Νεκτάριος Δαπέργολας
Ἡ πρόσφατη ἀπειλή γιά τήν μελλοντική μισθοδοσία ὅσων δέν πάρουν τό ψηφιακό πατσαβούρι, ἡ ὁποία ἐκτοξεύτηκε προσφάτως ἐντός τοῦ κυνοβουλίου τῆς ὑπερσαχάρειας ἀποικίας ἐκ τοῦ στόματος θλιβεροῦ ὑπουργιδίου τῆς κυβερνώσας μαφιοχούντας, ὅσο καί ἄν δέν εἶναι τόσο ἁπλό νά ὑλοποιηθεῖ, εἶναι ὡστόσο ἀπολύτως ἐνδεικτική τῶν δυστοπικῶν προθέσεων τῆς φασιστοσυμμορίας. Ἡ ὁποία, ἀφοῦ ἔδειξε καθαρά τή νεοταξική της ἀχρειότητα τόν καιρό τῆς ψευτοπανδημίας (μέ ὅλο ἐκεῖνο το σχεδόν τριετές δαιμονικό σύννεφο τῆς αἰσχρῆς προπαγάνδας, τῶν ἀπαγορεύσεων, τῶν ἀπολύσεων καί τῶν ἀναστολῶν, τῆς δίωξης τῆς πίστης μας, τῆς ἐμβολιαστικῆς παράνοιας καί τῆς ἐπακόλουθης γενοκτονίας πού βεβαίως συνεχίζεται ἀμείωτη), πλέον ἐπιχειρεῖ νά κλιμακώσει τόν ἐφιάλτη. Καί ἐπειδή βεβαίως δέν τά κατάφερε καλά ὡς τώρα στήν προώθηση τοῦ ψηφιακοῦ διαβολομέτρου της καί στήν προσπάθειά της, μέσῳ ἑνός πλέγματος ἀπειλῶν καί ψυχολογικῶν ἐκβιασμῶν, νά μᾶς πειθαναγκάσει νά ὑπακούσουμε μόνοι μας (θά ἐπαναλάβω ὅτι αὐτό εἶναι πού τούς καίει, ἡ ἑκούσια ὑποταγή), πλέον εἶναι βέβαιο ὅτι ἑτοιμάζεται νά παίξει τά ρέστα της.
Θά τό πράξει, μέ τήν ἀρωγή πάντοτε ἑνός τεράστιου στρατοῦ πετσωμένων σκυβαλογράφων καί κάθε κάθε λογῆς ἐγκάθετων σκουπιδοτηλεπαρουσιαστῶν, ὅλου τοῦ δικαστικοῦ καί ἀσφαλίτικου συστήματος, ἀλλά καί – κυρίως – τοῦ πλέον χαρακτηριστικοῦ της ἐρείσματος. Δηλαδή τῆς λεγόμενης διοικούσας Ἐκκλησίας, μέ ὅλα αὐτά τά πολυάριθμα ρασοφόρα μαντρόσκυλα, πού πάντα σφιχταγκαλιασμένα μέ τό ἀντίχριστο φασιστοκαθεστώς, ἐπίσης ἐντείνουν ἐδῶ καί πολύ καιρό τις (ἐντός καί ἐκτός ναῶν) προσπάθειές τους, γιά νά πείσουν τούς πιστούς ὅτι δέν τρέχει τίποτε μέ τήν νέα ψευτοταυτότητα καί τόν προσωπικό ἀριθμό, κατομνύοντας σέ ὅλους τούς τόνους ὅτι πρόκειται γιά θέμα ἥσσονος σημασίας χωρίς κανένα πνευματικό πρόσημο καί μασουλώντας συνεχῶς τήν γελοία ἐκείνη καραμέλα τῆς δῆθεν ὑπακοῆς (ὅρο ὑπό τόν ὁποῖο πολύ ἁπλά βεβαίως ἐννοοῦν ὑποταγή στά προσωπικά τους συστημικά καί ἀντορθόδοξα κελεύσματα).
Ἀπέναντι σέ ὅλους αὐτούς, ἐμεῖς συνεχίζουμε νά βροντοφωνάζουμε ὅτι ἡ ἀχρειότητα δέν θά περάσει. Τοὐλάχιστον ὄχι μέ τήν δική μας συναίνεση καί συμμετοχή. Ἀρνούμαστε νά γίνουμε ἑκουσίως ἀπρόσωποι ἀριθμοί καί κομμάτι ὅλης αὐτῆς τῆς ἐφιαλτικῆς δυσωδίας. Μέχρι ἐδῶ κρατήσαμε αὐτό πού ἀπό μῆνες εἴπαμε, ὅτι δέν θά πάρουμε ἰδιοβούλως τόν δυστοπικό σας Ἀριθμό, μετά κρατήσαμε καί τό δεύτερο πού εἴπαμε, ὅτι καί νά μᾶς τόν φορτώσετε, ἐμεῖς δέν θά κάνουμε χρήση. Γιά ὅσο καιρό χρειαστεῖ καί γιά ὅσο χρονικό διάστημα τό ἐπιτρέψει ὁ Θεός. Καί ἔχει τεράστια βεβαίως σημασία καί ἀπό πολιτικῆς, ἀλλά καί ἀπό πνευματικῆς πρωτίστως ἄποψης, νά μείνουμε σέ αὐτή τήν ἄρνηση ὅσο γίνεται περισσότεροι. Γιά νά μήν μποροῦν νά εὐοδωθοῦν τά σχέδιά τους, νά δίνουν συνεχῶς ἀναβολές καί τελικά νά ἐξουδετερωθεῖ ἡ θανάσιμη αὐτή παγίδα πού μᾶς στήνουν.
Εἶναι πάντα ὁ καιρός τῆς ἀντίστασης καί τοῦ ἀνένδοτου ἀγῶνα. Μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Θεοτόκου καί τίς εὐχές ὅλων τῶν Ἁγίων μας, θα τόν συνεχίσουμε μέχρι τέλους…
