Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΩΣ «ΟΔΟΣΤΡΩΤΗΡΑΣ» ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ – ΙΖ΄
Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη, τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
ΜΕΡΟΣ ΙΖ΄
ΑΟΡΑΤΟΣ ΜΑΡΙΟΝΕΤΤΙΣΤΑΣ
Στὸ σημεῖο ὅπου ὁ Χαὰγκ μεταφέρει τὰ γραφόμενα τοῦ Καζύνσκι γιὰ τὴν σχέση ἀνθρώπινου καὶ ἠλεκτρονικοῦ ἐγκεφάλου, ἐντοπίζεται μία σπάνια ἀναφορὰ στὸν ὅρο «παγκόσμια κυβέρνηση», ἡ ὁποία γενικῶς δὲν φαίνεται νὰ ἔχει ἀπασχολήσει σοβαρὰ τὸν Καζύνσκι οὔτε στὸ «Μανιφέστο» του οὔτε σὲ κάποιο ἄλλο ἀπὸ τὰ βασικά του ἔργα ποὺ ἔχουν μεταφραστεῖ στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα.
Ἐνῶ, λοιπόν, ὁ ἀνθρώπινος ἐγκέφαλος ἔχει βάρος μερικῶν μόνο λιβρῶν καὶ μέγεθος τέτοιο, ὥστε νὰ χωρᾶ σὲ ἀνθρώπινο κρανίο, «οἱ ἠλεκτρονικοὶ ὑπολογιστές […] μποροῦν νὰ ἀποκτήσουν ὁποιοδήποτε μέγεθος τοὺς ἐπιτρέπουν οἱ ἑκάστοτε ἠλεκτρονικὲς μηχανολογικές τους δυνατότητες» [1]. Ἐπιπλέον, «ἕνας τεράστιος ἀριθμὸς ἀπὸ αὐτοὺς μπορεῖ νὰ συνδεθεῖ καὶ νὰ σχηματίσει ἕνα τεράστιο καὶ σύνθετο ἠλεκτρονικὸ ἐγκέφαλο», ὁ ὁποῖος, ὅμως, «δὲν θὰ εἶναι προσβάσιμους στοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ θὰ ἐλέγχεται ἀπὸ τεράστιους καὶ διεφθαρμένους ὀργανισμούς, ὅπως οἱ παγκόσμιες κυβερνήσεις [world governments] καὶ οἱ μεγάλες ἑταιρεῖες». Ὡστόσο, δὲν καθίσταται ἀπολύτως σαφὲς ἂν μὲ τὸν ὅρο «παγκόσμιες κυβερνήσεις» ἐννοεῖ ὁ Καζύνσκι τὶς ἐθνικὲς κυβερνήσεις ποὺ ἐκλέγουν οἱ λαοὶ σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο ἤ, ἀντιθέτως, ἂν ἐννοεῖ τὴν ἑκάστοτε παγκόσμια κυβέρνηση ποὺ μπορεῖ νὰ κυβερνᾶ ἀτύπως τὴν ἀνθρωπότητα.
Σημειωτέον ὅτι, σύμφωνα μὲ τὸν Καζύνσκι, «τὸ Σύστημα δὲν εἶναι κάποια συγκεκριμένη ἰσχυρὴ φυσιογνωμία ποὺ βρίσκεται μέσα σὲ αὐτό», ὅπως π.χ. ἕνας Πρόεδρος τῆς Ἀμερικῆς μὲ τοὺς συμβούλους καὶ τοὺς ἐντεταλμένους του. Οὔτε κάποιοι ἀστυνομικοὶ ποὺ ξυλοκοποῦν διαδηλωτές. Ἐπίσης, τὸ Σύστημα δὲν ἐνσαρκώνουν οἱ διευθύνοντες σύμβουλοι μεγάλων πολυεθνικῶν οὔτε «οἱ Φράνκενσταϊν, οἱ ὁποῖοι στὰ ἐργαστήριά τους πειραματίζονται κατὰ τρόπο ἐγκληματικὸ μὲ τὰ γονίδια ἐμβίων ὄντων». Τέτοια πρόσωπα εἶναι ἁπλῶς οἱ ὑπηρέτες, ἄλλως: τὰ γρανάζια ἢ πλοκάμια τοῦ συστήματος [2].
Τὴν συγκεκριμένη θέση τοῦ Καζύνσκι σχολιάζει ὁ Χαὰγκ ὡς ἑξῆς: [3] Ὁ ἀναγνώστης μπορεῖ νὰ θεωρήσει ὅτι αὐτὴ ἡ θέση ἀποτελεῖ ἕνα ἀδικαιολόγητο σκοταδισμό, μία τυφλὴ πράξη δεισιδαιμονίας, ἡ ὁποία ἐμφανίζει τὸ Σύστημα νὰ ἐλέγχεται ἀπὸ κάποια μυστικιστικὴ ὀντότητα ποὺ ἐνεργοποιεῖ τὴν ὑπερφυσική της δράση στὸ παρασκήνιο, ἐνῶ, ταυτοχρόνως, ἀποφεύγεται κάθε προσπάθεια ἐμπειρικῆς ταύτισης τοῦ Συστήματος μὲ μία συγκεκριμένη ὑλικὴ ὀντότητα.
Ἕνας ὀρθολογικὰ σκεπτόμενος ἄνθρωπος ποὺ ἔχει γαλουχηθεῖ μὲ τὸν ἐπιστημονικὸ τρόπο σκέψης θὰ ἐξίσωνε τὸ Σύστημα μὲ ἕνα σύνολο ἀχυρανθρώπων ποὺ «φαίνεται ὅτι διαθέτουν τὴν δύναμη νὰ κινοῦν τὰ νήματα τῆς μαριονέττας τοῦ σύγχρονου βιομηχανικοῦ συστήματος καὶ νὰ ἀποκρύπτουν τὸν σύνδεσμο ποὺ ἑνώνει τὴν αἰτία μὲ τὸ ἀποτέλεσμα», ἐναποθέτοντας στὴν διαίσθηση τοῦ καθενὸς νὰ φαντάζεται ποιὸς ἀκριβῶς εἶναι ὁ ὑποκρυπτόμενος κυρίαρχος τοῦ παιχνιδιοῦ.
Ὁ Χαὰγκ καταλήγει στὸ συμπέρασμα [4] ὅτι αὐτὴ ἡ δεύτερη προσέγγιση «ἐπιτρέπει στοὺς φοιτητὲς τῶν πανεπιστημίων νὰ θεωροῦν ὅτι ἡ διαμαρτυρία κατὰ τοῦ Ντόναλντ Τρὰμπ ἀποτελεῖ ἱκανοποιητικὴ ἀπόδειξη τῆς “ἐπαναστατικῆς τους στάσης ἐνάντια στὸ Σύστημα”, ἀκόμη καὶ ὅταν ὑποστηρίζουν τυφλὰ τὴν τεχνολογικὴ ὑποδομὴ στὸ σύνολό της καί, στὴν πραγματικότητα, τὴν χρησιμοποιοῦν, γιὰ νὰ ἐκδηλώσουν αὐτὴν τὴν αὐτοαντιφατικὴ συμπεριφορά. Ἕνας τέτοιος διαδηλωτὴς πιθανότατα δὲν θὰ ἀντιληφθεῖ τὴν εἰρωνεία τοῦ ὅτι ἀκόμη καὶ ἡ “ἐξέγερσή του ἐνάντια στὸ Σύστημα” θὰ συνίσταται σὲ μεγάλο βαθμὸ στὸ νὰ ἀνεβάζει ἀπὸ τὸ iPhone του φωτογραφίες στὸ FaceMash μὲ τὸν ἑαυτό του στὴν ἐκδήλωση, ἐνῶ πίνει ἕνα φλιτζάνι καπουτσίνο τῶν ἕξι δολλαρίων στὸ Starbucks ποὺ βρίσκεται σὲ μία πανεπιστημιούπολη ἑνὸς πανεπιστημίου κατηγορίας R1, τὸ ὁποῖο χρεώνει 50.000 δολλάρια ἐτησίως […]» γιὰ νὰ ἀσκεῖ προπαγάνδα ὑπὲρ τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης καὶ κάθε ἀφηγήματος ποὺ προωθεῖται ἀπὸ τὴν νεοταξίτικη ἀτζέντα.
«Στὴν συνέχεια, ἀντὶ νὰ σκεφθεῖ σοβαρὰ τὰ θέματα, γιὰ τὰ ὁποῖα ἰσχυρίσθηκε ὅτι τὸν ἀνησυχοῦν βαθιά, ὁ φοιτητὴς θὰ εἶναι κολλημένος στὴν ὀθόνη τοῦ smartphone του, ἀναζητώντας ἐπιβεβαίωση γιὰ τὸ ὅτι ἡ συμπεριφορά του ἦταν κοινωνικὰ ἀποδεκτή, σύμφωνα μὲ τὰ πρότυπα τοῦ κονφορμισμοῦ τῆς πανεπιστημιούπολης, παρακολουθώντας τὸν μετρητὴ τῶν “εὐαρεσκειῶν” (like) νὰ ἀνεβάζει τὴν χρηματιστηριακὴ ἀξία του μεταξὺ τῶν συνομιλήκων του στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης (ἡ ἀνομολόγητη “ἀληθινὴ τελεολογικὴ αἰτία” ποὺ ἔδωσε τὸ κίνητρο γιὰ τὴν ὀργάνωση τῆς διαμαρτυρίας ἐξ ἀρχῆς)».
Ἔτσι, ὅμως, δημιουργεῖται ἡ ἑξῆς ἐντυπωσιακὴ ἀνακολουθία: Ἐκεῖνοι ποὺ ὑποτίθεται ὅτι διαδηλώνουν κατὰ τῶν ὑπηρετῶν τοῦ Συστήματος προσκολλῶνται σὲ αὐτὸ μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια, ἐπαληθεύοντας τὴν παντοδυναμία τοῦ Συστήματος, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν σύγχρονη τεχνολογία [5].
Πάντως, δυσκολεύεται κανεὶς νὰ δεχθεῖ ὅτι τὸ Σύστημα μπορεῖ νὰ εἶναι μία ἄψυχη ὀντότητα ποὺ ἀκούει στὸ γενικὸ καὶ ἀφηρημένο ὄνομα «τεχνολογία», ὅτι ἡ παντοδυναμία της ὀφείλεται στὴν αὐτοαναπαραγωγική της ἱκανότητα καὶ τὴν ἐγγενῆ ροπή της πρὸς συνεχῆ βελτίωση καὶ ἐπιτάχυνση καὶ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἡδονίζεται νὰ τὴν χρησιμοποιεῖ νομίζοντας, ὅτι κρατᾶ τὰ ἡνία της, ἐνῶ ἡ τεχνολογία πρόκειται νὰ γίνει ἡ ρουφήχτρα του.
Ἴσως θὰ ἦταν πιὸ κατανοητὴ μία μεταφυσικὴ ἐκδοχή, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ τεχνολογία εἶναι τὸ ἐργαλεῖο ἐκείνης τῆς ἀπόκρυφης ὀντότητας, μὲ ἄλλα λόγια: τοῦ «ἀόρατου μαριονεττίστα», ποὺ ὡς ἀρχετυπικὴ μορφὴ τοῦ «ἀόρατου ἐχθροῦ» τῆς ἀνθρωπότητας, χρησιμοποιεῖ τοὺς ἀνθρώπινους ὑπηρέτες του, γιὰ νὰ πολεμήσει τὸν Δημιουργὸ τοῦ σύμπαντος κόσμου, ἐξολοθρεύοντας τὸ πιὸ ἀγαπημένο Του πλάσμα. Μία ἐξολόθρευση πού, σὲ ἐπικοινωνιακὸ ἐπίπεδο, ἐπιχειρεῖται μεθοδικὰ μέσῳ τῆς ἀπατηλῆς προπαγάνδας, πρωτίστως δέ, μὲ καθημερινὸ ἀναμάσημα τοῦ σατανικοῦ τριπτύχου «γρήγορα – εὔκολα – (καθόλου) σίγουρα».
ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑΝ
Ὁλοκληρώνοντας τὴν ἀποτύπωση τῶν καθοριστικότερων σημείων τοῦ βιβλίου τοῦ Χαάγκ, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ ἀναμφίβολα μία πειστικὴ (ἀλλὰ καὶ τρομακτικὴ) ἐπικύρωση τῶν προβλέψεων τοῦ Καζύνσκι γιὰ ἐπικείμενη κατάρρευση τῆς ἀνθρωπότητας ἐξαιτίας τῆς τεχνολογίας, ἀξίζει νὰ ἀναδειχθεῖ ἕνα ζήτημα νευραλγικῆς σημασίας γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα καί, ταυτοχρόνως, γιὰ τὴν κολοσσιαία εὐθύνη ποὺ φέρουν εἰς ὁλόκληρον ὅσοι πάσχουν ἀπὸ τεχνολογικὴ παράκρουση:
Τὸ παιχνίδι μὲ τὴν τεχνολογία εἶναι παιχνίδι μὲ τὴν φωτιὰ στὸ μέτρο ποὺ διαταράσσει τὰ φυσικὰ συστήματα. «Τὰ ἀποτελέσματα αὐτοῦ τοῦ παιχνιδιοῦ θὰ εἶναι ἐντελῶς ἀπρόβλεπτα ἀλλὰ σίγουρα καταστροφικὰ» [6]. Ἕνα φυσικὸ σύστημα δὲν ὑπακούει στὸ τεχνητὸ μοντέλο ἑνὸς ἐπινοημένου συστήματος, ὅπως εἶναι αὐτὸ τοῦ ἠλεκτρονικοῦ ὑπολογιστῆ:
«Εἶναι ἐντελῶς παράλογο νὰ ἀναμένουμε […] ὅτι τὰ φυσικὰ συστήματα θὰ πρέπει νὰ συμπεριφέρονται ὅπως οἱ μηχανές, ἀλλὰ σὲ μία ἐποχὴ ὅπου σχεδὸν κάθε πλευρὰ τῆς καθημερινῆς ζωῆς διαμεσολαβεῖται ἀπὸ μηχανὲς εἶναι εὐνόητο ὅτι μία τέτοια ἐπιφύλαξη δὲν θὰ γινόταν καθόλου ἀντιληπτὴ» [7].
«Τὰ φυσικὰ συστήματα εἶναι πολύπλοκα συστήματα ποὺ πρέπει νὰ ἀξιολογοῦνται μὲ τὰ μέσα τῆς θεωρίας τοῦ χάους (chaos theory) καὶ ὄχι νὰ ἐξαναγκάζονται νὰ ταιριάζουν μὲ τὸν τεχνητὸ χαρακτήρα ἐπινοημένων συστημάτων ποὺ ἐκτελοῦνται στὸ ἐλεγχόμενο περιβάλλον τοῦ ἐσωτερικοῦ ἑνὸς ὑπολογιστῆ» [8].
Ἄλλο πρᾶγμα ἡ φύση καὶ ἄλλο τὸ βιντεοπαιχνίδι! Ὅσο δύσκολο κι ἂν εἶναι, τὴν λύση στὸ βιντεοπαιχνίδι μπορεῖ νὰ τὴν βρεῖ κάποιος εὐφυὴς παίκτης. Ἀντιθέτως, «εἶναι ἐντελῶς παράλογο […] νὰ περιμένουμε ἀπὸ τὴν φύση νὰ ἔχει μία ὁδὸ διαφυγῆς, γιὰ νὰ μᾶς σώσει ἀπὸ τὴν δική μας βλακεία, ἀφοῦ ἀνοίξουμε τὸ κουτὶ τῆς Πανδώρας» [9].
Ἐπίσης, ὅλα τὰ πολύπλοκα συστήματα, ὅπως ἡ φύση, «ἀντιστέκονται ἐξ ὁρισμοῦ στὶς προσπάθειες τῶν ἀνθρώπων νὰ τοὺς ἐπιβάλουν τεχνητὰ τὴν σταθερότητα» [10]. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὰ δυστοπικὰ μυθιστορήματα ποὺ στηρίζονται στὴν σύλληψη τῆς ἐπιβολῆς μίας ἀκίνδυνης, ἀλλὰ καὶ ἐξαιρετικὰ πληκτικῆς, ὁμοιομορφίας τῶν καιρικῶν συνθηκῶν, περιγράφουν μία οὐτοπική, δηλ. ἄτοπη, κατάσταση. Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο, εἶναι γελοιότητα ἢ τσαρλατανισμὸς νὰ προπαγανδίζεται ἡ χρηματοδότηση ἐπιστημονικῶν ἐρευνῶν γιὰ τὴν ἀναχαίτιση τῆς λεγόμενης ἀνθρωπογενοῦς κλιματικῆς ἀλλαγῆς μὲ πειράματα ἡλιακῆς γεωμηχανικῆς (ἐδῶ ἀνήκει π.χ. ὁ, ἐμπνεύσεως Μπὶλ Γκέιτς, ψεκασμὸς τόνων ἀνθρακικοῦ ἀσβεστίου στὴν ἀτμόσφαιρα).
Σύστημα μεγίστης περιπλοκότητας εἶναι καὶ ἡ ἀνθρώπινη κοινωνία μαζὶ μὲ τὸ παγκόσμιο περιβάλλον της. Κάθε ἀλλαγὴ ποὺ ἐπιχειρεῖται σὲ αὐτὸ ἐπιφέρει μὴ προβλέψιμες συνέπειες. «Ἡ συνεχιζόμενη αὔξηση τῆς τεχνολογικῆς διαμεσολάβησης θὰ ἐπεκτείνει, ἑπομένως, τὸν βαθμὸ τῆς παρέμβασης ἀκόμη περισσότερο, προκαλώντας διαταραχὲς στὴν Γῆ, οἱ ὁποῖες εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ἀπρόβλεπτες καὶ πρὸς τὸ παρὸν ἀδιανόητες» [11].
«Ἡ στερεοτυπικὴ εἰκόνα ποὺ ἀπεικονίζει τὸν ἄνθρωπο ὡς ἕνα ἐξωγενῆ παράγοντα ποὺ ὑποτάσσει τὴν φύση στὴν κυριαρχία του διαπράττει ἕνα σοβαρὸ λογικὸ σφάλμα, ἀντιμετωπίζοντας τὸν ἄνθρωπο ὡς κάτι ποὺ βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὰ φυσικὰ συστήματα ποὺ ἐπιδιώκει νὰ ἐλέγξει. Μία ὁλόκληρη γενιὰ στοχαστῶν ποὺ σπάνια σηκώνουν τὸ βλέμμα τους ἀπὸ τὶς ὀθόνες τῶν smartphones τους φαίνεται νὰ ἔχει ξεχάσει ὅτι δὲν ὑπάρχει “ἔξω”, καὶ ὅτι αὐτὴ ἡ δραστηριότητα καταλήγει τελικὰ στὴν αὐτοκτονικὴ καταστροφὴ τοῦ ἴδιου μας τοῦ οἰκοτόπου (habitat). Ὁ συνεχιζόμενος ἀπερίσκεπτος πειραματισμὸς εἶναι, ἑπομένως, ἕνα παιχνίδι ρωσικῆς ρουλέτας, τὸ τέλος τοῦ ὁποίου εἶναι μαθηματικὰ ἐγγυημένο ὅτι θὰ εἶναι καταστροφικὸ τόσο γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὅσο καὶ γιὰ τὸ φυσικὸ σύστημα, τοῦ ὁποίου εἶναι πάντα ἕνα ἐξαρτημένο μέρος» [12].
Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς θὰ ἦταν ὀρθότερο νὰ μιλᾶμε γιὰ Φύση καὶ ὄχι γιὰ περιβάλλον, ἀφοῦ ἡ Φύση δὲν περιβάλλει, ἀλλὰ περιλαμβάνει τὸν ἄνθρωπο!
ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: ΤΟ ΑΚΡΟΝ ΑΩΤΟΝ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ
Ἐν τέλει, ἐπισημαίνεται ὅτι ὁ ὁλοκληρωτισμὸς τοῦ τεχνολογικοῦ Συστήματος θὰ εἶναι ἀπείρως χειρότερος ἀπὸ τὸν ὁλοκληρωτισμὸ τοῦ Χίτλερ ἢ τοῦ Μουσολίνι, οἱ ὁποῖοι ἐπεχείρησαν νὰ ξεπεράσουν σὲ ὠμότητα τὶς θηριωδίες τῶν προκατόχων τους [13]. Ἂν οἱ ἐφαρμοστὲς τέτοιων ὁλοκληρωτισμῶν ἀνακαλοῦν στὴν μνήμη μας τὴν περίφημη φράση ἀπὸ τὴν Α΄ ἐπιστολὴ τοῦ Ἰωάννου «καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασι» [14], τότε ἡ σύγχρονη τεχνολογία θὰ εἶναι τὸ ἄκρον ἄωτον τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ καὶ ἄρα στενὰ συνυφασμένη μὲ τὸν τελικὸ Ἀντίχριστο.
Προτοῦ, ὅμως, ἔρθουμε ἀντιμέτωποι μὲ τὸν ἄνομο, ὁ Καζύνσκι προβλέπει τὴν ἐπέλευση ἑνὸς ἐκτεταμένου χάους: [15] «Τὸ ἐκτεταμένο χάος εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ ἐμφανισθεῖ στὸ ἐγγὺς μέλλον – γιὰ παράδειγμα, ἡ κατάρρευση τῆς σύγχρονης βιομηχανικῆς “γεωργίας” γενετικὰ τροποποιημένων τροφίμων θὰ ὁδηγήσει ἀμέσως σὲ λιμὸ γιὰ τοὺς περισσότερους ἀνθρώπους».
Καὶ πάλι, ἡ πρόβλεψη αὐτὴ συμπορεύεται μὲ τὴν εὐαγγελικὴ προειδοποίηση: «σεισμοί τε μεγάλοι κατὰ τόπους καὶ λιμοὶ καὶ λοιμοὶ ἔσονται, φόβητρά τε καὶ σημεῖα ἀπ’ οὐρανοῦ μεγάλα ἔσται» [16].
(Συνεχίζεται…)
Σημειώσεις:
[1] Χαάγκ, Ἡ φιλοσοφία τοῦ Τὲντ Καζύνσκι. Γιατί ὁ Γιουναμπόμπερ εἶχε δίκιο γιὰ τὴν σύγχρονη τεχνολογία, 2024, σελ. 241. [2] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 320. [3] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 321. [4] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 322. [5] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 323. [6] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 398. [7] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 402. [8] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 403. [9] Χαάγκ, ὅ.π., αὐτόθι. [10] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 404. [11] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 408. [12] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 409. [13] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 463. [14] Α΄ Ἰω., 2, 18. [15] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 472. [16] Λουκ. 21, 11.
