Η δε προσευχή, προϋποθέτει πίστη.
Η εφηβεία είναι ένα σπουδαίο και απαραίτητο στάδιο προς την ενηλικίωση. Την οποία όμως πρέπει να τη διέλθει κανείς όσο γίνεται σωστά.
Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο!
Αλλά γιατί δεν χρειάζεται κατανόηση και από μας, φίλοι;
Στον εαυτό μας και προς τους άλλους. Σ’ αυτούς, μάλιστα, που ιδιαίτερα μας αγαπούν, μοχθούν, πονούν και κοπιάζουν για μας. Τους γονείς μας δηλαδή!
Η αλληλοκατανόηση, είναι τα δύο κουπιά της βάρκας, τα οποία την κάνουν να προχωρεί. Και μάλιστα μπροστά!...
Κ.Γ.Παπαδημητρακοπουλος
