«Κατανοήσατε τοὺς κόρακας, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν, οἷς οὐκ ἐστι ταμεῖον οὐδὲ ἀποθήκη, καὶ ὁ Θεὸς τρέφει αὐτούς· πόσῳ μᾶλλον ὑμεῖς διαφέρετε τῶν πετεινῶν;» (Λουκ. ιβ΄, 24).
(: Παρατηρήσατε μὲ προσοχὴν τὰ κοράκια καὶ σκεφθῆτε, ὅτι ταῦτα δὲν σπέρνουν οὔτε θερίζουν. Δὲν ἔχουν αὐτὰ οὔτε κελλάριον οὔτε ἀποθήκην. Καὶ μολονότι καὶ οἱ ἄνθρωποι τὰ κυνηγοῦν, ἀλλὰ καὶ τὰ ψοφίμια, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ζοῦν, εἶναι σπάνια καὶ δυσεύρετα, ὅμως ὁ Θεὸς τὰ τρέφει. Πόσον περισσότερον θὰ θρέψῃ ἐσᾶς, οἱ ὁποῖοι διαφέρετε καὶ εἶσθε ἀσυγκρίτως ἀνώτεροι ἀπὸ τὰ πετεινά;).
Πόση εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ πρόνοιά του.
- Ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τονίζει:
«Ἐὰν δ’ ἐρωτήση κανείς: Καὶ ποῦ ἐργάζεται ὁ Πατέρας, ἀφοῦ κατὰ τὴν ἑβδόμη ἡμέρα ἀναπαύτηκε ἀπ’ ὅλα τὰ ἔργα του; Ἂς μάθη τὸν τρόπο τῆς ἐργασίας Του. Ποιὸς λοιπὸν εἶναι ὁ τρόπος ἐργασίας Του; Προνοεῖ καὶ συντηρεῖ ὅλα τὰ δημιουργήματά του. Ὅταν λοιπὸν βλέπης τὸν ἥλιο ν’ ἀνατέλλη, τὴ σελήνη νὰ τρέχη, τὶς λίμνες, τὶς πηγές, τὰ ποτάμια, τὴ βροχή, τὸ δρόμο τῆς φύσεως, εἴτε στὰ δικά μας σώματα εἴτε στὰ σώματα τῶν ἀλόγων κι ὅλα τ’ ἄλλα, μὲ τὰ ὁποῖα ἔχει συσταθῆ ὁλόκληρο τὸ σύμπαν, τότε θὰ καταλάβης τὴ διαρκῆ ἐργασία τοῦ Πατέρα».
Κάθε ἄνθρωπο ποὺ μᾶς εὐεργετεῖ, τὸν ἀγαπᾶμε. Πόσο περισσότερο πρέπει ν’ ἀγαπᾶμε τὸν εὐεργέτη Θεό, στὸν ὁποῖο ἀνήκουν ὅλα, καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι καὶ ὅ,τι ἔχουμε! Ὅλη ἡ κτίση καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι κτήματα τοῦ Θεοῦ. «Στὸν Κύριο ἀνήκει ἡ γῆ καὶ ὅ,τι ὑπάρχει σ’ αὐτὴν» (Ψαλμ. 23:1).
- Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης ἐπισημαίνει:
«Πίσω ἀπὸ τὶς ἀρρώστιες καὶ τὶς συμφορὲς βρίσκεται ἡ θεία πρόνοια. Ὁ κόσμος εἶναι βυθισμένος στὸν ὕπνο τῆς ἁμαρτίας. Τὸν ξυπνᾶ ὁ Θεὸς μὲ τοὺς πολέμους, τὶς ἐπιδημίες, τὶς πυρκαγιές, τὶς τρικυμίες… Οἱ ἀρρώστιες στὰ χέρια τῆς θείας πρόνοιας εἶναι πικρὰ φάρμακα, ποὺ θεραπεύουν τὰ ψυχικὰ πάθη, τὶς κακὲς ἕξεις καὶ τὶς ἀδυναμίες…».
- Στὸ βιβλίο «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση» τοῦ Ἁγ. Παϊσίου ἐπισημαίνει ὁ Ἅγιος:
«Μὴ φοβᾶσθε. Θὰ σηκωθῆ ἀκόμη λίγη φουρτούνα, θὰ πετάξη ἔξω κονσερβοκούτια, σκουπίδια, ὅλα τὰ ἄχρηστα, καὶ μετὰ θὰ ξεκαθαρίσουν τὰ πράγματα. Μία μπόρα εἶναι κι αὐτὴ καὶ θὰ περάση… Ἡ μπόρα φέρνει καὶ βροχή, ἡ ὁποία καθαρίζει τὴν ἀτμόσφαιρα καὶ πλένει τὸν τόπο, καὶ βοηθάει γιὰ τὴν βλάστηση.
Μία πολὺ σοβαρὴ ἐργασία εἶναι νὰ διαβάζης βίους ἁγίων. Αὐτό, μαζὶ μὲ τὴν προσευχὴ θὰ συγκεντρώση τὸ νοῦ σου, τὴν καρδιὰ καὶ τὶς δυνάμεις σου καὶ ἔτσι ἂς ποῦμε, ὅλη σου ἡ ὕπαρξη θὰ κυλᾶ στὸ αὐλάκι τοῦ Θεοῦ…
Ἂν ὁ ἄνθρωπος ἔχη τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ δὲν φοβᾶται τίποτε. Γι’ αὐτὸ πάντα νὰ ζητᾶμε τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, κάνοντας τὸν σταυρό μας.
«Οὐ μὴ φοβηθῶμεν οὐδ’ οὐ μὴ ταραχθῶμεν, ὅτι μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός».
Νὰ ξέρετε πὼς ὅ,τι ἐπιτρέπει ὁ Θεός, ἀκόμη καὶ νὰ ἐξοντωθοῦν π.χ. ἄνθρωποι, εἶναι φιλάνθρωπο, γιατί ὁ Θεὸς ἔχει “σπλάγχνα”.
Τί ἔχει κάνει ὁ Θεὸς μὲ ἕνα Του λόγο! Τί ἁρμονία, τί ποικιλία! Ὅπου καὶ νὰ στραφῆ κανεὶς βλέπει τὴν σοφία καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ… Ὁ Καλὸς Θεὸς ὅλα θὰ τὰ οἰκονομήση μὲ τὸν καλύτερο τρόπο, ἀλλὰ χρειάζεται πολλὴ ὑπομονὴ καὶ προσοχή… Δουλεύει ὁ διάβολος, ἀλλὰ δουλεύει καὶ ὁ Θεὸς καὶ ἀξιοποιεῖ τὸ κακό, ὥστε νὰ προκύψη ἀπὸ αὐτὸ καλό… Γι’ αὐτὸ μὴ στενοχωρῆσθε καθόλου, διότι πάνω ἀπὸ ὅλα καὶ ἀπὸ ὅλους εἶναι ὁ Θεός, ποὺ κυβερνᾶ τὰ πάντα…
Μὴ φοβᾶσθε. Ὁ ἄνθρωπος, ἂν θέλη νὰ μὴ βασανίζεται, πρέπει νὰ πιστέψη στὸ «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν», ποὺ εἶπε ὁ Χριστός».
- Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς ἀναφέρει:
«Στὸν καιρὸ τοῦ πολέμου ἔστειλαν κάποιον φοβητσιάρη στρατιώτη γιὰ ἀνίχνευση. (Δηλ. μπροστὰ ἀπ’ ὅλους).
Ὅλοι τὸν ἤξεραν σὰν φοβητσιάρη. Καὶ ὅλοι γέλασαν, ὅταν ἄκουσαν ποῦ τὸν στέλνει ὁ διοικητής.
Μόνο ἕνας στρατιώτης δὲν γέλασε. Ἐκεῖνος πλησίασε τὸν σύντροφό του, γιὰ νὰ τὸν ἐνθαρρύνη. Ἀλλὰ ὁ φοβητσιάρης στρατιώτης τοῦ εἶπε:
– Θὰ σκοτωθῶ σίγουρα, ὁ ἐχθρὸς εἶναι πολὺ κοντά!
– Μὴ φοβᾶσαι, ἀδελφέ, ὁ Θεὸς εἶναι πιὸ κοντά! τὸν ἐνθάρρυνε ἐκεῖνος ὁ καλὸς φίλος.
Αὐτὰ τὰ λόγια ἤχησαν σὰν μεγάλη καμπάνα στὴν ψυχὴ αὐτοῦ τοῦ φοβητσιάρη. Καὶ ἠχοῦσαν μέχρι τὸ τέλος τοῦ πολέμου. Καὶ τοῦτος ὁ κάποτε φοβητσιάρης γύρισε ἀπὸ τὸν πόλεμο στολισμένος μὲ τὰ παράσημα γιὰ τὸ θάρρος του! Ἔτσι τὸν μεταμόρφωσε καὶ τὸν ἐνδυνάμωσε ἐκεῖνος ὁ καλὸς λόγος:
“Μὴ φοβᾶσαι, ὁ Θεὸς εἶναι πιὸ κοντά”!».
