Εἶχε ἔρθει στὸ Καλύβι ἕνας νέος ποὺ εἶχε ψυχολογικά προβλήματα. Μοῦ ἔλεγε ὅτι ταλαιπωρεῖται, γιατί ἔχει μία κληρονομική εὐαισθησία ἀπὸ τούς γονεῖς κ.λπ. «Τι κληρονομικά μου λές; τοῦ εἶπα. Πρῶτα, χρειάζεσαι ξεκούραση. Μετά νὰ πάρης τὸ πτυχίο σου, μετά νὰ πᾶς στὸν στρατό, μετά νὰ κοιτάξης γιὰ διορισμό». Μὲ ἄκουσε ὁ καημένος καὶ βρῆκε τὸν δρόμο του. Ἔτσι βρίσκουν καὶ τὸν ἑαυτό τούς οἱ ἄνθρωποι.
– Γέροντα, κι ἐγώ κουράζομαι εὔκολα, ὅταν δουλεύω. Δὲν καταλαβαίνω τί φταίει.
– Αὐτὸ ποὺ σου λείπει ἐσένα εἶναι ἡ ὑπομονή. Καὶ αἰτία ποὺ δὲν μπορεῖς νὰ κάνης ὑπομονή εἶναι ποὺ καταπιάνεσαι μὲ πολλά. Σκορπᾶς σὲ πολλές μεριές καὶ κουράζεσαι. Αὐτὸ καὶ νευρικότητά σου δημιουργεῖ, γιατί ἔχεις καὶ φιλότιμο καὶ ἀγωνιᾶς. Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη»
