«Καὶ μὴ εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ρῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ».
(Ματθ. στ΄13)
Πειρασμὸ ἐδῶ ἐννοεῖ τὸ νόμο τῆς ἁμαρτίας, τὸν ὁποῖο δὲν εἶχε ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ποὺ δημιουργήθηκε. Πονηρὸ ἐννοεῖ τὸ διάβολο ποὺ εἰσήγαγε τὸ νόμο τῆς ἁμαρτίας στὴν ἀνθρώπινη φύση, καὶ ἔπεισε μὲ ἀπάτη τὸν ἄνθρωπο νὰ τραπῇ στὴν παράβαση τῆς θείας ἐντολῆς. Ἤ ἀλλιῶς, πειρασμὸ λέει τὴ θεληματικὴ κλίση τῆς ψυχῆς πρός τὰ πάθη καὶ πονηρὸ τὸν τρόπο ποὺ μεταχειρίζεται ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ ἐκπληρώσῃ τὴν ἐμπαθῆ του κλίση.
Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ
