Η δήλωση του Μητροπολίτη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Ειρηναίου, ο οποίος στην εκδήλωση της “ΜΕΤΑΒΑΣΗ Μ.Α.Ε” που έγινε χθες (23-7) στην Πτολεμαΐδα, χαρακτήρισε τους υπουργούς της κυβέρνησης «Αγγέλους της Αναστάσεως», δεν είναι απλώς μια ατυχής υπερβολή.
Είναι μια τοποθέτηση που γεννά εύλογα ερωτήματα για τα όρια ανάμεσα στον πνευματικό και τον πολιτικό λόγο.
Ο ρόλος ενός Μητροπολίτη είναι να στέκεται δίπλα στον λαό, να παρηγορεί, να ελέγχει την εξουσία όταν χρειάζεται και να διατηρεί την Εκκλησία υπεράνω κομματικών εντυπώσεων.
Δεν είναι να απονέμει πολιτικούς επαίνους ούτε να περιβάλλει κυβερνητικά στελέχη με συμβολισμούς που παραπέμπουν στον πυρήνα της χριστιανικής πίστης.
Η συγκεκριμένη δήλωση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα επειδή ειπώθηκε στη Δυτική Μακεδονία.
Σε μια περιοχή που μετρά χαμένες θέσεις εργασίας, δημογραφική συρρίκνωση, εγκατάλειψη και αβεβαιότητα, οι πολίτες περιμένουν πράξεις. Όχι Μητροπολιτικούς διθυράμβους !!!
Και εδώ η σύγκριση έρχεται σχεδόν αυθόρμητα.
Όσοι γνώρισαν τον μακαριστό Αυγουστίνο Καντιώτη δύσκολα μπορούν να φανταστούν ότι θα άκουγε υπουργούς να χαρακτηρίζονται «Άγγελοι της Αναστάσεως» χωρίς να αντιδράσει. Ο Αυγουστίνος Καντιώτης είχε ταυτίσει τη δημόσια παρουσία του με έναν λόγο αυστηρό απέναντι στην εξουσία, ανεξάρτητα από το ποιος κυβερνούσε.
Για το σύνολο των πιστών της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης – Πρεσπών και Εορδαίας, η χθεσινή δήλωση του Μητροπολίτη της, απέχει παρασάγγας από εκείνη την παρακαταθήκη.
Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς, ως σχήμα λόγου, ότι “θα τρίζουν τα κόκαλα του Αυγουστίνου Καντιώτη”. Όχι επειδή διατυπώθηκε μια πολιτική άποψη, αλλά επειδή χρησιμοποιήθηκε ένας βαθιά θρησκευτικός συμβολισμός για να εξυψώσει κυβερνητικά και εν γένει πολιτικά πρόσωπα.
Την ώρα που οι πολίτες μετρούν τα ευρώ για να επιβιώσουν και αγωνιούν για το πώς θα φτάσουν μέχρι το τέλος του μήνα, οι σημαντικές αυξήσεις που δόθηκαν το τελευταίο διάστημα στις αποδοχές των Μητροπολιτών, σε συνδυασμό με δημόσιους ύμνους προς την κυβέρνηση, όπως ο χαρακτηρισμός «Άγγελοι της Αναστάσεως», είναι φυσικό να πυροδοτούν αντιδράσεις.
Όταν η κοινωνία στενάζει, τέτοιες δηλώσεις δύσκολα εκλαμβάνονται ως ποιμαντικός λόγος· περισσότερο μοιάζουν με πολιτική τοποθέτηση, η οποία δικαιολογημένα γεννά καχυποψία και οργή.
Φυσικά, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να συνδέει τις αυξήσεις αυτές με τη συγκεκριμένη δήλωση. Ωστόσο, δεν μπορεί να θεωρείται παράλογο ότι αρκετοί πολίτες, βλέποντας τέτοιες δημόσιες τοποθετήσεις, εκφράζουν καχυποψία ή σχολιάζουν σκωπτικά πως «οι αυξήσεις έπιασαν τόπο». Αυτές οι αντιδράσεις, είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι, είναι αποτέλεσμα της εικόνας που εκπέμπεται προς την κοινωνία.
Η Εκκλησία διατηρεί το κύρος της όταν βρίσκεται δίπλα στους ανθρώπους και όχι όταν δημιουργείται η εντύπωση ότι λειτουργεί ως επικοινωνιακός ενισχυτής της εκάστοτε κυβέρνησης.
Γιατί οι κυβερνήσεις κρίνονται από το έργο τους.
Οι ποιμένες, όμως, κρίνονται από το αν στέκονται δίπλα στο ποίμνιό τους και όχι δίπλα στην εξουσία.
Παναγιώτης Αβραμίδης
