Βλέπουμε πρὶν ἀπὸ λίγο τὸ μήνυμα τῆς περικοπῆς, ποὺ μέσα της περικλείει μιὰ θεραπεία τοῦ Χριστοῦ μέσα ἀπὸ τὶς πολλὲς θεραπεῖες, καὶ μελετῶντας τοὺς Πατέρες ἑρμηνευτὲς μποροῦμε νὰ ἀνακαλύψουμε πάρα πολλὰ βαθιὰ νοήματα καὶ ἕνα πολὺ κεντρικὸ νόημα, τὸ ὁποῖο ἀναφέρεται καὶ πάλι στὴ θεραπεία, ἀλλὰ στὴν προοπτικὴ τῆς βαθιᾶς θεραπείας τοῦ ἀνθρώπου.
Τὸ ἔχουμε πεῖ πολλὲς φορὲς πὼς ὅταν ὁ Χριστὸς θεραπεύει, θεραπεύει διττῶς, τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή, καὶ ἔτσι οἱ ἑρμηνευτὲς Πατέρες αὐτοῦ τοῦ κειμένου βλέπουνε, μέσα στὶς βαθιὲς πτυχὲς αὐτῶν τῶν λόγων τοῦ Χριστοῦ καὶ τὶς πράξεις ποὺ κάνει, κάτι τὸ ὁποῖο μᾶς ἀφορᾶ ὅλους μας.
Βλέπουνε στὸν τρόπο τῆς δικῆς μας θεραπευτικῆς. Ὑπάρχουν δύο κεντρικὲς φράσεις σὲ αὐτὸ τὸ κείμενο, οἱ ὁποῖες μποροῦν νὰ μᾶς καθοδηγήσουνε γιὰ νὰ καταλάβουμε ἀκριβῶς τί συμβαίνει μὲ αὐτὸ τὸ κείμενο. Ἡ μία φράση εἶναι ἐκεῖνο ποὺ λέει ὁ Χριστός, «Ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν». Ἐγὼ θὰ ἔρθω καὶ θὰ τὸν γιατρέψω. Καὶ στὸ τέλος τοῦ κειμένου ὁ Χριστὸς εἶπε κάτι ποὺ φαίνεται παράξενο, μὲ ὅλη αὐτὴ τὴν προοπτικὴ τῆς θεραπείας καὶ μὲ ὅλο τὸ κλίμα τῆς θεραπείας τὸ ὁποῖο ἐτελεσιουργεῖτο πρὶν ἀπὸ λίγο, ὅτι, λέει, θὰ ’λθουνε «ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν» ἄνθρωποι ποὺ θὰ μποῦνε μέσα στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν καὶ ἄλλοι ποὺ ἦταν κοντὰ στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν δὲν θὰ μποῦνε μέσα.
Νὰ δοῦμε τὰ δύο τὰ κείμενα λίγο, γιὰ νὰ καταλάβουμε τί προοπτικὲς ἀνοίγει γιὰ τὴν ψυχή μας βαθιὰ ἡ θεραπευτική. Κοιτάξτε τὴ φράση τὴν πρώτη: «Ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν». Ὁ Χριστὸς προβάλλει ἕνα «Ἐγώ»· «Ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν». Φυσικὰ ἐμεῖς αὐτὸ τὸ «Ἐγώ» τὸ καταλαβαίνουμε, γιατί Ἐκεῖνος ἔχει ἐπάνω Του τὴ μοναδικότητα τοῦ «Ἐγώ», ποὺ σημαίνει ὅτι εἶναι ἡ πραγματικὴ προσωπικότητα – τὸ «ἐγώ» ἐκφράζει τὴν προσωπικότητα τοῦ ἀνθρώπου, τί εἴμαστε, τί χαρακτηριστικὰ ἔχουμε ἢ τί δεδομένα ἔχουμε. Καὶ πολλὲς φορὲς ἡ χαμένη καὶ ζαλισμένη ἔκφραση τῆς ζωῆς μας κρύβεται στὸ ὅτι ἔχουμε χάσει τὴν πραγματική μας προσωπικότητα, τὸ πραγματικό μας «ἐγώ», καὶ προβάλλουμε ἄλλο καὶ λανθασμένο «ἐγώ». Ἔρχεται λοιπόν ὁ Χριστός, λέγοντας «Ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν», νὰ τὸ θεραπεύσει μέσα ἀπὸ τὴ δυνατότητα καὶ τὴν ἰδιότητα ποὺ ἔχει. Ἔχει Ἐκεῖνος αὐτὸ ποὺ ἔχει, εἶναι Θεός, καὶ μπορεῖ νὰ θεραπεύσει καὶ νὰ μᾶς κάνει καὶ ἐμᾶς νὰ θεραπεύσουμε τὸ «ἐγώ» μας. Πῶς θεραπεύεται τὸ «ἐγώ»; Βλέπετε, συναντᾶς τὸν Χριστὸ ποὺ λέει «Ἐγὼ θεραπεύσω αὐτόν» καὶ ἐμεῖς γιὰ νὰ θεραπεύσουμε τὸ «ἐγώ» μας πρέπει νὰ δοῦμε αὐτὸ τὸ πραγματικὸ «Ἐγώ» ποὺ Ἐκεῖνος ἔχει καὶ ἔτσι μᾶς θεραπεύει.
Κοιτάξτε τὶς κρυμμένες πτυχές του. Ὁ Χριστὸς βρίσκει τὸ «Ἐγώ» Του, θεραπεύοντας. Ἔρχεται στὸν κόσμο γιὰ νὰ θεραπεύσει. Ἐκεῖνος εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶναι, ἀλλὰ ἔρχεται γιὰ νὰ θεραπεύσει, δὲν ἔχει τὸ «Ἐγώ» Του καὶ νὰ πεῖ ὅτι εἶμαι αὐτὸ καὶ αὐτὸ καὶ αὐτό, εἶμαι δυνατός, εἶμαι μεγάλος, εἶμαι παντοδύναμος. Μᾶς βρίσκει ἐμᾶς καὶ συναντιέται καὶ μὲ ἐμᾶς θεραπεύοντάς μας. Αὐτὸ σημαίνει πὼς ἐμεῖς μποροῦμε νὰ θεραπεύσουμε τὸ τραυματισμένο, τὸ ἀρρωστημένο ἐγώ μας, ποὺ ἐκφράζεται ὡς ἐγωισμός, ἂν σταθοῦμε σὲ σχέση μὲ τὸν κόσμο γύρω μας θεραπευτικά. Ἐκεῖ βρίσκουμε τὸ πρόσωπό μας καὶ ἐκεῖ ἀρχίζουμε νὰ ἀνακαλύπτουμε τὸ ἐγώ μας. Βλέπετε πόσο ἀντίστροφα εἶναι τὰ πράγματα. Τὶς πιὸ πολλὲς φορὲς ἀπεχθανόμεθα καὶ ἀποφεύγουμε τοὺς ἄλλους, καὶ αὐτὸ τὸ λέμε ἐγωισμὸ καὶ τὸ λέμε προσωπικότητα, καὶ ἐκείνη τὴν ὥρα καταστρέφουμε τὸ ἐγώ μας.
Νὰ ἡ πρώτη λοιπόν πτυχή. Θεραπεύουμε τὴν προσωπικότητά μας, ἂν βροῦμε τὸν ἄλλο καὶ σταθοῦμε πλάι του θεραπευτικά. Μὲ τὴν ἴδια ἔκφραση, θεραπεύουμε τὴν προσωπικότητά μας καὶ βρίσκουμε τὸ πραγματικό μας «ἐγώ» καὶ σπάζουμε τὸν ἐγωισμό μας, ἂν ἀνοιχτοῦμε ἀπὸ τὸ κλεισμένο μας «ἐγώ» καὶ ἀνοιχτοῦμε πρὸς ἄλλους. Ἂν φύγουμε ἀπὸ αὐτὰ τὰ ὁποῖα σκεφτόμαστε καὶ κλεινόμαστε, καὶ ἀνοιχτοῦμε πρὸς τοὺς ἄλλους. Εἶναι ἡ αἰτία, ἡ βασικὴ αἰτία, πολλῶν τραυματισμένων ἐκφράσεων τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου καὶ πολλῶν ψυχικῶν νόσων. Ὁ Χριστὸς λοιπόν τολμᾶει νὰ πεῖ «Ἐγώ», γιατί Ἐκεῖνος μπορεῖ νὰ ἀνοιχτεῖ καὶ μπορεῖ νὰ θεραπεύσει τὸ «ἐγώ».
Γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς ἡ τελευταία φράση τοῦ κειμένου εἶναι ὅτι πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ φαίνονται χαμένοι θὰ βρεθοῦν στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν καὶ ἄλλοι ποὺ φαινόντουσαν καταξιωμένοι δὲν θὰ βρεθοῦν. Γιατί τὸ κριτήριο θὰ βρεθεῖ σὲ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος θὰ μπορεῖ νὰ ἀνοιχτεῖ στὸν ἄλλον καὶ νὰ σταθεῖ θεραπεύοντας τὸν ἄλλον. Καὶ βλέπετε, ἡ πορεία τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχει δεκάδες ἀνθρώπους ποὺ ἦταν χωρὶς προσόντα κι ἦταν ταπεινοὶ καὶ δὲν εἶχαν τίποτα στὴ ζωή, παρὰ μόνο ἕνα πρᾶγμα εἶχανε· πέθαιναν γιὰ τοὺς ἄλλους, μαρτυροῦσαν γιὰ τοὺς ἄλλους, στεκόντανε σωστὰ πλάι στοὺς ἄλλους, τοὺς ἔδιναν χῶρο καὶ, μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, θεράπευαν τὸ τραυματισμένο «ἐγώ» τους. Κι ἔβρισκαν τὴν προσωπικότητά τους, γιατί ἔβρισκαν μέσα τους τὸν Χριστό!
Τὴν ὥρα ποὺ κάνουμε αὐτὴ τὴν κίνηση, βρίσκουμε μέσα στὸ ἐγώ μας τὸν Χριστό, καὶ τότε τὸ «ἐγώ» μας θεραπεύεται γιατί, ἀπὸ τὴ στιγμή ποὺ φτιαχτήκαμε, μέσα στὰ βαθιὰ κύτταρά μας κρύβεται ὁ Χριστός. Καὶ τὸν ἀνακαλύπτουμε μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο· ἂν κάνουμε αὐτὸ ποὺ ἔκανε Ἐκεῖνος, ἂν σταθῶ θεραπευτικὰ καὶ ἁγιασμένα μπροστὰ στὸν ἄλλον. Καὶ τότε σπάζει τὸ ὁποιοδήποτε ἀρρωστημένο ἐγώ καὶ ἀποκαλύπτεται ὁ Χριστός! Καὶ τότε ἐμεῖς δὲν ἔχουμε τίποτε δικό μας – αὐτὸ ποὺ λένε οἱ ἅγιοι – «ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ κάνω τίποτε». Κι ὅμως ἐκείνη τὴν ὥρα ποὺ λέμε «δὲν μπορῶ νὰ κάνω τίποτε» (γιατί αὐτὸ εἶναι τὸ ἀρρωστημένο «ἐγώ») ἔρχεται καὶ προβάλλεται ὁ Χριστὸς ποὺ εἶναι μέσα μας καὶ μπορεῖ νὰ κάνει τὰ πάντα, καὶ τότε ξεχνοῦμε τὸ ἀρρωστημένο «ἐγώ» μας καὶ βρίσκουμε τὸ «ἐγώ» μας ποὺ εἶναι ὁ Χριστός «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δ᾿ ἐν ἐμοὶ Χριστός». Καὶ ἀποκαλύπτεται Ἐκεῖνος καὶ τότε βρίσκουμε τὸ «ἐγώ» μας, τὴν προσωπικότητά μας, βρίσκουμε τί εἴμαστε. Ξεπερνοῦμε ὅ,τι ἀρρωστημένο ἔχουμε πάνω μας, ξεπερνοῦμε ὁτιδήποτε λανθασμένο καὶ ἀρρωστημένο ψυχικὰ κρύβεται μέσα μας, γιατί ἀποκαλύπτεται ὁ Χριστός! Καὶ τότε ἡ ψυχικὴ ἀρρώστια δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ πλάι μας γιατί θεραπεύσαμε τὸ Ἐγώ μας καὶ βρέθηκε ἀπὸ μέσα ὁ Χριστός.
«Ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν». Ἔτσι λοιπόν κι οἱ ἅγιοι πᾶνε καὶ θεραπεύουν τὸν κόσμο. Γιατί ἔχουν βρεῖ τὸ «ἐγώ» τους δηλαδὴ ἔχουν βρεῖ τὸ Χριστὸ ποὺ κρύβεται μέσα τους. Αὐτὸ εἶναι τὸ κέντρο τῆς ζωῆς μας. Καὶ ἂν δὲν τὸ βροῦμε, κάθε μέρα θὰ ζοῦμε κουβαλώντας πάνω μας δεκάδες ψυχασθένειες καὶ δὲν θὰ μποροῦν νὰ θεραπευτοῦν μὲ κανέναν τρόπο, παρὰ ὁ μόνος τρόπος εἶναι αὐτὸς ποὺ εἶπα· μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ «ἐγώ» ποὺ ἀποκαλύπτεται, καὶ μέσα ἀπὸ τὸ Χριστὸ ποὺ ἀποκαλύπτεται πάνω μας. Καὶ τότε τὰ πράγματα τοῦ κόσμου δὲν μποροῦμε πιὰ νὰ τὰ μετρήσουμε ὅπως τὰ μετράνε κάποιοι, ὅτι «αὐτοὶ εἶναι οἱ καλοὶ καὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ κακοί». Καὶ τότε, ἐπειδὴ εἶσαι τόσο ἀνοιχτός, δὲν ἀξιολογεῖς τὸν κόσμο. Βλέπεις, ἂν βρεῖς τὸν Χριστό, δὲν ἀξιολογεῖς ποιοὶ σώζονται καὶ ποιοὶ χάνονται, ποιοὶ εἶναι ἀπὸ ἐδῶ καὶ ποιοὶ εἶναι ἀπὸ ἐκεῖ, δὲν ἀξιολογεῖς τίποτε, γιατί, μετὰ ἀπὸ ἐκεῖ, θὰ εἶσαι ὅλο ἐκπλήξεις γιὰ τὸ ποιοὶ σώζονται καὶ ποιοὶ χάνονται. Ὅταν λοιπόν βρεῖς τὸν Χριστὸ μέσα σου καὶ βρίσκεις τὸ «ἐγώ» σου καὶ χάνεις τὸ λανθασμένο «ἐγώ» σου, δὲν ἀξιολογεῖς τίποτε πιὰ, δὲν κριτικάρεις τίποτε, παρὰ μόνο στέκεσαι βρίσκοντας τὸν Χριστὸ καὶ θεραπεύοντας μέσα ἀπὸ τὸν Χριστὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἶναι γύρω σου. Καὶ ἀντὶ νὰ ζητᾶς κάθε μέρα μερικὰ ψίχουλα θεραπείας καὶ ἀντὶ νὰ ζητᾶς κάθε μέρα στηριγμὸ ἀπὸ τοὺς ἄλλους, γίνεσαι ἐσὺ μιὰ δυνατότητα γιὰ νὰ θεραπευθοῦν οἱ ἄλλοι.
Αὐτὴ τὴν κρυμμένη πτυχὴ ἔχει μέσα αὐτὴ ἡ περικοπή· τῆς ἐξωτερικῆς μὲν θεραπείας ἐκείνου τοῦ παιδιοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς βαθιᾶς ἐσωτερικῆς θεραπείας τῆς δικῆς μας. Νὰ εὐχηθοῦμε αὐτὰ τὰ ἁπλὰ πράγματα – ποὺ εἶναι πραγματικὰ ἁπλά – νὰ τὰ καταλάβουμε, νὰ τὰ κατανοήσουμε καὶ νὰ λύσουμε τὰ δεκάδες προβλήματα τῆς ζωῆς μας, ποὺ ὀφείλονται στὴν μπλεγμένη μας προσωπικότητα καὶ στὸ μπλεγμένο καὶ κατά-ἀμαυρωμένο ἐγώ μας. Τὰ πράγματα λοιπόν εἶναι ἁπλά, σταθεῖτε ἁπλὰ μπροστὰ τους, κάντε μιὰ προσευχούλα στὸν Χριστό, σκοτώστε αὐτὸ τὸ λανθασμένο «ἐγώ» ποὺ ἔχετε ἐπάνω σας, τὸν κλεισμένο ἑαυτό σας, τὴν κριτικὴ ποὺ κάνετε στοὺς ἄλλους, ἀνακαλύψτε τὸν Χριστὸ καὶ τότε θὰ δεῖτε ὅτι ὄχι μόνο δὲν θὰ ἔχετε ἀπαιτήσεις νὰ θεραπευθεῖτε ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ θὰ στέκεστε θεραπευτικὰ πρὸς τοὺς ἄλλους μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ! Αὐτά, καὶ μακάρι νὰ τὰ καταλάβουμε, μὲ τὴν Χάρη τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ, καὶ νὰ γίνουμε πραγματικὰ φῶτα καὶ θεραπευτικά, γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἶναι γύρω μας.
–
Ἐπιμέλεια: Ἰωάννης Κων. Νεονάκης
Ἠχητικό:
Πηγή:
(https://wra9.blogspot.com/)
9-7-1995
(Αναδημοσίευση απο την σελίδα “Μνήμη π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου” στο facebook)
