Σάββατο 25 Ιουλίου 2026

ΓΙΑΤΙ Ο «ΠΑΠΑΣ» ΛΕΩΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕ ΤΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 27^η Ιουλίου 2026

ΓΙΑΤΙ Ο «ΠΑΠΑΣ» ΛΕΩΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕ ΤΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ;

(Σχόλιο σε ένα ακόμα σοβαρό πνευματικό ατόπημα του Παπισμού)

Η Ορθόδοξη Εκκλησία πιστεύει ότι η αλήθεια της πίστεως και το ήθος της ζωής αποτελούν αδιαχώριστες πραγματικότητες. Η δογματική αλήθεια δεν είναι ένα αφηρημένο θεωρητικό σύστημα, αλλά η ίδια η ζωή του Χριστού, η οποία μεταδίδεται στους πιστούς διά της θείας Χάριτος. Για τον λόγο αυτό, κάθε απομάκρυνση από την αυθεντική αποστολική πίστη συνεπάγεται αναπόφευκτα συνέπειες όχι μόνο στο επίπεδο της διδασκαλίας, αλλά και στο επίπεδο της πνευματικής ζωής και του εκκλησιαστικού ήθους.

Υπό το πρίσμα αυτό, η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί ότι ο Παπισμός, μετά την αποκοπή του από την ενότητα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ακολούθησε μια πορεία σταδιακής απομάκρυνσης από την πατερική παράδοση. Οι θεολογικές και εκκλησιολογικές καινοτομίες που εισήχθησαν στη Δύση συνδέθηκαν με μια ολοένα αυξανόμενη εκκοσμίκευση της εκκλησιαστικής ζωής, η οποία εκδηλώθηκε τόσο στη θεσμική λειτουργία όσο και στην άσκηση της εκκλησιαστικής εξουσίας.

Η ιστορία της μεσαιωνικής και νεότερης Δύσης περιλαμβάνει γεγονότα που προκάλεσαν βαθιά τραύματα στην ανθρώπινη συνείδηση: με τις σταυροφορίες, τους φονικούς θρησκευτικούς πολέμους, την Ιερά Εξέταση, τη χρήση βίας στο όνομα της θρησκείας, την «ευλογία» της αποικιοκρατίας, την υπερβολική συσσώρευση πλούτου και δύναμης από εκκλησιαστικούς θεσμούς και τη μετατροπή της εκκλησιαστικής εξουσίας σε πολιτικό και κοσμικό παράγοντα. Τα γεγονότα αυτά αποτελούν, κατά την ορθόδοξη θεώρηση, ενδείξεις της βαθιάς κρίσεως που προκάλεσε η αποκοπή του Παπισμού από το ενιαίο και αδιαίρετο σώμα της Εκκλησίας, η απομάκρυνσή του από το εκκλησιολογικό ήθος της πρώτης χιλιετίας και η οποία υπήρξε απότοκος από την νόθευση του Δόγματος.

Ιδιαίτερα σοβαρό πλήγμα για το κύρος του αιρετικού Παπισμού υπήρξαν οι αποκαλύψεις των τελευταίων δεκαετιών σχετικά με χιλιάδες περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων και εν πολλοίς ανάπηρων παιδιών, από μέλη του παπικού «κλήρου». Οι αποκαλύψεις αυτές συγκλόνισαν τη διεθνή κοινή γνώμη και ανέδειξαν όχι μόνο την ύπαρξη εγκληματικών πράξεων, αλλά και σοβαρές αδυναμίες στη διαχείριση και αντιμετώπισή τους από «εκκλησιαστικούς» μηχανισμούς. Η έκταση του φαινομένου δημιούργησε εύλογα ερωτήματα για την πνευματική κατάσταση και τη θεσμική λειτουργία του Παπισμού στη σύγχρονη εποχή.

Να προσθέσουμε πως αυτά τα εγκλήματα διαπράττονταν για πολλές δεκαετίες, υπό την ένοχη ανοχή του Βατικανού, το οποίο ενώ γνώριζε, τα συγκάλυπτε! Αντίθετα, τα έφεραν στο φως της δημοσιότητας κοσμικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, κρατικές υπηρεσίες και η κοσμική δικαιοσύνη! Εξαιτίας αυτών των φρικωδών αποκαλύψεων η παπική «εκκλησία» γνώρισε την χειρότερη κρίση της ιστορικής της πορείας και αναγκάστηκε να καταβάλλει τεράστια ποσά, από τα αμαρτωλά «ιερά ταμεία» ως αποζημιώσεις στα τραγικά θύματά της!

Παράλληλα, κατά τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται μια αξιοσημείωτη μετατόπιση στη δημόσια στάση της παπικής «εκκλησίας» απέναντι σε ζητήματα σεξουαλικής ηθικής. Δηλώσεις και πρωτοβουλίες των τελευταίων «Παπών» έχουν ερμηνευθεί από πολλούς ως προσπάθεια αναπροσαρμογής των προτεραιοτήτων της εκκλησιαστικής παρουσίας στον σύγχρονο κόσμο. Στο πλαίσιο αυτό, ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης, ισότητας και ανθρώπινων δικαιωμάτων συχνά προβάλλονται ως κεντρικοί άξονες του εκκλησιαστικού λόγου.

Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από πρόσφατο δημοσίευμα, με τίτλο: «Πάπας Λέων: Η σεξουαλική ηθική δεν αποτελεί πλέον προτεραιότητα»[1], σύμφωνα με το οποίο ο «Πάπας» Λέων προσπάθησε να υποβαθμίσει την σημασία και τις ολέθριες συνέπειες των σεξουαλικών εγκλημάτων, τα οποία ταλανίζουν την ανθρωπότητα και την μεταβάλλουν σε ζωώδη και αγελαία κατάσταση.

Σύμφωνα με το ως άνω δημοσίευμα, «Μία λιγότερο προβεβλημένη στιγμή -όταν ο Πάπας δήλωσε ότι η Καθολική Εκκλησία πρέπει να δώσει προτεραιότητα σε ζητήματα ανισότητας και δικαιοσύνης αντί της σεξουαλικής ηθικής». Μάλιστα η θέση αυτή, «ενδέχεται να αποδειχθεί πιο καθοριστική μακροπρόθεσμα για το 1,4 δισεκατομμύριο πιστών της, σύμφωνα με ειδικούς. “Η ενότητα ή η διαίρεση της Εκκλησίας δεν θα πρέπει να περιστρέφεται γύρω από σεξουαλικά ζητήματα”, δήλωσε ο Λέων, “Πιστεύω ότι υπάρχουν πολύ μεγαλύτερα και σημαντικότερα ζητήματα, όπως η δικαιοσύνη, η ισότητα… που πρέπει να προηγούνται”, πρόσθεσε»[2]!

Αυτή η δημόσια δήλωση του «Πάπα» Λέοντα φανερώνει ξεκάθαρα τον ουμανιστικό – κοσμικό χαρακτήρα του Παπισμού, ο οποίος ουδέποτε ενδιαφέρθηκε πρωτίστως για την σωστική αποστολή της Εκκλησίας του Χριστού στον κόσμο, για την αυθεντικότητα και καθαρότητα της πίστης, η οποία είναι πρώτιστη προτεραιότητα της σωτηρίας, αλλά πρόβαλε (και προβάλλει) κοσμοκρατορικές βλέψεις τις οποίες κληροδότησε σ’ αυτόν ο βάρβαρος και φεουδαρχικός φραγκισμός.

Για να καταλάβουμε την διαχρονική ηθική κατάπτωση του Παπισμού, στην χιλιόχρονη ιστορική του πορεία, θα πρέπει να ανατρέξουμε στην ηθική αθλιότητα, στην απίστευτη ανηθικότητα, η οποία επικρατούσε στους Φράγκους «ευγενείς», στους οποίος συγκαταλέγεται και ο «κλήρος» και η οποία μεταφέρθηκε στον «διάδοχό» του, τον Παπισμό, καθότι ο Παπισμός είναι η επιβίωση του φραγκισμού.

Η βία δεν ήταν παράνομη πράξη, αλλά νομιμοποιημένη, στην άσκηση της απολυταρχίας του φεουδαρχικού συστήματος. Η επιβολή του νόμου γινόταν αυθαίρετα και μάλιστα «ελέω Θεού», από τους ίδιους τους φεουδάρχες, των οποίων η εξουσία στηριζόταν στην απειλή ή την άσκηση force (ένοπλες συγκρούσεις, διεκδικήσεις γης). Εγκλήματα όπως ο βιασμός, η δολοφονία και οι λεηλασίες συχνά αγνοούνταν ή αντιμετωπίζονταν επιεικώς εάν θύματα ήταν κατώτερες κοινωνικές τάξεις. Η προσωπική εκδίκηση, οι ληστείες και οι ιδιωτικοί πόλεμοι μεταξύ ευγενών αποτελούσαν νόμιμη πρακτική για την επίλυση διαφορών, προκαλώντας τεράστιες απώλειες και φτώχεια στον απλό πληθυσμό[3]. Είναι επίσης γνωστή η αρχή του φεουδαρχισμού: «σε όποιον ανήκουν τα φέουδα (γαίες, κτίρια, επιχειρήσεις, κλπ., ανήκουν και οι άνθρωποί τους» και γι’ αυτό τους θεωρούσαν ως δουλοπάροικους και τους μεταχειρίζονταν ανάλογα, σχεδόν σαν ζώα και «χρήσιμα εργαλεία»!

Ανάλογη διαφθορά και ηθική κατάπτωση κυριαρχούσε και στον φραγκικό «κλήρο», όπως η σιμωνία, (η αγορά και πώληση εκκλησιαστικών αξιωμάτων), η πολιτικοποίηση του επισκοπικού αξιώματος, η ηθική χαλάρωση του κλήρου, ο νεποτισμός, η προκλητική ζωή χλιδής, η συμπεριφορά όπως οι φεουδάρχες, η τοκογλυφία, κλπ.

Αυτή λοιπόν η βάρβαρη φεουδαρχική αντίληψη πέρασε και στον Παπισμό, ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο από «εκκλησιαστικοποιημένος» φραγκισμός! Ο φράγκικος φεουδαρχισμός, αφού κατέλαβε τον ως τότε ορθόδοξο ρωμαϊκό Θρόνο, «φόρεσε» χριστιανικό προσωπείο και επιβλήθηκε για αιώνες στην ανθρωπότητα, παραμένοντας ως τα σήμερα ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα, μεσαιωνικό κατάλοιπο, στο «Κράτους του Θεού», το οποίο σφετερίζεται την Εκκλησία του Χριστού!

Όπως σημειώσαμε σε προηγούμενη ανακοίνωσή μας, και που διατύπωσε με ακρίβεια ο μεγάλος Φ. Ντοστογιέφσκι, ο Παπισμός, υιοθετώντας τον φραγκικό φεουδαρχισμό, υπέκυψε στους τρεις πειρασμούς του Χριστού, την ευζωία, την εξουσιομανία και την ορθολογική κατανόηση – αμφισβήτηση του Θεού.

Επανερχόμαστε στην απόφαση του «Πάπα» να υποβαθμίσει τα σεξουαλικής φύσεως αμαρτήματα, η οποία όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, προκάλεσε ενθουσιασμό στους θιασώτες και προωθητές της Woke Agenda, δηλαδή της περιβόητης «Αφύπνισης», η οποία στοχεύει στην πλήρη αποχριστιανοποίηση του κόσμου και την επιβολή κάθε μορφής ηθικής παρεκτροπής ως «τρόπου ζωής» του σύγχρονου ανθρώπου, την μεταβολή της κοινωνίας σε αγελαίες καταστάσεις, όπου θα κυριαρχούν τα ταπεινά ορμέμφυτα και δεν θα υπάρχουν ηθικές αναστολές.

Τον πρώτο «χαιρετισμό» στις δηλώσεις του «Πάπα» έκανε η Μαριάν Ντάντι - Μπερκ, εκτελεστική διευθύντρια της οργάνωσης Dignity USA, που υποστηρίζει «LGBTQ καθολικούς», χαρακτηρίζοντας τις συγκεκριμένες δηλώσεις «πολύ σημαντική και καθυστερημένη αναπροσαρμογή προτεραιοτήτων»!

Όταν λοιπόν στηρίζει με ενθουσιασμό την υποβάθμιση των σεξουαλικών εγκλημάτων, η επικεφαλής του πανίσχυρου «κλαμπ» των ΛΟΑΤΚΙ των Η.Π.Α. καταλαβαίνει ο καθένας γιατί ειπώθηκε, από το στόμα του «Πάπα», προφανώς για να στηρίξει έτι περισσότερο το παγκόσμιο κίνημα της ομοφυλοφιλίας, να άρει κάθε ηθική επιφύλαξη από τα τραγικά αυτά πρόσωπα να διαπράττουν την αμαρτία χωρίς αναστολές! Το τελευταίο που χρειάζεται ο σύγχρονος αποστατημένος κόσμος είναι η μερικώς απενεχοποίηση της αμαρτίας και αυτή την παρέχει η παπική «εκκλησία» δια στόματος του ηγέτη της!

Και συνεχίζει το δημοσίευμα: «Ιερείς και επίσκοποι παγκοσμίως έχουν επί μακρόν δώσει έμφαση στις διδασκαλίες της Εκκλησίας για σεξουαλικά ζητήματα, όπως η απαγόρευση των αμβλώσεων, της αντισύλληψης και του γάμου μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Στο πρώτο του ταξίδι στην Αφρική το 2009, ο εκλιπών Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ είχε προκαλέσει διεθνή κατακραυγή δηλώνοντας ότι η Εκκλησία δεν μπορεί να χαλαρώσει την απαγόρευση χρήσης προφυλακτικών, ακόμη και για την αντιμετώπιση της μετάδοσης του HIV/AIDS»[4].

Να παρατηρήσουμε επ’ αυτού ότι ο εν λόγω «Πάπας» οδηγήθηκε στην παραίτηση, προφανώς για να έρθουν οι διάδοχοί του να τον «διορθώσουν», να διευκολύνουν για την επικράτηση της Woke Agenda στον κόσμο, να οδηγηθεί η ανθρωπότητα στην εσχατολογικού τύπου ηθική κατάπτωση, μακριά από την πίστη στον αληθινό Τριαδικό Θεό και την αληθινή ζωή, η οποία απορρέει μόνο απ’ Αυτόν.

Να υπενθυμίσουμε την πρωτοφανή δήλωσή του πεθαμένου «Πάπα» Φραγκίσκου, το 2013, όταν ρωτήθηκε για φήμες σχετικά με ομοφυλόφιλο ιερέα στο Βατικανό, είχε απαντήσει: «Αν κάποιος είναι ομοφυλόφιλος και αναζητά τον Θεό με καλή πρόθεση, ποιος είμαι εγώ να τον κρίνω;»! Μια πρωτοφανή δήλωση, σύμφωνα με την οποία, εμμέσως πλην σαφώς, αποδέχτηκε το πάθος της ομοφυλοφιλίας, και το χειρότερο: το απέδωσε στο Θεό!

Αλλά και ο νυν «Πάπας» Λέων, σύμφωνα με το ως άνω δημοσίευμα, «έκανε τις παραπάνω δηλώσεις απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την ευλογία ζευγαριών του ίδιου φύλου. Εξέφρασε στήριξη στην απόφαση-ορόσημο του 2023 του εκλιπόντος Πάπα Φραγκίσκου, που επιτρέπει σε ιερείς να δίνουν ευλογίες σε τέτοια ζευγάρια ανεπίσημα και κατά περίπτωση. Η φράση αυτή θεωρείται καθοριστική στιγμή του. “Αυτό μοιάζει να είναι η αντίστοιχη στιγμή του Λέοντα”, σχολίασε ο αναλυτής του Βατικανού Ντέιβιντ Γκίμπσον. “Ο Λέων δίνει έμφαση στην ειρήνη και τη δικαιοσύνη και θεωρεί αυτά τα ζητήματα εξίσου σημαντικά με τη σεξουαλική ηθική”, πρόσθεσε. Ο Φράνσις Ντε Μπερνάρντο από την οργάνωση New Ways Ministry επίσης επαίνεσε τη στάση του Πάπα, σημειώνοντας ότι “ανέδειξε κοινωνικά ζητήματα -δικαιοσύνη, ισότητα, ελευθερία- ως σημαντικότερα ηθικά ζητήματα”»[5]!

Και δεν είναι μόνον αυτές οι περιπτώσεις, οι οποίες αποδεικνύουν το Βατικανό ως προωθητή της Woke Agenda. Η δήλωση του «Πάπα» Λέοντα για υποβάθμιση των σεξουαλικής φύσεως αμαρτημάτων, δεν είναι άσχετη με τα όσα τραγικά διαδραματίζονται στους κόλπους της παπικής «εκκλησίας».

Χαρακτηριστική και αποκαλυπτική είναι η στάση των Γερμανών παπικών «επισκόπων», επιβεβαιώνοντας την τραγική ηθική κατάπτωση του Παπισμού. Σε πρόσφατη συνεδρίασή τους στο Βερολίνο, στο πλαίσιο μιας επιτροπής για τον γάμο και την οικογένεια, συμφώνησαν ότι η ομοφυλοφιλία είναι «φυσιολογική μορφή» της σεξουαλικής ταυτότητας του ανθρώπου! Μάλιστα «Ο αρχιεπίσκοπος Βερολίνου Χάινερ Κοχ δήλωσε στο Καθολικό Πρακτορείο Ειδήσεων: “Η σεξουαλική προτίμηση του ανθρώπου εκφράζεται στην εφηβεία με ετεροφυλικό ή ομοφυλοφιλικό προσανατολισμό. Και οι δύο ανήκουν στις συνήθεις μορφές σεξουαλικής προδιάθεσης, οι οποίες δεν μπορούν ή δεν πρέπει να αλλάξουν με τη βοήθεια κάποιας συγκεκριμένης κοινωνικοποίησης”. Για τη δικαιολόγηση των απόψεών τους οι Γερμανοί επίσκοποι επικαλούνται ακόμη και τον ίδιο τον πάπα Φραγκίσκο, κυρίως το βιβλίο του περί γάμου και οικογενείας που τιτλοφορείται “Amorislaetitia”. Τονίζουν ότι “οποιαδήποτε μορφή διάκρισης ατόμων με ομοφυλοφιλικό προσανατολισμό πρέπει να απορριφθεί”»[6]!

Επίσης ο παπικός «επίσκοπος» Georg Betzing δήλωσε ότι η πρακτική της ευλογίας των ενώσεων ομοφυλοφίλων στη Γερμανία θα εφαρμοστεί ανεξάρτητα από το πώς θα αντιδράσει το Βατικανό σε αυτό[7], χωρίς, εν τέλει, να υπάρξει ουδεμία ουσιαστική αντίδραση από την «Αγία Έδρα»!

Η αποδοχή της ομοφυλοφιλίας από Γερμανούς παπικούς είναι καταιγιστική. Πρόσφατα «…125 εκπρόσωποι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στη Γερμανία δήλωσαν δημόσια ότι ανήκουν στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, απαιτώντας αλλαγές στο εκκλησιαστικό εργατικό δίκαιο… και παραδέχτηκαν ανοιχτά ότι είναι queers ή άνθρωποι που δεν είναι ετεροφυλόφιλοι»[8]!

Αρκετοί επίσκοποι, όπως ο Καρδινάλιος Reinhard Marx του Μονάχου, προτρέπουν τους ιερείς να «ευλογούν» «γάμους» ομόφυλων «ζευγαριών», υλοποιώντας την προτροπή του πεθαμένου «Πάπα» Φραγκίσκου, σύμφωνα με την οποία, «Οι ιερείς μπορούν να ευλογούν ομόφυλα ζευγάρια»[9], έστω και αν δεν θεωρούν ως μυστήριο, αυτή την «ευλογία».

Από ορθόδοξη σκοπιά, η προσπάθεια του «Πάπα» Λέοντα να υποβαθμίσει την σημασία των σεξουαλικής φύσεως αμαρτήματα και να εξάρει την σημασία των κοινωνικών αμαρτημάτων, προκαλεί προβληματισμό. Η Εκκλησία ασφαλώς ενδιαφέρεται για τη δικαιοσύνη, την ειρήνη και την κοινωνική αλληλεγγύη. Ωστόσο, η ορθόδοξη παράδοση θεωρεί ότι τα ζητήματα αυτά δεν μπορούν να αποσπασθούν από την πνευματική ζωή και τη μετάνοια ούτε να υποκαταστήσουν την κλήση του ανθρώπου προς αγιασμό. Η σωτηρία δεν εξαντλείται στη βελτίωση των κοινωνικών δομών, αλλά προϋποθέτει τη μεταμόρφωση του ανθρώπου διά της Χάριτος του Θεού.

Είναι γνωστό πως οι Άγιοι Πατέρες, παράλληλα με τα ποιμαντικά τους καθήκοντα, είχαν αναπτύξει τεράστια κοινωνική δράση, υπερασπιζόμενοι και βοηθώντας με θέρμη τους φτωχούς και τους αδικημένους. Ο Μέγας Βασίλειος, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος ανέπτυξαν ισχυρή κοινωνική διδασκαλία. Ταυτόχρονα όμως επέμεναν στην εγκράτεια, τη σωφροσύνη και την τήρηση των εντολών του Θεού. Για την Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν υπάρχει αληθινή κοινωνική δικαιοσύνη χωρίς μετάνοια και προσωπική μεταμόρφωση του ανθρώπου. Η αμαρτία δεν εκδηλώνεται μόνο σε κοινωνικές αδικίες αλλά και στις προσωπικές επιλογές που απομακρύνουν τον άνθρωπο από τον Θεό.

Επίσης η Ορθόδοξη Εκκλησία, χωρίς να απορρίπτει ή να περιφρονεί κανένα ανθρώπινο πρόσωπο, διατηρεί αμετάβλητη τη διδασκαλία της περί του ανθρώπου, του γάμου και της σεξουαλικής ζωής. Η αγάπη προς κάθε άνθρωπο δεν συνεπάγεται αναθεώρηση της αποκαλυφθείσας αλήθειας ούτε αποδοχή συμπεριφορών που η εκκλησιαστική παράδοση θεωρεί ασυμβίβαστες με την εν Χριστώ ζωή. Άλλωστε υγιείς κοινωνικές αντιλήψεις και κοινωνική προσφορά έχουν και διάφορες αιρέσεις, και διάφορες θρησκείες, ακόμα και αθεϊστικά συστήματα, αλλά όμως οντολογική αλλαγή στα ανθρώπινα πρόσωπα και σωτηρία δεν μπορούν να προσφέρουν! Το έργο της Εκκλησίας είναι πολυσήμαντο και έχει ως αποστολή την καθ’ ολοκληρίαν διακονία του ανθρώπου ως ψυχοσωματική οντότητα.

Εξίσου ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι παρόμοιες αντιλήψεις, με αυτές του εκκοσμικευμένου δυτικού Χριστιανισμού, εμφανίζονται κατά καιρούς και στον ορθόδοξο χώρο. Ορισμένες φωνές επιχειρούν να εισαγάγουν ερμηνείες επηρεασμένες από δυτικά θεολογικά ρεύματα και σύγχρονες ιδεολογικές τάσεις. Η εξέλιξη αυτή καθιστά αναγκαία τη διαρκή εγρήγορση, ώστε να διαφυλάσσεται η πίστη της Εκκλησίας αλώβητη από πιέσεις προσαρμογής προς το πνεύμα του κόσμου.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία καλείται σήμερα να συνεχίσει την αποστολή της με διάκριση, αγάπη και πιστότητα στην αποστολική παράδοση. Η αληθινή μαρτυρία της δεν βρίσκεται ούτε στον φανατισμό ούτε στον συμβιβασμό, αλλά στη διαφύλαξη της αλήθειας εν αγάπη. Μόνον η εν Χριστώ ζωή, η μετάνοια και η κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό μπορούν να προσφέρουν στον άνθρωπο την πληρότητα της υπάρξεως και την αληθινή ελευθερία.

Εν κατακλείδι, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας δεν διαχωρίζει την πίστη από την ηθική και την κοινωνική προσφορά. Διδάσκει ότι η αλήθεια της πίστεως και η χριστιανική ζωή αποτελούν αδιάσπαστη ενότητα. Ο Χριστός δεν δίδαξε μόνο την αγάπη προς τον πλησίον και τη δικαιοσύνη, αλλά και την προσωπική καθαρότητα και αγιότητα, τονίζοντας πως «Μακάριοι οι καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται» (Ματθ.5,8). Ως καθαρότητα καρδιάς εννοεί την απαλλαγή του ανθρώπου από τα ψυχοφθόρα πάθη και κύρια τα σεξουαλικά, τα οποία τον υποβιβάζουν στην κατηγορία της άλογης κτίσης, τον αιχμαλωτίζουν στην ικανοποίηση των τυφλών ενστίκτων και του στερούν τη δυνατότητα να αναχθεί σε πρόσωπο, σε εικόνα του Θεού.

Ως επιστέγασμα των ανωτέρω προβληματισμών μας παραθέτουμε λόγο του Αποστόλου Παύλου, ο οποίος τόνισε εμφαντικά πως, όχι μόνον οι «ἄδικοι βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι», αλλά «οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται…» (Α΄Κορ.6,9), διότι, «τοῦτο γάρ ἐστι θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ ἁγιασμὸς ὑμῶν» (Α΄ Θεσ.4,3). Κάθε παρέκκλιση από τον θεόπνευστο αυτόν αποστολικό λόγο είναι εκ του πονηρού και υπηρετεί αλλότριους σκοπούς, διαμετρικά αντίθετους με το σωστικό έργο της Εκκλησίας!