Επιστήμονες στην υπηρεσία του κράτους: Το μοντέλο της καραντίνας που επιβλήθηκε.
Όπως είχαμε πολλές φορές αναφέρει κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού το κράτος και οι γύρω από αυτό προσπάθησαν να επιβάλουν ένα μοντέλο επιβίωσης στην κοινωνία το οποίο είχε πάρα πολλές προβληματικές πλευρές. Τις πλευρές αυτές τις ζούμε βέβαια σήμερα με την έξαρση της βίας και την αύξηση της απομόνωσης των ανθρώπων, τα ψυχολογικά και παντός είδους άλλα προβλήματα.
Όμως το μοντέλο αυτό έπρεπε να επιβληθεί. Οι λόγοι για το οποίους έπρεπε να γίνει κάτι τέτοιο δεν είναι της παρούσης και μπορεί ο καθένας μας να έχει βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Η οργάνωση όμως του μοντέλου στηριζόταν σε καταστάσεις οι οποίες ποτέ δεν θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι θα κυριαρχούσαν σε δημοκρατικά κράτη τον εικοστό πρώτο αιώνα.
Όταν άρχισαν να περνούν νόμοι στο κοινοβούλιο, πολύ πριν διαδοθεί η πανδημία σε επίπεδα ανησυχητικά, όλοι θεωρήσαμε ότι αυτό δεν μπορεί παρά να ήταν ένα κακόγουστο αστείο. Όμως τελικά και οι νόμοι αυτοί τηρήθηκαν και επιβλήθηκαν και πολύ χειρότεροι στην πορεία ψηφίστηκαν και προωθήθηκαν αλλά και αποφάσεις που δεν πέρασαν ποτέ μέσα από τον κοινοβουλευτικό έλεγχο επικράτησαν στην καθημερινότητά μας.
Το μοντέλο της καραντίνας, όπου όλοι κλεισμένοι στα σπίτια δεν μπορούσαν παρά να κυκλοφορήσουν με ειδική άδεια και κατόπιν ενημέρωσης των αρχών. Το μοντέλο της απαγόρευσης προσέγγισης στην προσωπική περιουσία ακόμη και αν ήταν στο διπλανό δήμο. Το μοντέλο υποχρεωτικού εμβολιασμού και έκθεσης των προσωπικών δεδομένων των ανθρώπων στον κάθε ένα μη εξουσιοδοτημένο και αναρμόδιο υπάλληλο που στεκόταν «φρουρός» μπροστά στην είσοδο ενός καταστήματος. Το μοντέλο της απαγόρευσης της αντίθετης άποψης και μάλιστα κατά έναν τρόπο πολύ επιθετικό και ταυτόχρονα απαξιωτικό. Η καθιέρωση του τίτλου ψεκασμένος για κάθε έναν οποίος εξέφραζε μια διαφορετική σκέψη.
Επιστήμονες στην υπηρεσία του κράτους:Οι πρόθυμοι συνεργάτες που μας είπαν ένα σωρό ψέματα.
Ήταν πράγματα τα οποία ποτέ δεν θα μπορούσε σε μια δημοκρατική κοινωνία να επιβάλλει κανείς αν δεν υπήρχε ο φόβος και ταυτόχρονα, αν δεν υπήρχαν και οι πρόθυμοι συνεργάτες για να τα προωθήσουν. Και οι πρόθυμοι αυτοί συνεργάτες, δυστυχώς επιλέχθηκαν από διάφορους χώρους. Και λέω δυστυχώς, διότι οι χώροι αυτοί. προμηθεύοντας με το απαραίτητο υλικό τους κρατούντες έχασαν την αξιοπιστία τους και αυτό είναι πάρα πολύ κακό για τις μέρες που ακολούθησαν και τις εποχές που ζούμε. Ο πρώτος χώρος ήταν ο χώρος της επιστήμης. Κάποιοι άνθρωποι που προβλήθηκαν πολύ ως καθηγητές, άγνωστοι μέχρι εκείνη τη στιγμή που μπορεί πραγματικά να ήσαν καθηγητές στο πανεπιστήμιο, αλλά πολλοί εξ αυτών ουδεμία σχέση είχαν και έφεραν τον τίτλο εντελώς καταχρηστικά, άνθρωποι οι οποίοι στο διεθνή χώρο ήταν άγνωστοι και ανυπόληπτοι, ανέλαβαν να καθοδηγήσουν τις ζωές μας με καθημερινή παρουσία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και με μεγάλη προβολή και την αποδοχή από τους θεσμικούς παράγοντες.
Οι άνθρωποι αυτοί ούτε λίγο ούτε πολύ μας είπαν ένα σωρό ψέματα. Μας είπαν ότι κινδυνεύουμε να πεθάνουμε όλοι αν δεν εμβολιαστούμε ότι αν εμβολιαστούμε θα μπορέσουμε να μην κολλήσουμε τη νόσο και πολύ δε περισσότερο να μην τη μεταδώσουμε σε ευάλωτους ανθρώπους, ότι αν αγαπούμε τους δικούς μας ανθρώπους θα πρέπει με κάθε τρόπο να τους προστατεύσουμε εμβολιαζόμενοι και ότι όποιος δεν εμβολιάζεται είναι αντικοινωνικός, είναι επικίνδυνος και θα πρέπει να απομονώνεται. Οι άνθρωποι αυτοί παραδέχτηκαν αλλά και να μην το έκαναν η ατομική εμπειρία του καθενός μας τα έχει αυτά ξεκαθαρίσει ότι είπαν αρκετά ψέματα και όπως είπε μια πραγματική καθηγήτρια στον τίτλο, αλλά δυστυχώς από ότι φάνηκε αδίστακτη: «αν είχαμε πει την αλήθεια στον κόσμο, πιθανώς και να μην έκανε αυτά που θα έπρεπε να κάνει», δηλαδή να προχωρήσει στους μαζικούς εμβολιασμούς, στην τήρηση κάποιων μέτρων και λοιπά. Θυμίζει εκείνη την τραγική τη φρικτή ρήση του Υπουργού Υγείας που είπε ότι αν λέγαμε την αλήθεια για την ασφάλεια των τρένων, τότε κανείς δεν θα ταξίδευε με τρένα, άρα θυσιάσαμε ζωές νέων ανθρώπων και οικογενειών, γιατί εμείς έπρεπε να κινούμε τα επικίνδυνα εν γνώσει μας τρένα.
Οι άνθρωποι λοιπόν αυτοί οι «επιστήμονες» έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην προώθηση των ιδεών και των απόψεων του κράτους και έπεισαν ότι η επιστήμη είναι ξεκάθαρη απέναντι στα θέματα τα οποία πρόβαλαν. Και πολλοί τους ακολούθησαν και τους ακολουθούν μέχρι σήμερα θαμπωμένοι από τους υποτιθέμενους τίτλους τους.
Επιστήμονες στην υπηρεσία του κράτους: στη μετά κορονοϊό εποχή αυτοί οι άνθρωποι έπρεπε να αμειφθούν.
Έπρεπε λοιπόν στη μετά κορονοϊό εποχή αυτοί οι άνθρωποι να αμειφθούν. Βλέπουμε λοιπόν έναν εκ των επικεφαλής ιατρών της προπαγάνδας και μάλιστα με πολύ επιθετικό και σκληρό τρόπο την εποχή εκείνη -ακόμη όμως και ως σήμερα- ξαφνικά να αναλαμβάνει τη διεύθυνση δύο κλινικών του ημιιδιωτικού θα λέγαμε τομέα ενός μεγάλου νοσοκομείου. Ταυτόχρονα διευθυντής Πνευμονολογικής Κλινικής και επίσης διευθυντής της μονάδας εντατικής θεραπείας. Το πρόσωπο αυτό που μέχρι τότε ήταν ανέστιο και κινείτο από νοσοκομείο σε νοσοκομείο χωρίς την αποδοχή -και το λέω μετά λόγου γνώσεως- των συναδέλφων του, ένας δύσκολος και προβληματικός άνθρωπος αμείφθηκε από το κράτος γενναία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, θα έπρεπε η θητεία του να αμειφθεί με ακόμα μεγαλύτερη γενναιοδωρία γι’ αυτό και τοποθετήθηκε και επικεφαλής ενός Μεγάλου Οργανισμού Δημόσιας Υγείας.
Και ένας που απαξιώθηκε για την εντιμότητά του.
Και μπράβο του που αυτή τη στιγμή ενώ είναι αποκλεισμένος από παντού, αγωνίζεται και μεταφέρει τις ιδέες του και δεν έχει υποστείλει όπως αναγκάστηκαν τελικά εκ των πραγμάτων να κάνουν άλλοι, τη σημαία του. Ο άνθρωπος αυτός αποκλείστηκε από το πανεπιστήμιο, από την κλινική την οποία ο ίδιος είχε ιδρύσει και οργανώσει, από τη διδασκαλία στο Πανεπιστήμιο γιατί ήταν, λέει, ανεπαρκής και επικίνδυνος. Ταυτόχρονα αποκλείστηκε μέσω μιας διώξεως από τον Ιατρικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης να μην μπορεί να ασκήσει ούτε το ιατρικό επάγγελμα και αναγκάστηκε να μεταφερθεί από τη γενέτειρά του, την περιοχή της Θεσσαλονίκης, όπου ζει και κινείται επί δεκαετίες, στην Αθήνα ως ο απλός γιατρός της γειτονιάς που συνταγογραφεί για να επιβιώσει.
Φυσικά όλες αυτές οι πράξεις που έγιναν κάποια στιγμή θα αποδειχθεί ότι ήταν παράνομες. Ο Ιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης, όπως είναι γνωστό, μπορεί όπως ο κάθε ιατρικός σύλλογος να σέρνει κυριολεκτικά τις διαδικασίες για να τον εξοντώσει για να περάσει ο χρόνος και όταν θα έρθει η ώρα να αποκατασταθεί δεν έγινε και τίποτα να αποσύρει τις κατηγορίες εναντίον του.
Μου είπε κάποτε κάποιος πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών ότι είναι έτσι οι διαδικασίες στα πειθαρχικά που μπορεί κανείς επί πάρα πολλά χρόνια από όργανο σε όργανο να είναι κατηγορούμενος χωρίς να μπορεί να αποδείξει την αθωότητά του ή και αντιστρόφως χωρίς να καταδικάζεται για αυτό το οποίο έχει παραπεμφθεί. Υφίσταται λοιπόν αυτός ο άνθρωπος έναν απίστευτο διωγμό για τις ιδέες του. Το κράτος διώκει με έναν απάνθρωπο τρόπο όποιον του αντιστέκεται και ταυτόχρονα πριμοδοτεί όποιον συντάσσεται μαζί του, πουλάει τη συνείδησή του και προσπαθεί να αποδείξει με κάθε τρόπο ότι είναι τυφλά πιστός σ’ αυτό.
Διπλασιασμός των μισθών των ιεραρχών.
Υ.Γ1. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές πληροφορηθήκαμε ότι κατ’ εξαίρεσιν, όχι για όλο τον ιερό κλήρο, αλλά μόνο για τον αρχιεπίσκοπο και τους Ιεράρχες. ψηφίστηκε κάποια τροπολογία η οποία οι διπλασιάζει τους μισθούς τους. Δεν θέλω να τους εντάξω στην ίδια κατηγορία, αν και έδρασαν ποικιλοτρόπως για να προωθήσουν τις απόψεις του κράτους ως μη όφειλαν, αλλά δεν μπορεί παρά να περάσει από το μυαλό ότι και εκείνοι αμείβονται για τις υπηρεσίες που προσέφεραν και προσφέρουν καθημερινά στο κράτος. Υπηρεσίες που προβληματίζουν το λιγότερο τους ανθρώπους που τους εμπιστεύονται ως ποιμενάρχης τους.
Νικόλαος Παναγιωτόπουλος – Καρδιολόγος
