Τὰ ἀνήκουστα εἰς τὸν Ἀνάποδον Κόσμον μας!
Γιατί εἶναι λοιπὸν τόσα πολλὰ τὰ “στραβὰ καὶ τ’ ἀνάποδα”, ποὺ κατὰ καιροὺς συμβαίνουν εἰς τὴν Πατρίδα μας – πέραν τοῦ λοιποῦ κόσμου; Δηλαδὴ οἱ πολλὲς “ἀστοχίες”, ποὺ συμβαίνουν κατὰ καιροὺς στὸν τόπο μας, στὰ ἐκκλησιαστικά, ἐθνικά, πολιτικά, οἰκονομικά, κοινωνικὰ καὶ λοιπὰ ζητήματα, ποὺ ταλανίζουν συχνὰ τοὺς Ἕλληνες; Γιατί συμβαίνουν τόσο συχνά;
Νὰ εἶναι ἆραγε “στραβὸς ὁ γιαλός” ἤ “στραβὰ ἐμεῖς ν’ ἀρμενίζουμε»;
Εἰς αὐτὸ τὸ ἀγωνιῶδες διερώτημα ἀπαντᾶ βασικῶς ἡ Ἐκκλησία μας διὰ τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὡς ἑξῆς:
«… Ἐὰν ὁ Κύριος δὲν οἰκοδομήσει οἶκον εἰς μάτην κοπιάζουσι οἱ οἰκοδομοῦντες αὐτόν. Ἐὰν ὁ Κύριος δὲν φυλάξη πόλιν εἰς μάτην ἀγρυπνεῖ ὁ φυλάττων». (Ψαλμ. ρκζ΄ 1).
Ἀφοῦ σπέρνουμε συνεχῶς ἀνέμους θὰ θερίζουμε θύελλες, ἔτσι ὅ,τι σπέρνουμε, τὸ ἀνάλογο θὰ θερίζουμε!
Ἰδοὺ κάτι ἐνδεικτικῶς, μὲ τὸ τί ἀσχολοῦνται οἱ “κεφαλὲς” τοῦ τόπου μας, μὲ τὴν ἀνοχὴ ἐκκλησιαστικῶν τινων ἀνδρῶν καὶ ἡμῶν…
Τὸ ἀλλόκοτον ὄνειρον τῶν πνευματιστῶν διὰ τὴν πολύπαθον Κύπρον…
Στὸ πνευματιστικὸ περιοδικὸ “Ὁ Κόσμος τῆς ψυχῆς” καὶ ὑπὸ τὸν τίτλο «Ὄνειρον προαναγγέλλον τὴν Ἔκβασιν τοῦ Κυπριακοῦ Ἀγῶνος” διαβάζουμε τὰ ὡς ἀκολούθως διαλαμβανόμενα, διαποροῦντες δι’ ὅλα, σφόδρα:
«Μετὰ τὴν λῆξιν τῆς Κυπριακῆς τραγωδίας, ἡ ὁποία ἐταλάνισε τὸν ἡρωϊκον κυπριακὸν λαόν (…), καθῆκον ἡμῶν θεωροῦμεν πλέον νὰ φέρωμεν εἰς δημοσιότητα (…), ἕνα προαγγελτικὸν ὄνειρο σχετικῶς μὲ τὴν ἔκβασιν τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος τῶν ἀδελφῶν μας Κυπρίων.
Οὕτω τὴν 3-9-1955 εἶδον καθ’ ὕπνον (…) ἕν ζεῦγος βοδιῶν ὁδηγούμενων ὑπὸ ἑνὸς γεωργοῦ (…) εἰς τὸ μέσον καὶ παρὰ τὸν αὐλόγυρον ἐστέκετο εὐθυτενὴς ὁ οἰκοδεσπότης- κτήτωρ τοῦ ἀγροῦ… Αἴφνης ἕν ἐκ τῶν δύο βοδιῶν (τὸ δεξιὸ πρὸς τὸν οἰκοδεσπότην ἀποσπᾶται τοῦ ζυγοῦ καὶ μεταμορφώνεται εἰς μαινόμενον ταῦρον (…) Καὶ ἐνῶ ὁ οἰκοδεσπότης παραμένει εἰς τὴν θέσιν του ἀκίνητος, ὁ ταῦρος προσταθεῖ νὰ ὑπερπηδήσει τὸν αὐλόγυρο, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν τὸ κατορθώνει, ὅτε ἐπιστρέφει ὑπὸ τὸν ζυγόν. Ἀλλὰ μετά τινα χρόνον τὸ ἴδιο βόδι (δεξιὸ) ἀποσπᾶται καὶ πάλιν καὶ μεταμορφωμένο εἰς μαινόμενον ταῦρον (…), ὅτε ὁ οἰκοδεσπότης ἔντρομος ἐγκαταλείπει τὴν θέσιν του καὶ ὑποχωρεῖ βιαστικὸς εἰς τὴν οἰκίαν του, εἰς τὴν ὁποίαν εἰσέρχεται καὶ κλειδαμπαρώνεται.
Ἀλλ’ ὁ ταῦρος – συνεχίζει τὸ πνευματιστικὸ ὄνειρο – προχωρεῖ καὶ προσπαθεῖ διὰ τῶν κεράτων του νὰ παραβιάση τὴν θύραν τῆς κατοικίας τοῦ οἰκοδεσπότου (…) Τέλος καὶ μετά τινα χρόνον τὸ ἴδιο βόδι (δεξιὸ) ἀποσπᾶται ἐκ τρίτου ἀπὸ τὸν ζυγὸν καὶ μεταμορφωμένον καὶ πάλιν εἰς μαινόμενον ταῦρον, προχωρεῖ πρὸς τῶν θύραν καὶ προσπαθεῖ διὰ τῶν κεράτων του νὰ παραβιάση ταύτην. Μετὰ πολλὲς καὶ ἐπιμόνους προσπαθείας τέλος ἀκούεται ἕνα δαιμονιῶδες κρὰχ καὶ ἡ θύρα ἀπεξαρθρωμένη πίπτει μετὰ πατάγου ἐντὸς τοῦ ἐσωτερικοῦ τῆς οἰκίας!
Καὶ τότε ἐξέρχεται τῆς οἰκίας ὁ οἰκοδεσπότης χαμογελῶν – διὰ νὰ εὑρεθῆ ἐνώπιον ὄχι πλέον ἑνὸς μαινόμενου ταύρου, ἀλλὰ πρὸ ἑνὸς ὑπερόχου καὶ γιγαντιαίου ἀθλητοῦ, τὸν ὁποῖον χαϊδεύει εἰς τὶς πλάτες!…” [τὰ μαῦρα εἶναι τοῦ κειμένου].
Ποίαν ἐξήγησιν δίδουν οἱ πνευματισταὶ εἰς αὐτὸ τὸ τερατῶδες ὄνειρόν τους;
Ἰδοὺ ἡ συνέχεια, ἡ θλιβερὴ συνέχεια τοῦ πνευματιστικοῦ αὐτοῦ παραληρήματος:
«… Τὸ συμβολικὸν τοῦτο ὄνειρον προανήγγειλε τὴν ἐξέλιξιν τοῦ Κυπριακοῦ ἀγῶνος.[!] Ἦτο ἐποχὴ (1955) κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Κυπριακὸς λαὸς εὑρίσκετο ἐπὶ ποδός, ἐπιζητῶν τὴν ἀπελευθέρωσίν του ἀπὸ τὸν Ἀγγλικὸν ζυγόν. Ὁ ἀγρὸς [τοῦ ὀνείρου] συμβολίζει τὴν Κύπρον. Τὰ βόδια τὸ ἑλληνικὸν καὶ τὸ Τουρκικὸν στοιχεῖον τῆς Μεγαλονήσου. Ἡ ἀροτρίωσις τοῦ ἀγροῦ τὴν δουλείαν τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ. Ὁ οἰκοδεσπότης τὸν ἀποικιοκράτην Ἄγγλον. Ὁ γεωργὸς ὄπισθεν τῶν βοδιῶν, τὸν Ἀρχηγὸν τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ κατὰ τὴν ἐξέγερσιν.
Ἡ ἀπόστασις τοῦ δεξιοῦ βοδιοῦ, ἡ μεταμόρφωσίς του εἰς ταῦρον, ἡ προσπάθειά του νὰ παραβιάση τὸν αὐλόγυρον, συμβολίζουν τὴν ἐξέγερσιν τοῦ Κυπριακοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου – τοῦ τουρκικοῦ παραμένοντος ἐν ἀδρανείᾳ (…)
Πράγματι – συνεχίζουν τὴν ἐξήγησιν τοῦ ὀνείρου των οἱ πνευματιστές, ὡς ἐξάγεται ἐκ τῆς προσφάτως συναφθείσης συμφωνίας τῆς Ζυρίχης-Λονδίνου (19-2-1959), δὲν ἐπετεύχθη ὁ ἀρχικὸς σκοπὸς τῆς ἐξεγέρσεως τῶν Κυπρίων ἤτοι ἡ Ἕνωσις τῆς Κύπρου μετὰ τῆς μητρὸς Ἑλλάδος (…).
Ἡ δευτέρα ἀπόσπασις ἐκ τοῦ ζυγοῦ τοῦ δεξιοῦ βοδιοῦ συμβολίζει καὶ προαναγγέλλει ὅτι τὸ ἑλληνικὸν στοιχεῖον καὶ πάλιν θὰ ἐξεγερθῆ κατὰ τῆς ἀποικιοκρατίας, ἀλλὰ καὶ πάλιν δὲν θὰ ἐλευθερωθῆ ὁλοκληρωτικά. Θὰ χρειασθῆ καὶ τρίτη ἐξέγερσις ὅτε καὶ θ’ ἀπαλλαχθῆ πλέον ὁριστικὰ τῆς δουλείας καὶ θὰ ἑνωθῆ μετὰ τῆς μητρὸς Ἑλλάδος [!]…».
Αὐτὴ εἶναι ἡ «ἐξήγηση” τοῦ περὶ Κύπρου πνευματιστικοῦ ὀνείρου τῶν μέντιουμ, ἔτσι ὅπως τὸ διαβάσαμε δημοσιευμένο στὸ ἐπίσημο δημοσιογραφικὸ ὄργανο αὐτῶν “Ὁ Κόσμος τῆς ψυχῆς”, μηνιαία Ἐπιθεώρησις Ἐρευνῶν Μεταψυχικῶν φαινομένων, ἔτος 1959, τεῦχος 5, σσ 67-69, μὲ τὴν ὑπογραφὴ Δρ. Χ.Α. Καμπούρης.
Τὸ “ὄνειρον” αὐτὸ τῶν πνευματιστῶν στέλλεται διὰ συστημένων ἐπιστολῶν εἰς τὸν τότε βασιλέα Παῦλον καὶ τὸν Μακάριον!
Ἔγιναν καὶ τοῦτα;
Ἔτσι γράφουν οἱ πνευματιστές, στὸ ἴδιο τεῦχος τοῦ πραναφερθέντος περιοδικοῦ τους. Ἰδέστε το, κινοῦντες- μὲ τρόμο καὶ νόημα – τὰς κεφαλὰς σας:
«… Ὡς εἶπον ἐν ἀρχῇ τὸ ἐν λόγῳ προαγγελτικὸν ὄνειρον ἔσπευσα νὰ γνωρίσω εἰς ὡρισμένας προσωπικότητας ἀμέσως ἐνδιαφερομένας, ὡς ἐκ τῆς θέσεώς των, διὰ τὸν ἐν λόγῳ ἀγώνα (…)
Οὕτως ἐγνώρισα τοῦτο [τὸ ὄνειρο!] καὶ ἀρχὰς τὴν 6-12-1955 εἰς τὸν Ἀνώτατον Ἄρχοντα τῆς Ἑλλάδος τὴν Α.Μ. [Αὐτοῦ Μεγαλειότητα] τὸν βασιλέα Παῦλον Α΄ (ἀριθ. συστημένης ἐπιστολῆς 22264) καὶ τὴν 28.6.1958 εἰς τὸν Μακαριώτατον ἐθνάρχην Μακάριον [!], ἀριθμὸς συστημένης ἐπιστολῆς 10.243, (πρότερον ἦτο ἀδύνατον παραμένοντος τούτου ἐν Κύπρῳ καὶ βραδύτερο ἐξορισθέντος) παρὰ τοῦ ὁποίου καὶ ἔλαβον ἀπάντησιν [!] (Ἐπιστολὴ 16 Αὐγούστου 1958) δι’ ἧς μᾶς εὐχαριστεῖ διὰ τὰς κατεθείσας ἀπόψεις μας [τὴν ἐξήγηση!] τοῦ ὀνείρου καὶ ὅτι μετ’ ἐνδιαφέροντος ταύτης ἐσημείωσεν…». [Ὁ ἐθνάρχης Μακάριος!]
Αὐτὰ τὰ ἀλλόκοτα διαβάσαμε στὸ λεπτομερῶς ἀναφερθὲν πνευματιστικὸ περιοδικό. Ὁ κόσμος τῆς ψυχῆς…
Ἀναγκαῖαι ἐπισημάνσεις
Ἐπισημαίνουμε, ὅτι τὸ περιοδικὸ στὸ ὁποῖο δημοσιεύθησαν αὐτὰ τὰ ἀπαράδεκτα καὶ γνωστοποιήθηκαν στὰ ἀναφερόμενα ὑψηλὰ πρόσωπα τῆς Ἑλλην. καὶ Κυπρ. πολιτείας, ΔΕΝ ἦταν τίποτε “λαϊκὴ φυλλάδα τῆς πλέμπας”, ἀλλὰ ἦταν τὸ σχετικὸ δημοσιογραφικὸ ὄργανο τῆς ἀριστοκρατίας τῶν μεντιουμιστῶν τῆς Ἑλλάδος! Μὲ ἀναφερόμενο διευθυντὴ συντάξεως αὐτοῦ τὸν Καθηγητὴ τοῦ Πανεπ. Ἀθηνῶν Π. Γιωτόπουλον (1878-1965), τὸν πατέρα τῆς -καθηγήτριας ἐπίσης- Ἀλίκης Γιωτοπούλου/Μαραγκοπούλου (1917-2018).
Στὸ ἐξώφυλλο μάλιστα τοῦ ἰδίου περιοδικοῦ εἶναι ἡ φωτογραφία τοῦ Κοκοῦ (Κωσταντίνου) Μελᾶ, γόνου τῆς μεγάλης καὶ γνωστῆς οἰκογένειας τοῦ Μελᾶ τῆς Ἠπείρου, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε ἐκ τῶν πρωτεργατῶν τῆς ἱδρύσεως τοῦ Σώματος τῶν Ἑλλήνων Προσκόπων, τῆς X.A.Ν. (χριστιανικῆς Ἀδελφότητος Νέων) κ.λπ.*
Ἔχομεν Σχόλιον;
Nαί. Φαίνεται ὅτι ὁ σπουδαιότερος λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο μένει καὶ εὑρίσκεται ἀκόμη σὲ ὕπαρξη αὐτὴ ἡ Χώρα, ἡ Πατρίδα μας, εἶναι ἴσως ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς “δανείσθηκε” τιμητικὰ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, γιὰ τὴν διάδοση τῆς ἀνθρωποσωτήριας καλῆς Ἀγγελίας Του, τῶν Εὐαγγελίων. Τῶν Εὐαγγελίων, ποὺ διαβάζουν ἀκόμη, στεντορείᾳ τῇ φωνῇ, -καὶ δόξα τῷ Θεῷ- χιλιάδες Ὀρθοδόξων ἱερέων μας σὲ ὅλο τὸν κόσμο, ἕως περάτων τῆς γῆς…
… Διότι οἱ “ἀστοχίες” ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων, κλήρου καὶ λαοῦ εἶναι τόσο πολλές, πού χωρὶς τὴν ζωογόνο Πρόνοια τοῦ Θεοῦ θὰ εἶχε μείνει ἐδῶ μόνο ἡ σκόνη, διασκορπιζόμενη ὑπὸ τῶν ἀνέμων.
(Δὲν τελειώσαμε μὲ τὰ μέντιουμ καὶ τὰ σχετικὰ καμώματά τους, “ἀριστοκρατίας” καὶ “πλέμπας” Κλήρου -ἐνίοτε-, καὶ λαοῦ).
Μοναχὸς Ἀβέρκιος
* Ὁ ναύαρχος ἐ.ἀ. Κοκὸς (Κων/νος) Μελᾶς τοῦ Μιχαὴλ ὑπῆρξεν “ἐκ τῶν ἱδρυτῶν τοῦ ΣΕΠ” (Σώματος Ἑλλήνων Προσκόπων). Πηγή: Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Προσκοπισμοῦ παρὰ τοῦ Ἡσαΐα, τόμος πρῶτος, 1949, σελ. 29 καὶ ἀλλοῦ. Ὁ Κ. Μελᾶς «τὸ 1917 βοήθησε τὴν ΧΑΝ (=Χριστιανικὴν Ἀδελφότητα Νέων) στὰ πρῶτα της βήματα. Πηγή: Κ.Μ. Μελᾶς, 1874-1953, Συλλογὴ βιογραφικῶν – ἐπικηδείων ἐπὶ τῷ θανάτῳ αὐτοῦ, σελ. 39 καὶ ἀλλοῦ. Μία ἀπορία ἡμῶν: Πῶς γίνεται καὶ ἕνας ἐκ τῶν ἡγετῶν τοῦ πνευματισμοῦ νὰ “βοηθᾶ” στὴν ἵδρυση τῆς χριστιανικῆς ἀδελφότητος τῶν Νέων; Αὐτὸ ἴσως ἀπαντηθεῖ μίαν ἄλλη φορά… (Διότι εἶναι ἀπὸ τὰ προβλήματα, ποὺ σχετίζονται μὲ τέτοια “ἀκανθώδη” ζητήματα, γιὰ τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι εὔκολο νὰ μιλᾶς…
