«Στάθηκε ἡ Βασίλισσα στὰ δεξιά Σου μὲ διάχρυσο ἱματισμὸ καὶ στολισμένη».
(Ψαλμ. μδ΄10)
Ἐσὺ Παναγία μου, ἡ ἀέναη πηγὴ τοῦ ἀληθινοῦ φωτὸς καὶ ὁ ἀδαπάνητος θησαυρὸς τῆς αὐτοζωῆς, ἡ πλούσια ἀνάβλυση τῆς εὐλογίας, ἡ αἰτία ποὺ μᾶς προξενεῖ ὅλα τὰ ἀγαθά, ἄν καὶ γιὰ κάποιο διάστημα σὲ καλύπτει σωματικὰ ὁ θάνατος, ὅμως ἀναβλύζεις γιὰ μᾶς μὲ ἀφθονία ἀστείρευτα καὶ καθαρὰ κι ἀδαπάνητα νάματα τοῦ ἀπείρου φωτὸς καὶ τῆς ἀθάνατης ζωῆς καὶ τῆς πραγματικῆς μακαριότητας, ποταμοὺς χάριτος, πηγὲς ἰαμάτων, εὐλογία ἀδιάκοπη.
Διότι σὰν μηλιὰ ἐσὺ ἔβγαλες ἄνθη ἀνάμεσα στὰ δέντρα καὶ εἶναι ὁ καρπός σου ὁλόγλυκος στὸ στόμα τῶν πιστῶν. Γι αὐτὸ δὲ θὰ ὀνομάσω θάνατο τὴ μετάστασή σου ἀλλὰ κοίμηση ἤ πιὸ κατάλληλα ἐνδημία. Διότι ἐνῶ ἀναχωρεῖς ἀπὸ τὸ σῶμα, μεταβαίνεις πρὸς τὰ ἀνώτερα.
Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ
