ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ,…ποταμοί… ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος.»
Τούς λόγους αὐτούς εἶπεν ὁ Κύριος διά τήν ἄκτιστον Ἐνέργειαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τήν ὁποίαν ἔμελλον, μετά τήν θείαν Ἀνάληψίν Του εἰς τούς οὐρανούς, νά λαμβάνουν ἐκεῖνοι πού θά ἐπίστευον εἰς τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Θεόν ἡμῶν.
Μέ τήν ἁγίαν Πεντηκοστήν πού διανύουμε-ἑορτάζουμε τώρα, δείχνει τήν ἄνεση καί ἀπόλαυση πού θά ὑποδεχθεῖ αὐτούς πού ἔζησαν ἐδῶ μέ λαχτάρα ἐναγωνίως γιά τόν Τριαδικόν Θεόν. Συμπεριλαμβάνει ἡ ἁγία Πεντηκοστή καί τήν μετάθεση ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό τοῦ Ἀδάμ παγγενῆ καί τήν κατάβαση καί διάδοση τοῦ Παναγίου Πνεύματος.
Διότι αὐτός ἐδῶ ὁ αἰῶνας, γι’ αὐτούς πού σ’ αὐτόν καθιστοῦν τούς ἑαυτούς των κοινωνούς τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ μέ τήν λαμπροφόρο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καί τήν θεία Ἀνάληψή Του πού τήν ἀκολουθεῖ, ἀποκαλύπτει τή μέλλουσα Ἀνάσταση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους· καί τήν σύμφωνα μ’ αὐτήν, ἐν Πνεύματι, ἀνύψωση τῶν ἀξίων στά σύννεφα γιά τήν θεία συνάντηση· καί στή συνέχεια τήν συνύπαρξη καί ἀνάπαυση μέ τόν Θεό στούς αἰῶνας.
Αὐτοί λοιπόν πού ἀξιώθηκαν νά γίνουν «τέκνα τοῦ Θεοῦ» μέ τήν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «νά ἐπιτύχουν τήν οὐράνια ἀναγέννηση» καί ἔχουν τόν Χριστό μέσα τους, ὁδηγοῦνται μέ πολλούς καί ποικίλους τρόπους ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα· καί δέχονται τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ μέ μυστικό τρόπο μέσα στήν καρδιά τους πού τούς χαρίζει τήν πνευματική ἀνάπαυση.
Ὁ φιλόθεος ἄνθρωπος πού ἔχει ζῆλο στήν ἐργασία τῆς ἀρετῆς καί εἶναι δίκαιος στούς ἀγῶνες τῆς εὐσέβειας καί ἔχει ψυχή καθαρή ἀπό τήν ἐπίδραση τῆς ὕλης(κοσμικό φρόνημα), βρίσκει πάντοτε τόν ἑαυτό του νά προσεύχεται μέ κατάνυξη καί εἰρηνική κατάσταση τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, ὥστε στό πρόσωπο νά ἔχει δάκρυα, στά χείλη τήν συνομιλία μέ τόν Θεό, καί «τό Πνεῦμα νά ἐντυγχάνει στεναγμοῖς ἀλαλήτοις», ὑπέρ αὐτοῦ.
Πνευματοκίνητη σοφία, σύμφωνα μέ τούς θεολόγους, εἶναι ἡ δύναμη τῆς νοερᾶς καί καθαρῆς καί ἀγγελικῆς προσευχῆς. Σημεῖο δέ τῆς προσευχῆς αὐτῆς εἶναι, νά μήν ἔχει ὁ νοῦς καθώς προσεύχεται, κανένα ἀπολύτως σχῆμα καί νά μή βλέπει ὑλικά μήτε τόν ἑαυτό του, μήτε τίποτε ἄλλο. Τότε ὁ νοῦς γίνεται φωτοειδής καί ἑνώνεται κατά τρόπο ἀνέκφραστο μέ τόν Τριαδικό Θεό σέ ἕνα πνεῦμα[1].
Γι’ αὐτό, ἁγία γερόντισσα, πρέπει κανείς μέ μεγάλη διάκριση μήτε νά ζητεῖ πρόωρα ὅσα εἶναι ἄλλου καιροῦ, μήτε νά ἀφήνει ἐκεῖνα πού ἔχει στά χέρια καί νά φαντάζεται ἄλλα.
Ἐν τούτοις, χριστιανοί μου, οἱ θεῖες Ἐνέργειες αὐτές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού προαναφέραμε, εἶναι μέτρα τῶν ἀνθρώπων πού βρίσκονται κοντά στήν τελειότητα· ἐμποτισμένοι ἀπό τήν Χάρη· διότι οἱ πνευματικές καταστάσεις πού προαναφέραμε καί πού προέρχονται ἀπό τήν ἄκτιστον Χάριν τοῦ Παρακλήτου, περιγράφονται μέ διάφορους τρόπους, συνεχῶς ὅμως ἐνεργοῦν σ’ αὐτούς καί ἡ μία κατάσταση διαδέχεται τήν ἄλλη.
«Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τό πνεῦμα τῆς ἀληθείας,…ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἡμῖν, καί καθάρισον ἡμᾶς». Ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος: «καί ἐστέ ἐν αὐτῷ πεπληρωμένοι…»[2]. Πῶ! πῶ! Τί εἶπε!!
Εἴμαστε οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί πλήρεις καί μεῖς τῆς Θεότητος· τίποτε λιγότερο. Πῶς ὁ ἄνθρωπος πληροῦται μέ «τό πλήρωμα τῆς θεότητος ἐν Χριστῷ»; Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλήρης μόνον ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησία, μέ τά ἄχραντα μυστήρια καί τίς ἁγιαστικές τελετές. Αὐτό συντελεῖται διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐφ’ ὅσον «ἐν ἑνί Πνεύματι ἡμεῖς πάντες εἰς ἕν σῶμα ἐβαπτίσθημεν…καί πάντες ἕν Πνεῦμα ἐπoτίσθημεν»[3].
Ἡ ζωή στήν Ἐκκλησία τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ἡ χαρισματικο- ἐνάρετη τριαδοποίηση, πού ἀρχίζει μέ τήν εἴσοδο τοῦ πιστοῦ διά τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος στήν Ἁγία Τριάδα. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας· τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ἡ ψυχή. Ὅπως στό σῶμα τό ὁποῖο συγκροτεῖται ἀπό πολυποίκιλα στοιχεῖα, ὑπάρχει μία ψυχή πού ἐξασφαλίζει τήν ἑνότητά του, ἔτσι καί στό θεανθρώπινο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχει τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, τό Ὁποῖο, ὡς μία ψυχή, διά τῆς Χάριτός Του, διατηρεῖ ὅλους τούς πιστούς πού συγκροτοῦν τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας,ἑνωμένους.
Σέ ὅλα αὐτά κάθε ἕνας ἀπό ἐμᾶς συνεργεῖ κατά τό μέτρο τοῦ Εὐαγγελικοῦ του ζήλου. Πάντοτε, στήν ποικιλία ἡ ἑνότητα καί στήν ἑνότητα, ἡ ποικιλία. Καί ἐμεῖς λοιπόν πού παραδώσαμε ὁλοκληρωτικά τούς ἑαυτούς μας στόν Κύριο, ἄς βιαστοῦμε νά ἀποκτήσουμε τά ἀγαθά τῆς Βασιλείας τοῦ Παρακλήτου, ὥστε ἀφοῦ ἀφιερωθοῦμε μέ τήν ψυχή καί τό σῶμα σ’ Αὐτόν καί ἀφοσιωθοῦμε στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, νά γίνουμε ἄξιοι τῆς αἰωνίου Βασιλείας, δοξάζοντες τόν Πατέρα καί τόν Υἱό καί τό Παράκλητον Πνεῦμα, τήν Ἁγία Τριάδα, στούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
