Ἀπὸ τὸ δένδρο ὅμως τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ νὰ μὴ φᾶτε ποτέ».
(Γεν. β΄17)
Ἀπὸ τότε ποὺ θὰ μπῇ στὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου ἡ σφραγῖδα τῆς νηστείας, ἡ καρδιά του ἀναβρύζει προσευχή. Στὸ πρόσωπό του ὑπάρχει ἡ αὐστηρότητα, οἱ αἰσχρὲς σκέψεις μένουν μακριά του καὶ εἶναι ἐχθρὸς τῶν κακῶν ἐπιθυμιῶν καὶ μάταιων συναναστροφῶν. Ἡ νηστεία εἶναι μέγα οἰκοδόμημα γιὰ κάθε καλό, καὶ ὅποιος τὴν παραμελεῖ κλονίζει τὶς ἀρετές. Διότι εἶναι ἐντολὴ ποὺ δόθηκε ἀπὸ τὴν ἀρχή, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἔπεσαν οἱ πρωτόπλαστοι.
Ἁγίου Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου
