«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
362. Πάταγος στήν ζωή καί φασαρία γιά τίς ἀπερίσκεπτες φροντίδες κράζουν δυνατώτερα στά αὐτιά τῶν ἀνθρώπων γιά τίς ἐπίγειες ἀνάγκες τους, παρά νά τούς κράζουν οἱ φωνές τῆς συνειδήσεώς τους γιά τίς ἀναγκαῖες φροντίδες τους γιά τήν αἰωνιότητα. Οἱ ἄνθρωποι δέν θέλουν ν᾿ ἀκούουν γι᾿ αὐτά τά ἐπέκεινα τῆς ζωῆς, τά ὁποῖα τούς φαίνονται ὅτι εἶναι πολύ μακριά. Ἡ κουφότης τους ἐνισχύεται περισσότερο καί τό λεπτό κάλεσμα τῆς ψυχῆς τους δέν ἀκούγεται πλέον. Ἀλλά ὁ Ἐλεήμων Θεός, γιά νά μή χαθοῦν οἱ ἄνθρωποι μέσα στίς ἀνομίες τους, τούς ὑπενθυμίζει τήν ἐξωτερική αὐτή πρόσκλησι μέ τήν φωνή τῶν λειτουργῶν Του. Διά τῶν Ἱερέων δέν σέ καλεῖ ὁ ἄνθρωπος γιά νά θέσης τήν ἐλπίδα τῆς ζωῆς σου σέ ἄνθρωπο, ἀλλά σέ καλεῖ ὁ Κύριος καί Θεός γιά νά σέ μετοικίση ἀπ᾿ αὐτή τήν ἀνθρώπινη ζωή σου στήν αἰώνια.
363. Οἱ ἱερεῖς φέρουν τήν ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ· διά τῶν εὐχῶν τῆς συγχωρήσεως σέ συγχωρεῖ ὁ Θεός, διά τῆς φωνῆς των, σοῦ ὁμιλεῖ ὁ Θεός, δι᾿ αὐτῶν σέ καλεῖ ὁ Θεός, ὅσο ἁμαρτωλός καί νά εἶσαι.
364.Ἡ ἱερωσύνη, διά τοῦ Τιμίου αἵματος τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, εἶναι μία νέα γενεαλογία.
365. Ἡ ἱερωσύνη τῆς Ἐκκλησίας ἐπιδιώκει, ὅπως κανένας ἀπό τούς υἱούς τοῦ Πατρός νά μή γίνη ἐχθρός τοῦ ἑαυτοῦ του, ἤ νά ἀποκοπῆ ἀπό τήν κοινότητα καί ἀπό τό πνεῦμα τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης. Διότι Αὐτός εἶναι ὁ Ὁποῖος ἑνώνει τήν μία κοινότητα μέ τήν ἄλλη, ὁπότε κανείς δέν σώζεται ἀπομονωμένος ἀπό τήν Ἐκκλησία, ὅσο κι ἄν πιστεύη ὅτι σ᾿ αὐτόν κατοικεῖ τό Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ.
366. Οἱ ἱερεῖς τῶν καιρῶν μας, μέ τά ἴδια καθήκοντα ὅπως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, δέν καταδιώκουν πλέον τήν ἀκολασία, ἡ ὁποία σάν ἁμαρτία καταστρέφει τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξι σέ πλάτος καί σέ βάθος, ἀλλά τήν ἀφήνουν νά ἐξαπλώνεται ἀδιάντροπα. Αὐτοί δέν τολμοῦν πλέον νά τήν καθαρίσουν, ἐκτός ἀπό τό Μυστήριο τοῦ χριστιανικοῦ γάμου, ὁ ὁποῖος φθάνει ὅλο καί περισσότερο στήν πτωχεία τῶν καρπῶν του, στήν ἔλλειψι παιδιῶν. Αὐτό συμβαίνει διότι: «καί νόμος ἀπολεῖται ἐξ ἱερέως καί βουλή ἐκ πρεσβυτέρων», ὅπως λέγει ὁ προφήτης Ἰεζεκιήλ (7,26). Οἱ ἄνθρωποι τυφλώθηκαν ἀπό τό πλῆθος τῶν σκοτισμένων ἰδεῶν καί τήν ἔλλειψι συμβουλῶν, πού ἔχουν ἐξαπλωθῆ σάν μία ἀσέληνη νύκτα ἐπάνω στούς δυστυχισμένους ἀνθρώπους. Αὐτό εἶναι ἕνα πολύ ἐπικίνδυνο σημεῖο, διότι λέγει καί ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος: «Τήν ὥραν πού ἐκοιμῶντο οἱ ἄνθρωποί του, ἦλθεν ὁ ἐχθρός του, ὁ διάβολος δηλαδή, καί ἔσπειρεν ᾖραν ἀνάμεσα εἰς τόν σίτον καί ἔφυγεν»(13 , 25). Ὁπότε, ὄχι χωρίς σκοπό, προσπαθοῦμε νά τραβήξουμε τήν προσοχή τοῦ ἀνθρώπου, διότι ἡ ᾖρα (πειρασμοί τοῦ διαβόλου) θά ἀγριέψουν τά πρόβατα ἐναντίον τῶν ποιμένων τους.
367. Οἱ ἱερεῖς ἔχουν φροντίδα νά ἀπομακρύνουν τούς ἀνθρώπους στόν κατάλληλο καιρό γιά νά μή πέσουν ἀπό τήν ἐλεημοσύνη στήν αὐστηρή δικαιοσύνη. Σ᾿ αὐτούς δόθηκε τό μεγάλο δῶρο νά συγχωροῦν στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Μέγα καί καταπληκτικό αὐτό τό δῶρο! Ἄρα γε γιατί δέν τό κατανοοῦν οἱ ἄνθρωποι;
368. Τό νά δικάσης τούς ἱερεῖς εἶναι πολύ εὔκολο, ἀλλά καί ἄσκοπο ἔργο. Ἄς εἴμεθα δίκαιοι: Ἡ διακονία τῶν ἱερέων εἶναι ἁγία καί τό δῶρο τους προερχόμενο ἀπό τόν Θεό, εἶναι ἅγιο. Ἡ ἀνθρώπινη φύσις καί τῶν ἱερέων μας μᾶς δίνει ἐνίοτε τήν ἀφορμή νά σκανδαλισθοῦμε, ἀλλά ἄς εἴμεθα δίκαιοι: Ἐφ᾿ ὅσον καί αὐτοί γεννήθηκαν, ὅπως ὅλοι μας, ἔχοντες τήν ἴδια ἀνθρώπινη φύσι, ἔχουν τήν ροπή πρός τό κακό καί τά πάθη τά ὁποῖα σάν σκουλήκια ἐπιθυμοῦν νά ἐνοχλοῦν τήν ψυχή. Ὁπότε, καί νά θέλουν, δέν ἠμποροῦν, χωρίς ἀδυναμίες καί ἐλλείψεις νά ἐπιτελέσουν τήν ἀποστολή πού τούς ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι αὐτοί μέ τήν ἀπρόσεκτη ζωή τους, δέν βοηθοῦν τόν λαό νά πιστεύη στόν Χριστό ἀκράδαντα μέ ἀποτέλεσμα νά ἀγριεύουν τά πρόβατα ἐναντίον τοῦ ποιμένος τους καί νά χαίρωνται οἱ λύκοι. Ἐνισχύεται τό πνευματικό σκοτάδι καί ἔρχεται ἡ πεῖνα, ὄχι ἀπό ἔλλειψι ψωμιοῦ, ἀλλά ἀπό τήν ἔλλειψι λόγου Θεοῦ καί οὐρανίου ἄρτου. Τό ἁλάτι τῆς γῆς θά καταπατηθῆ ἀπό τούς ἀνθρώπους καί θά ἔλθη καιρός πού κατά τόν προφήτη Ἡσαΐα «ἔσται ὁ λαός ὡς ὁ ἱερεύς...»(24,2). Ἀλλά ἀπ᾿ ὅλη αὐτή τήν κακή κατάστασι θά ἀντιληφθῆ καί ὁ λαός ὅτι κάθε πτῶσις ἔχει τήν ἀρχή της ἀπό τούς γονεῖς καί τήν οἰκογένεια.
369. Ὁ ἱερεύς ἔχει καθῆκον νά ἑρμηνεύη τό μυστήριο τῆς θείας Οἰκονομίας ξεκινῶντας ἀπό τό ἔργο τοῦ Θεοῦ καί συνεχίζοντας γιά τά καθήκοντα τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι σ᾿ Αὐτόν.
370. Οἱ ἱερεῖς εἶναι οἰκονόμοι τῶν Μυστηρίων τοῦ Θεοῦ καί προστατεύουν τούς συνανθρώπους τους ἀπό τά πάθη τοῦ κόσμου παρέχοντας τους στήν ἐξομολόγησι τήν συγχώρησι τῶν ἁμαρτημάτων τους. Γι᾿ αὐτό ὁ Ἑωσφόρος, ἐγείρει μέγα πόλεμο ἐναντίον τους ἡμέρα καί νύκτα, ἀκόμη προκαλεῖ σέ ἐπανάστασι καί ἀνθρώπους δικούς του γιά νά κτυπήσουν τόν ποιμένα καί νά διασκορπισθοῦν τά πρόβατα, οἱ Χριστιανοί. Ὅμως οἱ ἱερεῖς μας ἄς μένουν ἀκλόνητοι ἀπό τίς ἐπιθέσεις τοῦ σατανᾶ καί τίς διαβολές τῶν ἀνθρώπων ἐλπίζοντες στόν Ἰησοῦ Χριστό μας. Ἰδού τί μᾶς λέγει καί ὁ συγγραφεύς τῆς Ἀποκαλύψεως: «Καί αὐτοί ἐνίκησαν αὐτόν διά τό αἷμα τοῦ ἀρνίου καί διά τόν λόγον τῆς μαρτυρίας αὐτῶν, καί οὐκ ἠγάπησαν τήν ψυχήν αὐτῶν ἄχρι θανάτου» (Ἀποκ.12,11).
Γι᾿ αὐτό ἔχει δίκαιο ὁ ἅγιος Ἰγωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅταν λέγη ὅτι: «Εἶναι περισσότερες οἱ φουρτοῦνες πού ταράζουν τήν ψυχή τοῦ ἱερέως, ἀπό τά κύματα πού κτυποῦν τήν θάλασσα». Οἱ λειτουργοί τοῦ Ὑψίστου, παρά τίς ὑπάρχουσες ἀδυναμίες τους, εἶναι κι αὐτοί μία ἀδιάκοπη θυσία γιά τόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο, ἕνα ἀναμμένο φῶς μέσα στόν κόσμο, γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου.
371. Ὑπάρχει ἕνα ἐχθρικό πνεῦμα, τό ὁποῖον κατοικεῖ στόν νοῦ πολλῶν ἀνθρώπων καί τούς ξεσηκώνει ἐναντίον τῶν ἀνθρωπίνων ἀδυναμιῶν τῶν ἱερέων μας, διδοντάς τους τήν ἐντύπωσι ὅτι δέν εἶναι πλέον ὑποχρεωμένοι νά ὑπακούουν τούς ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τους. Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι, ἐάν δέν ὑπακούουν στήν διδασκαλία τῆς ἀληθινῆς Πίστεώς μας καί δέν ἀκολουθοῦν τήν ἐν Χριστῷ ζωή, ὁ νοῦς τους αἰχμαλωτίζεται ἀπό τούς λογισμούς τους. Στήν συνέχεια τούς ρίχνει σέ ἁμαρτίες, πού τίς κάνουν ἀπό τήν ἀνυπακοή καί τόν ἐγωϊσμό τους. Ὁ ἄνθρωπος σκοτίζεται ὡς πρός τήν ἀλήθεια καί ἀκολουθεῖ τήν πλάνη σάν κάτι τό καλό. Μερικοί συνέρχονται καί διαπιστώνουν ὅτι εὑρίσκοντο στήν πλάνη. Ὁ νοητός ἐχθρός μέ τίς ἀπάτες τοῦ ὁποίου πλανῶνται, μή θέλοντας νά τούς χάση ἀπό τά χέρια του, τούς παρουσιάζει τίς ἀδυναμίες τῶν ἀνθρώπων, καί μάλιστα τῶν λειτουργῶν τῆς Ἐκκλησίας, χωρίς νά σκέπτωνται καί τά χαρίσματα καί τίς δωρεές που στολίζουν τήν ζωή τους. Ἔτσι, ἔρχεται στό μυαλό τους ἡ ἰδέα γιά ἕνα δικό τους «πιστεύω» γιά τόν Θεό, τό ὁποῖο δέν ἔχει σχέσι μέ τό μυστήριο τῆς μετανοίας καί δέν χρειάζεται νά κατευθύνεται ἀπό ἱερεῖς καί ἀρχιερεῖς, ἀδιάφορα ἀπό τίς δυσκολίες πού θά συναντήσουν.
ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ (+1910-1989) «ΜΕΓΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΟΣ ΨΥΧΩΝ», ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΣΟΦΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ ΣΕ 500 ΚΕΦΑΛΑΙΑ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Μον. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης.
