Σαν σήμερα, 12 Αυγούστου 2010, στη Χειμάρρα της Βορείου Ηπείρου, ο Αριστοτέλης Γκούμας έπεφτε νεκρός επειδή αρνήθηκε να απαρνηθεί κάτι τόσο απλό και ταυτόχρονα τόσο ιερό
τη γλώσσα και την ελληνική του ταυτότητα.
Είχε προηγηθεί λεκτική επίθεση εναντίον του από τρεις Αλβανούς, με αφορμή το γεγονός ότι μιλούσε ελληνικά. Ο Γκούμας δεν υπέκυψε. Λίγες ώρες αργότερα, οι ίδιοι άνθρωποι επέστρεψαν. Τον καταδίωξαν με αυτοκίνητο και τον χτύπησαν θανάσιμα ενώ επέβαινε στη μοτοσικλέτα του. Η δολοφονία του συγκλόνισε τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό και ολόκληρη την Ελλάδα.
Μίλησε ελληνικά. Δεν φοβήθηκε. Δεν ντράπηκε. Δεν αρνήθηκε τους προγόνους του.
Κι αυτό είναι το πιο συγκλονιστικό στοιχείο της θυσίας του. Γιατί η ελληνική γλώσσα στη Χειμάρρα δεν είναι απλώς ένα μέσο επικοινωνίας. Είναι μνήμη, συνέχεια, πολιτισμός και ζωντανή μαρτυρία μιας πανάρχαιας ελληνικής παρουσίας.
Ο Αριστοτέλης Γκούμας δεν έπεσε σε κάποιο μακρινό ιστορικό μέτωπο. Έπεσε στην εποχή μας, σε έναν τόπο όπου Έλληνες εξακολουθούν να ζουν, να προσεύχονται, να μιλούν την ελληνική γλώσσα και να αγωνίζονται για το δικαίωμα να παραμένουν αυτό που είναι.
Δεκαέξι χρόνια μετά, το όνομά του δεν πρέπει να ξεχαστεί. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν και άνθρωποι που μετατρέπονται σε σύμβολα.
Ο Αριστοτέλης Γκούμας ανήκει στους δεύτερους.
Για τη Χειμάρρα.
Για τη Βόρειο Ήπειρο.
Για την ελληνική γλώσσα.
Για την αξιοπρέπεια.
Για το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να μη φοβάται να είναι αυτό που είναι.
Αριστοτέλης Γκούμας
Έλληνας. Βορειοηπειρώτης. Εθνομάρτυρας.
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
Η μνήμη είναι χρέος. Η λήθη δεν είναι επιλογή.
