«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Στήν ἐρημική ζωή μου συγχύζεται ἡ ψυχή μου,
ἀλλά ἡ καρδιά μου δέν θέλει νά μάθη ὅτι ὁ θάνατος πάντοτε τήν ἀκολουθεῖ.
Τόν βλέπω πού ἑτοιμάζει τό ὄργανο καί τήν καμπάνα ἕτοιμος νά τραβήξη,
ἐνῶ σέ μένα σκεπάζεται τό τύμπανο ἀπὸ τήν
«φωνή τῆς σάλπιγγος».
Πρέπει ν' ἀκούω μέσα ἀπό τήν ἀρρώστια τήν φωνή τῆς ἀγγελιοφόρου σάλπιγγος,
εἶναι ἐντολή νά πεθάνω!
Ἀλλά ἡ πονηρή καρδιά μου ἐξαπατᾶ τήν
σκέψι μου πάντοτε,
διότι εἶναι ἐχθρός ὁ θάνατος στήν ταπεινή ψυχή μου.
Ἡ κοιμισμένη αἴσθησίς μου συνέρχεται
μετά βίας τώρα
καί ὁ πλανεμένος νοῦς μου ἐπιστρέφει πάλι στόν «δρόμο»!
Δέσποτα Πολυέλεε, Σύ εἶσαι τό τέλος
γιά ὅλους,
ξέρεις καί τίς ἁμαρτίες μου, πού ἀκόμη δέν τίς τακτοποίησα!
Μέσα στούς αἰῶνες κανείς κακοποιός
δέν σέ ἐπλήγωσε, ὅπως ἐγώ. Ἀλλά Σύ πού εἶσαι τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σῶσε καί
τήν ψυχή μου.
Ἡ σωματική μου ζωή σβήνει βοήθησέ
με, Δέσποτα, τώρα γιά νά μή θολώση τό πνεῦμα μου τήν ὥρα τῆς ἀναχωρήσεως.
Δός μου, Κύριε, τήν ὥρα τῆς ἐξόδου μου τόν φύλακα ἄγγελό μου νά τόν δῶ χαρούμενον κοντά μου καί ὄχι τόν «κατήγορο
μου»!
Τά φοβερά τελώνια γιά νά μή μέ ἐμποδίσουν στόν δρόμο βοήθησέ με νά συνάξω τρόφιμα καί νερό μετανοίας ἀπό τώρα.
Γιά ἀντιστάθμισμα στά ἔργα μου, ἀρκεῖ μιά σταγόνα νά πέση ἀπό τήν Θεία εὐσπλαχνία Σου κι ἐγώ θά γλυτώσω ἀπό τά
βάσανα.
Ἕνα νεῦμα ἐάν στούς ἀγγέλους κάνης θά βγάλουν τήν ψυχή μου ἀπό τά νύχια τῶν πονηρῶν δαιμόνων, κι ἐγώ τότε αἰώνια θά σέ δοξάζω.
Ἄν καί δέν εἶμαι ἄξιος νά δικαιωθῶ ἀπό τά ἔργα μου, ὅμως τήν ἁγία Πίστι, Δέσποτα, μέ τήν ἄνωθεν Χάρι Σου ἐφύλαξα.
Ὦ, Κύριε, διάλυσε τήν ὁμίχλη ἀπό τά
σύννεφα τοῦ σκοτισμένου μυαλοῦ μου γιά νά μή γλιστρήσω καί πέσω ἀπό τόν σωστό
δρόμο τώρα!
Ἀπόσπασμα ἀπό ἐδῶ
