Πλήρης ἀλλοίωσις τοῦ τριπλοῦ σκοποῦ τοῦ γάμου
Τοῦ κ. Δημητρίου Β. Ἐμμανουὴλ
«Στὴν ἀρχὴ λοιπόν, ὅπως εἶπα, εἶχε τοὺς δύο σκοποὺς ὁ γάμος (τὴν τεκνογονία καὶ τὴν ἱκανοποίηση τῆς φιληδονίας)· ὕστερα ὅμως, ὅταν γέμισε ἀπὸ ἀνθρώπους καὶ ἡ γῆ καὶ ἡ θάλασσα καὶ ὁλόκληρη ἡ οἰκουμένη, ἀπομένει ἕνας μόνον σκοπός, ἡ ἐξουδετέρωση τῆς ἀκολασίας καὶ τῆς ἀσέλγειας…» (Ἱερὸς Χρυσόστομος)
(Δεύτερη ἀπάντηση στὴν «χλιαρὴ» Ἀπόφαση τῆς Δ.Ι.Σ. μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀπόφαση τῆς Ὁλομέλειας τοῦ ΣτΕ ποὺ «ἔκρινε συνταγματικὸ τόσο τὸν γάμο μεταξὺ προσώπων τοῦ ἴδιου φύλου ὅσο καὶ τὸ δικαίωμά τους στὴν τεκνοθεσία».)
Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Τὸν (χριστιανικὸ) γάμο καὶ τὴν ἱερότητα τῆς ἕνωσης ἄνδρα καὶ γυναίκας ὑπερασπίζεται, 1700 χρόνια πρίν, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἔναντι τῶν αἱρετικῶν ἐκείνων (ἐξ Ἰουδαίων) ποὺ εἶχαν τὴ γνώμη ὅτι ἡ συζυγικὴ σχέση κάνει ἀκάθαρτους τούς συζύγους, ὅτι ἡ συζυγικὴ σχέση εἶναι ἀκάθαρτη ἀπὸ τὴ φύση της, ὅτι τὸ συζυγικὸ κρεβάτι εἶναι ἀκάθαρτο καὶ ὅτι μολύνεται ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὴ συζυγικὴ πράξη, καὶ τέλος ὅτι ὁ γάμος ἀποτελεῖ ἐμπόδιο τῆς σωτηρίας του… Ὄχι, κράζει, μεγάλῃ τῇ φωνῇ, ὁ ἕνας τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν καὶ οἰκουμενικῶν διδασκάλων: «Ἐγώ, μὲ προσωπική μου εὐθύνη, σοῦ ἐγγυῶμαι τὴ σωτηρία σου, ἔστω κι’ ἂν εἶσαι ἔγγαμος». Ὄχι, «Νὰ μὴ ἀποστρέφεσαι τὸ γάμο, ἀλλὰ νὰ μισεῖς τὴν πορνεία»! Ὄχι, «Ντροπὴ εἶναι ἡ ἀκολασία καὶ ὄχι ὁ γάμος ποὺ ὅρισε ὁ Θεός», «Ἡ σύσταση τοῦ γάμου ἀποδεικνύει τὴν ἀγάπη καὶ τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ». «Ὄχι», ἐπιμένει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἐμφανίζει μάλιστα τὴν στάση τοῦ Χριστοῦ ἀπέναντι στὸ γάμο: «Καὶ ὁ Χριστός; Ἀπὸ παρθένο βέβαια γεννήθηκε, παρευρέθηκε ὅμως σὲ γάμο καὶ προσέφερε δῶρο. “Δέν ἔχουν κρασὶ” (Ἰω. 2,3), εἶπε ἡ Παναγία, καὶ ἔκαμε τὸ νερὸ κρασί, τιμώντας μὲ τὴν παρθενία τὸν γάμο καὶ δείχνοντας μὲ τὴ δωρεὰ τὸ σεβασμό του πρὸς τὸ γεγονὸς (τοῦ γάμου). Αὐτά, γιὰ νὰ μὴ ἀποστρέφεσαι τὸ γάμο, ἀλλὰ γιὰ νὰ μισεῖς τὴν πορνεία. Ἐγώ, μὲ προσωπική μου εὐθύνη, σοῦ ἐγγυῶμαι τὴ σωτηρία σου, ἔστω κι’ ἂν εἶσαι ἔγγαμος»!
Ἀδελφοί, χωρὶς νὰ ἀγνοοῦμε τὴν ἔξαρση τῆς ὁμοφυλοφιλίας στὴν ἐποχὴ τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ἀπὸ τὰ παραπάνω χρυσοστομικὰ δεδομένα ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι τὸν καιρὸ ἐκεῖνο βαλλόταν (ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς) ἡ ἱερότητα τῆς ἕνωσης ἄνδρα καὶ γυναίκας, δηλ. ὁ γάμος καὶ μαζὶ ἡ χριστιανικὴ οἰκογένεια. Καὶ πάλι, χωρὶς νὰ ἀγνοοῦμε τὰ λόγια τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ περὶ τοῦ τέλους τοῦ κόσμου, ὅτι δηλ. τότε ἡ ὁμοφυλοφιλία θὰ κατακλύσει ὅλη τὴν οἰκουμένη (μικροὺς καὶ μεγάλους), ἀντιλαμβανόμαστε πὼς εἶναι ἀδύνατον ἡ ἐπικράτηση αὐτῆς νὰ μὴ συνοδεύεται μὲ συστηματικὸ-ἔξυπνο πόλεμο (ἀπὸ τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν) ἐναντίον τοῦ γάμου, τῆς τεκνογονίας ἀλλὰ καὶ τῆς ἐν Χριστῷ υἱοθεσίας… Ἐφόσον:
1. Ο ΓΑΜΟΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΝΑ ΜΟΛΥΝΩΜΕΝ ΤΗΝ ΑΓΙΟΤΗΤΑ
[ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟ, ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΧΑΡΙΖΕΙ Η ΠΙΣΤΙΣ]
«“Νὰ ἐπιδιώκετε τὴν εἰρήνη μὲ ὅλους καὶ τὸν ἁγιασμό” (Ἑβρ. 12,14). Τί ἐννοεῖ μὲ τὶς λέξεις “τὸν ἁγιασμό”; Τήν ἁγνότητα καὶ τὴ σεμνότητα στὸ γάμο. Ἄν, λέγει, κάποιος εἶναι ἄγαμος, ἂς μένει ἁγνὸς ἢ ἂς ἔρχεται σὲ γάμο. Ἀλλὰ καὶ ἂν εἶναι ἔγγαμος, ἂς μὴ πορνεύει, ἀλλὰ ἂς χρησιμοποιεῖ τὴ γυναίκα του. Γιατί καὶ αὐτὸ εἶναι ἁγιασμός. Πῶς; Δὲν δίνει ὁ γάμος τὸν ἁγιασμό, ἀλλ’ ὁ γάμος διατηρεῖ τὸν ἁγιασμὸ ποὺ χαρίζει ἡ πίστη, γιατί δὲν σὲ ἀφήνει νὰ ἀφοσιώνεσαι στὴν πόρνη. Γιατί ὁ γάμος εἶναι τίμιος, ὄχι ἄτιμος· ὁ γάμος εἶναι καθαρός, δὲν προσφέρει ὅμως καὶ τὴν ἁγιότητα· ἐμποδίζει ἐν τούτοις νὰ μολύνουμε τὴν ἁγιότητα, ποὺ χαρίζει ἡ πίστη.» [1/σελ. 33].
2. Ο ΓΑΜΟΣ ΣΥΜΒΑΛΛΕΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΙΝ ΤΗΣ ΑΚΟΛΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΣΕΛΓΕΙΑΣ
[Δηλ. «Ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὴν ἀκαθαρσίαν καὶ τὴν τυραννίαν (τῆς ὁμοφυλοφιλίας)»]
«Δύο εἶναι οἱ σκοποί, γιὰ τοὺς ὁποίους ἔχει θεσπισθεῖ ὁ γάμος, καὶ γιὰ νὰ σωφρονοῦμε καὶ γιὰ νὰ γινόμαστε γονεῖς, ἀπὸ τοὺς δύο ὅμως αὐτοὺς σκοποὺς ὁ πρῶτος εἶναι ἡ σωφροσύνη»,
«Γι’ αὐτὸ καθιερώθηκε ὁ γάμος, γιὰ νὰ μὴ πορνεύσεις»,
«Δόθηκε βέβαια καὶ μὲ σκοπὸ τὴν τεκνοποιΐα ὁ γάμος, πολὺ περισσότερο ὅμως δόθηκε, γιὰ νὰ σβήσει τὴ φλόγα τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας, ποὺ εἶναι μέσα στὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ μάρτυρας εἶναι ὁ ἀπ. Παῦλος ποὺ λέει: “Γιὰ τὶς σαρκικές σας ἀνάγκες ἂς ἔχει ὁ καθένας τὴ γυναίκα του” (Α΄ Κορ. 7,2), καὶ δὲν εἶπε “ἂς ἔχει τὴ γυναίκα του γιὰ τὴν τεκνοποιΐα”. “Καί πάλι νὰ ἔχετε συζυγικὲς σχέσεις”, παραγγέλλει, ὄχι γιὰ νὰ ἀποκτήσουν πολλὰ παιδιά, ἀλλὰ γιατί; “γιά νὰ μὴ σᾶς πειράζει καὶ σᾶς παρακινεῖ στὴν πορνεία ὁ σατανάς” (Α΄ Κορ. 7,5), λέγει. Καὶ προχωρώντας, δὲν εἶπε· ἂν ἐπιθυμοῦν παιδιά, ἀλλὰ τί; “Ἄν ὅμως δὲν μποροῦν νὰ ἐγκρατευθοῦν, ἂς ἔλθουν σὲ γάμο” (Α΄ Κορ. 7,9). Στὴν ἀρχὴ λοιπόν, ὅπως εἶπα, εἶχε τοὺς δύο σκοποὺς ὁ γάμος (τὴν τεκνογονία καὶ τὴν ἱκανοποίηση τῆς φιληδονίας)· ὕστερα ὅμως, ὅταν γέμισε ἀπὸ ἀνθρώπους ἡ γῆ, ἀπομένει ἕνας μόνον σκοπός, ἡ ἐξουδετέρωση τῆς ἀκολασίας καὶ τῆς ἀσέλγειας. Γιατί αὐτοὺς ποὺ ἐξακολουθοῦν ἀκόμη νὰ κυλιοῦνται μέσα σ’ αὐτὰ τὰ πάθη καὶ νὰ ἐπιθυμοῦν τὴ ζωὴ τῶν χοίρων καὶ νὰ διαφθείρονται μέσα σὲ οἴκους ἀνοχῆς, δὲν τοὺς ὠφελεῖ λίγο, γιατί τοὺς ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὴν ἀκαθαρσία καὶ τὴν τυραννία ἐκείνη καί τούς διατηρεῖ μέσα στὴν ἁγιοσύνη καὶ τὴ σεμνότητα» [1/σελ. 33-35].
3. Ο (ΤΙΜΙΟΣ) ΓΑΜΟΣ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΑ ΣΤΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΤΟΝ ΝΟΘΕΥΟΥΝ… ΚΑΙ ΑΛΛΟΙΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟΝ ΤΟΥ
«Τὸ γάμο τὸν νόθευσαν οἱ αἰσχρὲς συνήθειες ποὺ τὸν συνοδεύουν, ἡ ἀλλοίωση τοῦ σκοποῦ του, γιατί, ὅπως λέει ἡ Ἁγ. Γραφή: “Ὁ γάμος ἂς εἶναι σὲ ὅλα τιμημένος καὶ τὸ συζυγικὸ κρεβάτι ἂς φυλάσσεται καθαρὸ καὶ ἀμόλυντο” (Ἑβρ. 13, 4). Γιατί ντρέπεσαι γιὰ τὸν τιμημένο γάμο; …Αὐτὲς εἶναι συνήθειες τῶν αἱρετικῶν καὶ ἐκείνων ποὺ φέρνουν τὶς πόρνες στὶς τελετὲς τῶν γάμων. Γι’ αὐτὸ θέλω νὰ ἀποκαθάρω τὸ γάμο ἀπὸ αἰσχρὲς συνήθειες, ὥστε νὰ τὸν ἐπαναφέρω στὸ μεγαλεῖο του, ὥστε νὰ κλείσω τὰ στόματα τῶν αἱρετικῶν. Ἔχει περιφρονηθεῖ τὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ, ὁ γάμος, ἡ ρίζα τῆς ὑπάρξεώς μας, γιατί ἔχει συσσωρευθεῖ γύρω ἀπὸ τὴ ρίζα πολλὴ κοπριὰ καὶ βοῦρκος…(Καὶ) Θέλω νὰ σᾶς ἀποδείξω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ντρέπεστε γιὰ τὸ μυστήριο τοῦ γάμου, ἀλλὰ γιὰ τὶς αἰσχρὲς συνήθειες καὶ πράξεις σας· ἐσὺ ὅμως, ἀφοῦ σταμάτησες νὰ ντρέπεσαι γι’ αὐτές, ντρέπεσαι γιὰ τὴ σεμνὴ τελετὴ τοῦ γάμου. Κατηγορεῖς λοιπὸν τὸ γάμο, ποὺ θέσπισε ὁ Θεός»! [1/ σ. 25- 27].
4. ΠΛΗΡΗΣ ΑΛΛΟΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΡΙΠΛΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ
Ἀγαπητοί, πράγματι μεγάλη ἡ συμφορὰ ποὺ βρῆκε ἡμᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους, ἀλλὰ καὶ ὅλη τὴν οἰκουμένη. Ὁ γάμος, «ἡ ρίζα τῆς ὑπάρξεώς μας», γιὰ μία ἀκόμη φορά περιφρονεῖται (ὑπὸ τῶν Οἰκουμενιστῶν) καθὼς ἐξισώνεται (καὶ διὰ τῆς τεκνοθεσίας) μὲ τὸ «γάμο» τῶν ὁμοφυλοφίλων. Δηλαδή, ἀδελφοί, σκοπὸς τῶν «ὁμόφυλων ζευγαριῶν» εἶναι ἡ τεκνογονία; Καὶ μαζὶ ἡ ἀνατροφὴ (τῶν τέκνων, ἔστω υἱοθετημένων) «μὲ παιδαγωγίαν καὶ συμβουλὴν σύμφωνον μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου» (Ἔφ. 6,4); Ἤ μήπως «ἡ ἱκανοποίηση τῆς φιληδονίας», δηλ. τὸ νὰ σβήσουν τὴ φλόγα τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας· πορνείας καὶ μοιχείας; Ἤ μήπως σκοπὸς τους εἶναι «ἡ ἐξουδετέρωση τῆς ἀκολασίας καὶ τῆς ἀσέλγειας»;…
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
ΠΛΗΡΗΣ «ΑΛΛΟΙΩΣΙΣ» ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΣ Δ.Ι.Σ.
Ἀλλά, «ἰδοὺ μάχαιραι ὧδε δύο» (Λουκ. 22,38), δύο «μαχαίρια» κατὰ πάντα χρήσιμα πρὸς τομὴ καὶ ἐξέταση τοῦ θέματός μας…
1η. Ο «ΣΚΟΠΟΣ» ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΘΕΣΜΟΥ ΤΗΣ Δ.Ι.Σ.
Ἀγαπητοί, ὁ π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης καθὼς ὑπερασπίζεται γιὰ μία ἀκόμη φορά (1976) τὴν χριστιανικὴ οἰκογένεια, τὸν ἐν Χριστῷ γάμο, ἕνεκεν «αὐτομάτου διαζυγίου» μᾶς κάνει γνωστὸ τὸ «τελευταῖο πραξικόπημα» τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ Τίκα καὶ μαζὶ τὸν «σκοπὸ» τοῦ θεσμοῦ τῆς Δ.Ι.Σ.! Ἂς ἀκούσουμε λοιπὸν τί ἔχει νὰ μᾶς πεῖ σχετικὰ μὲ τὴν «δικτατορία τοῦ μ. Σεραφείμ», δηλ. «τὴν ἐξ αὐθαιρεσιῶν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κατάλυσιν καὶ διάλυσιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως»:
«Διά πρώτην φορὰν εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας (τῆς Ἑλλάδος) δὲν ὑπάρχει Διαρκὴς Ἱ. Σύνοδος ἐν ἐνεργείᾳ. Ἐνῶ ὁ ἐκκλησιαστικὸς αὐτὸς θεσμὸς ἀπὸ συστάσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, ὡς καὶ τὸ ὄνομά του δεικνύει, σκοπὸν ἔχει νὰ παρακολουθῆ διαρκῶς τὴν τρέχουσαν ζωὴν τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ ἐπιλαμβάνεται τῶν ἀνακυπτόντων ἑκάστοτε ζητημάτων, αὐτάς τὰ ἡμέρας ἔχει ἀχρηστευθῆ. Πλῆθος περιπτώσεις συσσωρεύονται εἰς τὰ Γραφεῖα τῆς Ἱ. Συνόδου ἐπὶ ζημίᾳ τῶν συμφερόντων τῶν χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι καταφεύγουν εἰς τὴν Σύνοδον διὰ ποικίλα θέματα. Ἔτσι ἠθέλησεν ὁ Ἀρχιεπ. Σεραφείμ, συνεχίζων εἰς τὸν εὐγενέστατον τομέα τῆς Ἐκκλησίας τὴν δικτατορίαν» [2/σ. 257].
Καὶ ἔχει σημασία, ἀδελφοί, νὰ ἐννοήσουμε, σήμερα, τὸ γιατί καὶ τὸ πῶς «ἀχρηστεύθη» ἡ Δ.Ι.Σ. τὸν καιρὸ ἐκεῖνο ἢ καλύτερα τὸ πῶς ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος «ἔλυσε» τότε τὸ τεράστιο προκῦψαν θέμα τοῦ αὐτομάτου διαζυγίου! «Γνωστὸν – λέγει – εἶνε τὸ τελευταῖον πραξικόπημα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ὁ ὁποῖος τὴν 8ην τρέχοντος μηνὸς διέλυσεν, ἄνευ οὐσιαστικοῦ λόγου, τὴν συνεδρίασιν τῆς Ἱ. Συνόδου, καὶ τοῦτο σκοπίμως, διὰ νὰ ματαιωθῆ ἡ ἀποφασισθεῖσα σύγκλησις τῆς Ἱεραρχίας πρὸς ἀντιμετώπισιν τοῦ τεραστίου θέματος τοῦ αὐτομάτου διαζυγίου.» [2/σ. 256]. Σημαντικὲς εἶναι καὶ οἱ παρακάτω ἀποκαλύψεις τοῦ Πατρός: «Μεταξὺ τῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα ἔχρηζον ἀμέσου ἀντιμετωπίσεως, ἐκτός τοῦ αὐτομάτου διαζυγίου εἶνε καὶ τὸ ζήτημα τῶν διπλωματικῶν σχέσεων τῆς Ἑλλάδος μὲ τὸ Βατικανόν. …Συνεπῶς, ἐὰν κατὰ τὸ διάστημα τοῦτο, κατὰ τὸ ὁποῖον ἡ Διαρκὴς Ἱ. Σύνοδος ἕνεκεν σκοπίμου αὐθαιρεσίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου θὰ ἀργῆ, τὸ αὐτόματον διαζύγιον ψηφισθῆ καὶ Καρδινάλιος τοῦ Πάπα ἐγκατασταθῆ ὡς πρεσβευτὴς τοῦ Βατικανοῦ εἰς Ἀθήνας, ὁ πρῶτος καὶ κύριος ὑπεύθυνος θὰ εἶνε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος. Χάριν τῆς διατηρήσεως τῆς ἐξουσίας ἀφήνει νὰ χαθῆ ἡ μάχη ἐπὶ τεραστίων θεμάτων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἔθνους. …Μόνον δεδηλωμένοι ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας θὰ ηὐχαριστοῦντο εἰς τοιαύτην κατάστασιν» [2/σ. 258].
2η. «ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ…»
Ἀγαπητοί, ὅπως «ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι νεκρὸς καὶ ἀδρανής, ἀλλὰ ζωντανὸς καὶ δραστήριος, κοπτερώτερος ἀπὸ κάθε καλοτροχισμένο δίκοπο μαχαίρι» (Ἑβρ. 4,12), ἔτσι καὶ ὁ λόγος τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη. Ἂς ἀκούσουμε λοιπὸν καὶ τοῦτα τὰ λόγια του ποὺ ἀφοροῦν τὸ πλῆθος τῶν ἀντικανονικοτήτων, παρανομιῶν καὶ ἀτασθαλιῶν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ Τίκα… Θαυμαστὸ ἐδῶ εἶναι ὅτι ὁ Πατὴρ ξεκινᾶ καὶ τελειώνει τὸν κατάλογο τῶν παρανομιῶν αὐτοῦ μὲ ὑποθέσεις ποὺ ἅπτονται τοῦ (οἰκογενειακοῦ) Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου. Ἰδού:
«Ἀλλ’ ἐκτός τῆς βαρυτάτης εὐθύνης του διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ὑπ’ ἀριθμ. 3 καὶ 7/1974 Συντακτικῶν Πράξεων τῆς δικτατορίας, ὁ Σεραφεὶμ βαρύνεται καὶ μὲ πλῆθος ἄλλων ἀντικανονικοτήτων, παρανομιῶν καὶ ἀτασθαλιῶν. Μνημονεύουμεν τὰ ἑξῆς:
1.- Ἐχειροτόνησε δίγαμον κληρικόν, τὸν ὁποῖον τώρα ἔχει εἰς τὸ στενό του περιβάλλον ὡς σύμβουλον. Ἡ πράξη αὐτή, πρωτοφανὴς εἰς τὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, προεκάλεσε τὴν δικαίαν ὀργὴν τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος ἐμήνυσε τὴν πρᾶξιν καὶ ἠξίωσε τὴν καθαίρεσιν τῶν ἐνόχων.
…9.- Συστηματικῶς ἀποφεύγει νὰ εἰσάγη εἰς τὴν Συνοδον φλέγοντα θέματα, ὁσάκις δὲ τοιαῦτα θέματα προταθοῦν, συμφώνως πρὸς τὸν Κανονισμόν, δι’ ἐγγραφὴν των εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν, ἀπορρίπτει αὐτὰ αὐθαιρέτως καὶ ἀπολυταρχικῶς καὶ ἀφήνει τὴν Σύνοδον ν’ ἀσχολῆται περὶ μικρὰ καὶ ἀσήμαντα, διὰ νὰ παρέρχεται ὁ χρόνος ἀνωδύνως, ἕως ὅτου ἔλθη ἄλλη Σύνοδος τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης του.
…12.- Ἀποκορύφωσις δὲ τοῦ ἀπολυταρχικοῦ πνεύματος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ εἶνε τὸ πραξικόπημα τῆς 8ης Δεκεμβρίου λήγοντος ἔτους. Ἄνευ οὐσιαστικοῦ λόγου διέκοψε τὰς ἐργασίας τῆς Ἱ. Συνόδου. Καὶ τοῦτο διὰ νὰ ματαιώση τὴν σύγκλησιν τῆς Ἱεραρχίας, ἡ ὁποία εἶχεν ἀποφασισθῆ ὑπὸ τῆς πλειοψηφίας τῆς Συνόδου πρὸς ἀντιμετώπισιν τοῦ σοβαρωτάτου θέματος τοῦ αὐτομάτου διαζυγίου.
Οὐδέποτε ἀπὸ συστάσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους μέχρι σήμερον τὸ Ἀρχιεπισκοπικὸν ἀξίωμα ἐφθάρη τόσον… Ἡμεῖς, πολεμήσαντες τὸν Ἱερώνυμον δι’ ἀντικανονικάς πράξεις, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι, διὰ λόγους συνειδήσεως, νὰ πολεμῶμεν ἀσυγκρίτως περισσότερον τὸν σημερινὸν Ἀρχιεπίσκοπον διὰ τὴν παναθλίαν διοίκησίν του. Καὶ δὲν θὰ παύσωμεν νὰ πολεμῶμεν, ἕως ὅτου ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἐπικρατήσουν αἱ φιλελεύθεροι καὶ δημοκρατικαὶ ἀρχαὶ τοῦ Εὐαγγελίου. Ριζικὴ ἀλλάγη εἶνε ἀνάγκη νὰ συντελεσθῆ εἰς τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος διὰ συνδρομῆς ὅλων τῶν παραγόντων, οἱ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦν μίαν ἐλευθέραν Ἐκκλησίαν εἰς ἕνα ἐλεύθερον Κράτος. (Δηλώσεις τῆς 14 – 12 – 1976)» [2/σ. 260-263]…
Δημήτριος Β. Ἐμμανουὴλ
Πτολεμαΐδα 2026,
Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων
Σημειώσεις:
[1] «ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ», ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Δ. ΧΑΡΩΝΗ, ΤΟΜΟΣ Β’, ΑΘΗΝΑ 1994. [2] «ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΡΙΤΗΣ ΤΕΤΡΑΕΤΙΑΣ 1975-1979», ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ, ΕΚΔΟΣΙΣ “Ο ΣΤΑΥΡΟΣ”, ΑΘΗΝΑΙ 1980.
