Τοῦ π. Γερασίμου Βουρνᾶ, Πρεσβυτέρου
Ἄλλη μιά Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή βρίσκεται σέ ἐξέλιξη. Ἄλλη μιά εὐκαιρία νά διδαχθοῦμε τόν τρόπο «λειτουργίας τῆς ἀνθρώπινης φύσεώς μας». Ἡ Ἐκκλησία μας, θέλει μέσα ἀπό αὐτή τήν περίοδο νά μᾶς ἁρπάξει ἀπό τό πνεῦμα τοῦ κόσμου τούτου καί νά μᾶς εἰσάγει στόν δικό Της τρόπο ζωῆς (ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ). Στόν κοσμικό τρόπο ζωῆς ὁ ἄνθρωπος ἀναζητᾶ τήν εὐτυχία προσκολλώμενος μέ μανία στά ὑλικά ἀγαθά ἤ κυνηγῶντας φαντασίες, ὅπως ἡ δόξα καί ἡ καταξίωση. Στόν τρόπο ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἄνθρωπος ἀσκεῖται στίς Ἅγιες Ἀρετές, δηλαδή κάνει χαρακτῆρα του τόν χαρακτῆρα τοῦ Χριστοῦ. Μαθαίνει σέ κάθε περίπτωση νά ἀνταποκρίνεται, ὅπως ὁ Χριστός καί τά ἄπειρα παραδείγματα τῶν ἀνά τούς αἰῶνες φίλων Του, τῶν Ἁγίων, πού ἀπέδειξαν ὅτι, ὄχι μόνο εἶναι δυνατόν σέ κάθε ἐποχή καί ὑπό οἱεσδήποτε συνθῆκες νά ζήσει κανείς Χριστο-εἰδῶς, μά εἶναι καί ἐπιβεβλημένο αὐτό, ἄν θέλει νά ἀποφύγει τόν μαρασμό καί τόν θάνατο ψυχῆς καί σώματος. Ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς εἶναι ὁ ἀπό τοῦ Θεοῦ χωρισμός.[1] Μέ τήν νέκρωση τῆς ψυχῆς, τό σῶμα ἀναπόφευκτα νοσεῖ καί αὐτό καί βασανίζεται.
Σήμερα, ποιός δέν μπορεῖ νά δεῖ ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα βασανίζεται καί πεθαίνει ψυχοσωματικά; Ὁ τρόπος ζωῆς τοῦ κόσμου, ὁ ὁποῖος ὁδήγησε τούς Πρωτοπλάστους στήν πτώση, σήμερα ἔχει μετατρέψει τόν κόσμο σέ μιά ἀπέραντη κόλαση. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, δύο χιλιάδες χρόνια πρίν, εἶπε πώς γιά ἐκεῖνον ὁ κόσμος «ἐσταύρωται», δηλαδή θά λέγαμε, «ἔχει τελειώσει γιά μένα ὁ κόσμος, δέν ὑπάρχει πιά». Ἐμεῖς, μετά ἀπό τόσες χιλιάδες χρόνια βασάνων πού φορτώσαμε στόν κόσμο, πῶς μποροῦμε ἀκόμα νά ἑλκυόμαστε καθ’ οἱονδήποτε τρόπο ἀπό αὐτόν; Πῶς μποροῦμε ἀκόμα νά ἔχουμε κοσμικές ἐπιδιώξεις; Τί περιμένουμε ἀπό αὐτό τό ἀπέραντο φρενοκομεῖο πού ὁδηγεῖ στόν Μεγάλο Πόλεμο, στό μεγάλο ξεκαθάρισμα, ὅπου θά ἀφανιστοῦν τά δύο τρίτα τῆς ἀνθρωπότητας, ὅπως μᾶς εἶχε προειδοποιήσει ὁ Πνευματικός Πατέρας καί Διδάσκαλός μας, π. Βασίλειος Βολουδάκης, πού κι αὐτός μέ τήν σειρά του παρέλαβε τήν πληροφορία αὐτή ἀπό τόν ἅγιο Γέροντά του, π. Σίμωνα Ἀρβανίτη;[2] Πῶς μποροῦμε καί ἐξακολουθοῦμε νά ζοῦμε κοσμικά, μέ ἔριδες, μέ κομπασμούς, μέ φιλοδοξίες, μέ ζηλοφθονίες; Μάλιστα, ἔχουμε τό θράσος νά τά φέρνουμε αὐτά καί μέσα στήν Ἐκκλησία, μετατρέποντας τούς Ἱερούς Ναούς μας σέ πεδία ἀνταγωνισμῶν κάθε εἴδους; Τί βλασφημία εἶναι αὐτή! Ἀκόμη καί μέσα στίς οἰκογένειες μας, τίς δῆθεν χριστιανικές, ὑπάρχει τό πνεῦμα τοῦ κόσμου καί ὅσο καί ἄν τό κρύβουμε μέ ψεύτικες μετάνοιες καί θρησκευτικό λεξιλόγιο, ἡ κακία μας ξεχειλίζει. Ἀκόμη καί μέσα στό ἀνδρόγυνο ὁ ἕνας ἀνταγωνίζεται τόν ἄλλον καί ὁ ἕνας ὑψώνει τείχη προστασίας ἀπέναντι στόν ἄλλον. Μιλοῦμε γιά τήν σταυρική πορεία τοῦ Χριστιανοῦ, τήν στιγμή πού δέν ἀντέχουμε ἕνα λόγο ἐπικριτικό ἀπό τόν ἄνθρωπο μας, πού συνήθως μάλιστα εἶναι καί ἀληθινός (γι’ αὐτό καί μᾶς πειράζει). Τί ὑποκρισία! Καί παρά τό χάλι τῶν οἰκογενειῶν μας ἔχουμε κουράγιο νά δίνουμε καί “πνευματικές” συμβουλές καί ἔχουμε καί ἄποψη! Παριστάνουμε, κληρικοί καί λαϊκοί, τούς γέροντες, φορᾶμε μάσκα ὑψηλῆς πνευματικότητας τήν ὥρα πού πίσω ἀπό τίς κλειστές θύρες τοῦ σπιτιοῦ μας οἱ δικοί μας βασανίζονται ἀπό τήν… ἀρετή μας.
Ἡ ἐμπόλεμη κατάσταση τοῦ κόσμου δέν εἶναι ἄσχετη μέ τίς προσωπικές μας ζωές. Εἶναι μιά καλή δημόσια ἀπεικόνιση τῶν προσωπικῶν μας ζωῶν. Θά τό πληρώσουμε πολύ ἀκριβά, κυρίως ἐμεῖς οἱ κατ’ ὄνομα Χριστιανοί, γιατί ἦλθαν οἱ Πατέρες μας καί μᾶς πῆραν μέ τό καλό, μέ συζήτηση, μέ λόγια ἐνθαρρυντικά, μέ παρακίνηση καί προσπάθησαν νά μᾶς κάνουν νά δοῦμε κάποια πράγματα, ὥστε νά εὐτυχήσουμε. Ὄχι μόνο δέν ἀκούσαμε, ἀλλά τούς κάναμε καί τούς ἔξυπνους. Τώρα πού μᾶς πῆρε ὁ Θεός τούς Πατέρες θά μᾶς ἐκπαιδεύσει μέ ἕναν τρόπο πού δέν θά μᾶς ἀρέσει καθόλου. Μέ μεγάλο πόλεμο καί μεγάλα δεινά.
«καί ἐάν θέλητε καί εἰσακούσητέ μου, τά ἀγαθά τῆς γῆς φάγεσθε· 20 ἐάν δέ μή θέλητε, μηδέ εἰσακούσητέ μου, μάχαιρα ὑμᾶς κατέδεται· τό γάρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε ταῦτα» (Ἡσαΐας, 1, 19).
Αὐτά δέν εἶναι ἀπειλές, ἀλλά πνευματικοί νόμοι. Ἔτσι λειτουργεῖ ὁ κόσμος. Κοντά στόν Θεό καί στό θέλημα Του ὑπάρχει ὁ Παράδεισος, ἐνῷ μακριά Του ἡ ἀπώλεια, γιατί Αὐτός μᾶς ἔκτισε καί εἶναι ἡ Πηγή τῆς Ζωῆς!
Δέν χρειάζεται ἀπελπισία, οὔτε τρόμος. Ἀνησυχία χρειάζεται. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς μᾶς λέει ὅτι, ὅταν συνειδητοποιήσουμε τί ὀφείλουμε νά ἀποδώσουμε στόν Θεό μας, τί ζωή ἁρμόζει νά ζοῦμε καί ὅταν προσπαθήσουμε πρός αὐτή τήν κατεύθυνση καί αὐτός εἶναι ὁ πόθος μας, τότε ἑλκύουμε τήν συμπάθεια Του. Ἔρχεται ὁ Πατέρας μας καί «ἀναπληροῖ τήν ἔλλειψη».[3]
Νά ξυπνήσουμε χρειάζεται καί ἡ περίοδος αὐτή πολύ βοηθᾶ.
«ἕως τίνος, ὀκνηρέ, κατάκεισαι; πότε δέ ἐξ ὕπνου ἐγερθήσῃ; 10 ὀλίγον μέν ὑπνοῖς, ὀλίγον δέ κάθησαι, μικρόν δέ νυστάζεις…» (Παροιμ. 6, 9-10).
Ἄν καί εἶναι ἤδη ἀργά, τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ μας εἶναι μεγάλο καί, σέ ἀντίθεση μέ ἐμᾶς, κρατᾶ τίς ὑποσχέσεις Του.
Σημειώσεις:
[1] Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ, Εἰς τόν Τίμιον Σταυρόν, ΕΠΕ, Τόμος 9, σελ. 282. [2] (Πρωτ.) π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη, Ὁ Γέροντας μας, ὁ π. Σίμων, ἐκδ. «ΥΠΑΚΟΗ», Β΄ ἐκδ. (ἐπηυξημένη), Ἀθήνα, 2025, σελ. 182 κ. ἐ. [3] Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ, ὅ.π., σελ. 318.
