ΖΩΗ ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΗ ΕΚ ΘΑΝΑΤΟΥ
Τοῦ κ. Γεωργίου Ἰωάννου Καραλῆ, Πυρηνικοῦ Ἰατροῦ
Ζοῦμε σὲ μία ἐποχὴ ὅπου ὁ ἄνθρωπος, ἀντὶ νὰ ἀναζητᾶ τὴν Ἀνάσταση, ἐπιλέγει συνειδητὰ τὸν τάφο. Ἕνα κόσμο ποὺ δὲν παρασύρεται ἁπλῶς, ἀλλὰ ὀργανώνει τὴν ὕπαρξή του πάνω στὸ χρῆμα, στὴ βία, στὴν ἰσχὺ καὶ στὸν πόλεμο, ἕνα κόσμο ποὺ βαπτίζει τή δύναμη σωτηρία καὶ τὴν κυριαρχία ἐπιτυχία. Καὶ ὅμως – ποτέ ἄλλοτε δὲν ἦταν τόσο φανερή ἡ ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπου νὰ σώσει τὸν ἑαυτό του.
Ἡ λογικὴ τοῦ Χριστοῦ ἔχει παραμεριστεῖ, ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν «κόσμο τοῦτο», ἀλλά – τραγικά – καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ διοικοῦσα ἐκκλησία, ἡ ὁποία συχνὰ φαίνεται νὰ λησμονεῖ ὅτι κεφαλὴ δὲν εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ἀντὶ γιὰ τὸ φρόνημα τῶν πατέρων, κυριαρχεῖ ἡ ἀγωνία γιὰ πρωτεῖα, ἐξουσία καὶ ἐπιβολή· ἐκεῖ ὅπου θὰ ἔπρεπε νὰ βασιλεύει ἡ διακονία, ἐμφανίζεται ἡ φιλαρχία, καὶ ἐκεῖ ὅπου θὰ ἔπρεπε νὰ ἀκούγεται ἡ φωνὴ τοῦ Σταυροῦ, ἀντηχεῖ ὁ θόρυβος τοῦ κόσμου.
Ἔτσι ὁ Χριστὸς τίθεται στὸ περιθώριο, περιθωριοποιεῖται ἀπὸ τὴν λογικὴ τοῦ κόσμου, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν λογικὴ ἐκείνων ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ Τὸν μαρτυροῦν.
Καὶ ὅμως, μέσα σὲ αὐτὸ τὸ σκοτάδι, ὑπάρχει ἀκόμη ἕνα «μικρὸ ποίμνιο», σιωπηλό, ταπεινό, πληγωμένο, ἕνα ποίμνιο ποὺ δὲν ἐντυπωσιάζει, δὲν κυριαρχεῖ, δὲν ἐπιβάλλεται, ἀλλὰ πιστεύει· πιστεύει ἀκόμη ὅτι ἡ μόνη ἐλπίδα τῆς ἀνθρωπότητας εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.
Αὐτὸ τὸ ποίμνιο, ὅπως ὁ κρυφὸς μαθητής, ὁ Νικόδημος, πλησιάζει νύκτα – ὄχι μόνο χρονικά, ἀλλὰ πραγματικά, ἀναζητεῖ ἐν πίστει χωρὶς ἀκόμη νὰ ἔχει φωτιστεῖ πλήρως, κινεῖται μεταξὺ φόβου καὶ ἀλήθειας, καὶ ὅμως δὲν μένει ἐκεῖ. Στὸν Νικόδημο φανερώνεται ἡ πορεία τῆς ἀνθρώπινης προαιρέσεως, ἀπὸ τὸν δισταγμὸ πρὸς τὴν ἐλεύθερη συγκατάθεση στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὴν διχογνωμία πρὸς τὴν ἑνότητα τῆς ὑπάρξεως· εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς θεραπείας τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος – ὅσο «μεγάλος» κι ἂν φαίνεται κατὰ τὸν κόσμο – καλεῖται νὰ γεννηθεῖ ἐκ νέου, νὰ γεννηθεῖ ἄνωθεν, νὰ γεννηθεῖ ἐν Χριστῷ, καθὼς λέγει ὁ Κύριος: «ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἄνωθεν, οὐ δύναται ἰδεῖν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ἰω. 3,3).
Καὶ ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα τοῦ Σταυροῦ, ὁ Νικόδημος στέκεται ἐκεῖ ὅπου οἱ ἰσχυροὶ σιωποῦν καὶ ἡ ἐξουσία ἔχει ἤδη ἀποχωρήσει· τολμᾶ νὰ ἀγγίξει τὸ ἄψυχο σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὄχι ὡς πτῶμα, ἀλλὰ ὡς τὸν Κύριό του καὶ Θεό του. Σὲ ἕνα κόσμο ποὺ βλέπει τὸν Χριστὸ ὡς ἡττημένο, ἐκεῖνος βλέπει τὸν Νικητή, κατεβάζει ἀπὸ τὸν Σταυρὸ Ἐκεῖνον ποὺ ἄνοιξε τὰ χέρια Του, γιὰ νὰ ἀγκαλιάσει τὸν κόσμο, Ἐκεῖνο ποὺ ἐργάζεται τὴν σωτηρία ἐν μέσῳ τῆς γῆς ἐπάνω στὸν Γολγοθᾶ, Ἐκεῖνον ποὺ φαινομενικὰ νικιέται, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα συντρίβει τὸν θάνατο.
Γιατὶ τὸ Πάσχα δὲν εἶναι μία εὐσεβὴς ἀνάμνηση, ἀλλὰ ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἀνθρώπινης φύσεως καὶ ἡ φανέρωση τοῦ ἀληθινοῦ της τέλους. Ὁ Χριστὸς δὲν σώζει ἁπλῶς «ἠθικὰ» τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ θεραπεύει τὴν φύση, ἐπαναφέρει τὴν θέληση στὴ φυσική της κίνηση πρὸς τὸν Θεὸ καὶ καταργεῖ τὴν τυραννία τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου. Ὁ Ἅδης δὲν μπόρεσε νὰ κρατήσει τὸν Θεό, ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου δὲν μπόρεσε νὰ νικήσει τὸν Κύριο τῆς ζωῆς, ὁ θάνατος δὲν μπόρεσε νὰ φυλακίσει τὴν Ζωή.
Καὶ σήμερα; Ποιά δύναμη μπορεῖ νὰ ἐμποδίσει τὴν Ἀνάσταση; Καμία. Οὔτε ἡ θλίψη, οὔτε ἡ ἰσχὺς τῶν ἀνθρώπων, οὔτε οἱ πόλεμοι, οὔτε ἡ σύγχυση, οὔτε ἡ ἀποστασία. Γιατὶ ὁ Χριστὸς ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐλπίδα τοῦ μικροῦ ποιμνίου· ὄχι ὅτι θὰ ἐπικρατήσει στὸν κόσμο, ἀλλὰ ὅτι ἤδη ἔχει νικήσει τὸν κόσμο Ἐκεῖνος ποὺ σταυρώθηκε, καθὼς ὁ ἴδιος βεβαιώνει: «θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰω. 16,33).
Τὸ Πάσχα δὲν ζητᾶ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο νὰ ἰσχυροποιηθεῖ, ἀλλὰ νὰ θεραπευθεῖ, νὰ ἐλευθερωθεῖ ἡ προαίρεσή του ἀπὸ τὴν διάσπαση καὶ νὰ κινηθεῖ σύμφωνα μὲ τὴν φύση του πρὸς τὸν Θεό, νὰ σταθεῖ, ὅπως ὁ Νικόδημος, μπροστά στὸ μυστήριο, νὰ ἀγγίξει τὸ φαινομενικὰ νεκρὸ καὶ νὰ ὁμολογήσει: «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου».
Μέσα στὴν ὀσμὴ τοῦ θανάτου ποὺ κυριαρχεῖ στὸν κόσμο, ἀναδύεται τὸ ἄρωμα τῆς Ζωῆς· καὶ αὐτὴ ἡ Ζωὴ δὲν εἶναι ἰδέα, δὲν εἶναι ἰδεολογία, δὲν εἶναι θεσμός, ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ Θεὸς Λόγος ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος, ποὺ προσέλαβε ὁλόκληρη τὴν ἀνθρώπινη φύση, ψυχὴ λογικὴ καὶ σῶμα, σάρκα καὶ ὀστᾶ, καὶ εἰσῆλθε μέχρι τὸν θάνατο, γιὰ νὰ συντρίψει τὸν θάνατο.
Ἂς μὴ πτοηθεῖ, λοιπόν, τὸ μικρὸ ποίμνιο, ἂς μὴ παρασυρθεῖ ἀπὸ τὸν θόρυβο τῶν ἰσχυρῶν, ἂς μὴ σκανδαλιστεῖ ἀπὸ τὴν πτώση τῶν «μεγάλων»· γιατὶ τὸ Πάσχα δὲν ἀνήκει στοὺς ἰσχυρούς, ἀλλὰ σὲ ἐκείνους ποὺ πιστεύουν, καὶ αὐτοὶ – ὅσο λίγοι κι ἂν εἶναι – κρατοῦν ἀκόμη τὴν ἐλπίδα τοῦ κόσμου.
Καλή Ἀνάσταση.
