ΙΧΘΥΣ: Πόλεμος κατά Χριστού με μάσκα καλλιτεχνική

Πέμπτη 12 Μαρτίου 2026

Πόλεμος κατά Χριστού με μάσκα καλλιτεχνική

Eξ αφορμής της συμπληρώσεως ενός χρόνου από την κατάλυση του Συντάγματος εντός της Αντεθνικής Τερατοθήκης

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

I. ΑΥΣΤΡΙΑΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

Tην Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2025, ημέρα εορτασμού της Αμώμου Συλλήψεως του Χριστού για τους καθολικούς, πραγματοποιήθηκε προσευχή διαμαρτυρίας έξω από το μουσείο τέχνης της Βιέννης (Künslterhaus) για την βλάσφημη-αντιχριστιανική έκθεση με τίτλο «φτιάξε την δική σου εικόνα» (“du sollst dir ein Bild machen”), η οποία φιλοξενείται στο μουσείο αυτό.

Αξίζει εδώ να επισημανθεί ότι ο τίτλος της έκθεσης αυτής κάθε άλλο παρά αθώος είναι, αφού αποτελεί αντιστροφή της δευτέρας εντολής προς τον Μωυσή «οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον…»!

Στην συγκεκριμένη έκθεση απεικονίζονται, μεταξύ άλλων, ένας βάτραχος πάνω στον σταυρό (του Γερμανού καλλιτέχνη Μάρτιν Κίπνεμπεργκερ [Martin Kippenberger]) και η Παναγία ως βρεφοκρατούσα τρανς (της καλλιτέχνιδος από το Μπαγκλαντές Sumi Anjuman). Οι διοργανωτές της διαμαρτυρίας, οι οποίοι αποτελούν μέλη της Αυστριακής Εταιρείας για την Προστασία της Παράδοσης, της Οικογένειας και της Ιδιωτικής Ιδιοκτησίας (Tradition, Familie und Privateigentum) στηλίτευσαν την έκθεση αυτή ως χριστουγεννιάτικη επίθεση κατά της καθολικής πίστης, προέβησαν δε στην εξής δήλωση έξω από το μουσείο της ντροπής:

«Απόψε στην Βιέννη, οι ευσεβείς Καθολικοί παίρνουν θέση κατά της βλασφημίας, μια θέση προς δόξαν Θεού».

Επιπροσθέτως εξήγησαν ότι:

η συγκεκριμένη έκθεση θίγει «την καρδιά της καθολικής πίστης με αποτρόπαιες απεικονίσεις, όπως έναν σταυρωμένο πράσινο βάτραχο που χλευάζει τον Κύριό μας και έναν γενειοφόρο άνδρα ντυμένο ως Παναγία που κρατάει ένα μωρό, μια παρωδία της Πιετά του Μιχαήλ Αγγέλου». Ένας εκ των συμμετεχόντων στην προσευχή διαμαρτυρίας συνόψισε την κριτική με την εξής φράση: «Αυτό δεν είναι τέχνη αλλά ιεροσυλία».

Ωστόσο, η διεύθυνση του βιεννέζικου μουσείου τέχνης υπερασπίστηκε την έκθεση ενάντια στις εκκλήσεις για τον τερματισμό της. Με σχετική δήλωσή τους, οι υπεύθυνοι του μουσείου απορρίπτουν την κριτική που τους ασκείται επικαλούμενοι την έννομη προστασία της καλλιτεχνικής ελευθερίας.

Επίσης τόνισαν ότι «είναι σθεναρά αντίθετοι τόσο στην απαίτηση για κλείσιμο του μουσείου όσο και στις δηλώσεις που γίνονται με εχθρικό πνεύμα κατά της τέχνης», με το επιχείρημα ότι «στην Αυστρία, η καλλιτεχνική ελευθερία είναι μια συνταγματικά προστατευόμενη θεμελιώδης αρχή που διαμορφώνει την δημοκρατική κουλτούρα, επιτρέπει τον κριτικό κοινωνικό στοχασμό και υποστηρίζεται ενεργά από το κράτος».

Συμπληρωματικά, οι υπεύθυνοι ισχυρίσθηκαν τα εξής:

«η έκθεση δεν έχει σκοπό να προσβάλει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των πιστών. Σεβόμαστε το γεγονός ότι οι άνθρωποι μπορεί να αισθάνονται ενοχλημένοι ή ακόμα και προσβεβλημένοι από έργα τέχνης. Το αν, όμως, ένα έργο τέχνης είναι προκλητικό εξαρτάται συχνά από τον θεατή. Πολλοί επισκέπτες, συμπεριλαμβανομένων χριστιανών γυναικών και υψηλόβαθμων καθολικών κληρικών, εντυπωσιάστηκαν πολύ από την έκθεση, η οποία πυροδότησε ουσιαστικές-βαθιές συζητήσεις και συνομιλίες σε ισότιμη βάση».

Λάδι στην φωτιά έριξε η δήλωση του επισκόπου του Ίνσμπρουκ Χέρμαν Γκλέτλερ (Hermann Glettler). Σε μια ανάρτησή του στο Instagram έγραψε:

«Η έκθεση στο μουσείο τέχνης της Βιέννης, η οποία παρουσιάζει οπτικά πειράματα γεμάτα συγκρούσεις στο πλαίσιο της χριστιανικής εικονογραφίας, δεν επικεντρώνεται σε σκανδαλώδεις ιστορίες αλλά παρουσιάζει το συναρπαστικό εύρος της τέχνης».

Σημειωτέον ότι ο «σταυρωμένος βάτραχος» είχε προκαλέσει αναστάτωση στους κόλπους των καθολικών ήδη το 2008 όταν είχε εκτεθεί στο μουσείο του Μπολζάνο (Νότιο Τιρόλο), με αποτέλεσμα να παρέμβει ο καταγόμενος από την Βαυαρία Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄. Ειδικότερα, με επιστολή του προς τον Φραντς Παλ (Franz Pahl), Πρόεδρο του Περιφερειακού Συμβουλίου του Νοτίου Τιρόλου, είχε διαμαρτυρηθεί επισημαίνοντας ότι το συγκεκριμένο έργο τέχνης προσέβαλε τις θρησκευτικές ευαισθησίες πολλών ανθρώπων «που αισθάνονται τον σταυρό ως ένα σύμβολο της αγάπης του Θεού και της σωτηρίας του ανθρώπου, απαιτεί δε γι’ αυτό αναγνώριση και θρησκευτική ευλάβεια».

Παρά την διαμαρτυρία του Πάπα, το μουσείο αποφάσισε τότε να διατηρήσει το βλάσφημο έκθεμα, το οποίο τώρα εκτέθηκε ξανά στο μουσείο της Βιέννης.

Σύμφωνα με την εισαγωγική περιγραφή που είναι ανηρτημένη στην διαδικτυακή σελίδα του βιεννέζικου μουσείου, η βλάσφημη αυτή έκθεση υποτίθεται ότι:

«εξερευνά την φανταστική δύναμη της θρησκευτικής εμπειρίας, την οπτική της έκφραση στην χριστιανική εικονογραφία και την ερμηνεία της από σύγχρονους καλλιτέχνες. Στο επίκεντρό της βρίσκονται έργα των οποίων οι δημιουργοί προσεγγίζουν την χριστιανική εικονογραφία με κριτική αλλά και στοργική διάθεση, τόσο από χιουμοριστική όσο και από φεμινιστική πλευρά, προσφέροντας νέες οπτικές για εικονογραφικά μοτίβα που άντεξαν στο πέρασμα των αιώνων. Σε ό,τι αφορά την σύλληψη και την σκηνοθεσία της, η έκθεση δεν αποβλέπει σε πρώτο πλάνο να προβοκάρει τον θεατή ή να τον ωθήσει σε μια έντονη διαμαρτυρία, αλλά περισσότερο να δώσει την ευκαιρία για μια διαφοροποιημένη προσέγγιση, για μια αναζήτηση κοινών σημείων καθώς και για έναν διάλογο μεταξύ της σύγχρονης τέχνης και της θρησκείας.

Η θρησκεία, όπως και η τέχνη, είναι μια ουσιαστική πτυχή της ανθρωπότητας, που αντιμετωπίζει θεμελιώδη ανθρώπινα ερωτήματα σχετικά με το νόημα της ζωής, τον κόσμο μας και την ύπαρξή μας. Η θρησκεία καθιστά το ανοίκειο οικείο, ενώ η τέχνη συχνά αντιπαραθέτει τον οικείο κόσμο σε ένα ανοίκειο πεδίο. Τόσο η εκκλησία όσο και η τέχνη μοιράζονται την σύνδεση με το παράλογο, το μυστηριώδες αλλά προπάντων με το φανταστικό και την δύναμη της σύλληψης ενός κόσμου που λειτουργεί με τους δικούς του κανόνες και νόμους· ένας τέτοιος κόσμος αντανακλά και στην δική μας ζωή, προσφέροντας εξηγήσεις για την ύπαρξή μας».

Όποιος έχει παρακολουθήσει τι συνέβη στις 10 Μαρτίου 2025 στην Εθνική Πινακοθήκη (ορθότερα: Αντεθνική Τερατοθήκη) των Αθηνών, όπου εκτέθηκαν τέσσερα βλάσφημα έργα του χαράκτη Χρ. Κατσαδιώτη, διά των οποίων επιχειρήθηκε η κατασπιλωτική μετάπτωση της Παναγίας, του Χριστού, του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου σε μια υπόσταση με εκ διαμέτρου αντίθετη ιδιότητα, ήτοι την διαβολική, ενώ διακωμωδήθηκε και ο Άγιος Χριστόφορος, απεικονισθείς ως ζωγράφος με πινέλα και μπογιές στην τσέπη του, δεν πρέπει να διατηρεί πλέον την παραμικρή αμφιβολία ότι κάποιες διεστραμμένες, αν όχι δαιμονισμένες, οργανωτικές κεφαλές της Ευρώπης διεξήγαγαν συντονισμένα έναν ύπουλο αντιχριστιανικό πόλεμο που χρησιμοποιεί ως προκάλυμμα τον μανδύα της «καλλιτεχνικής ελευθερίας».

II. ΒΕΛΓΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα που εντάσσεται στο πλαίσιο του πολέμου κατά του Χριστού είναι η διαβόητη φάτνη στην Γκραν Πλας των Βρυξελλών, όπου η αναπαράσταση της σκηνής της Γέννησης του Χριστού πραγματοποιήθηκε με υφασμάτινες-απρόσωπες φιγούρες προσιδιάζουσες σε «ζόμπι».

Ωστόσο, η καλλιτέχνις Βικτόρια-Μαρία Γκάιερ (Victoria-Maria Geyer) είχε έτοιμη την εξήγηση: υποτίθεται ότι δημιούργησε τις φιγούρες με αυτόν τον τρόπο, ώστε «κάθε καθολικός, ανεξάρτητα από την καταγωγή του, να μπορεί να ταυτιστεί με τη ιστορία της γέννησης του Χριστού».

III. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

Αλλά και στην γκαλερί της Πάφου (Blue Iris Gallery), στην ατομική εικαστική έκθεση με τίτλο «Αντισυστημική Τέχνη» (“Antisystemic Art”) του ζωγράφου Γιώργου Γαβριήλ, εκτέθηκαν βλάσφημα και χυδαία έργα (μεταξύ άλλων, η Παναγία εμφανίζεται να κρατά πορτρέτο του Τσε Γκεβάρα, ο δε Χριστός να έχει στο πρόσωπό του αποτυπώματα φιλιών από κραγιόν).

Ωστόσο, μετά από σφοδρές αντιδράσεις των πιστών, η έκθεση ακυρώθηκε και εξεδόθη ανακοίνωση του πολιτιστικού χώρου της Πάφου με το εξής περιεχόμενο:

«Η Blue Iris Gallery, αντιλαμβανόμενη ότι η έκθεση Antisystemic Art έχει προκαλέσει την αντίθεση μερίδας της κοινωνίας, αποφάσισε την ματαίωση της». Σε καμιά περίπτωση δεν υπήρξε πρόθεση από πλευράς της Blue Iris Gallery να προσβάλει ή να δείξει ασέβεια προς την θρησκεία μας. Από της ιδρύσεώς της, η Blue Iris Gallery που έχει τάξει ως σκοπό της την προαγωγή της Τέχνης και του Πολιτισμού, ουδόλως επιθυμεί να καταστεί αγωγός περαιτέρω αναταραχής».

Αντιθέτως, στην Ελλάδα τα αποκαθηλωθέντα αντιχριστιανικά «εικονίσματα» επανεκτέθηκαν στην Ανεθνική Τερατοθήκη με δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, γεγονός που αποκαλύπτει το μένος της διεύθυνσης του Μουσείου, του υπουργείου πολιτισμού και, βεβαίως, της κυβέρνησης κατά του Χριστού.

IV. ΚΟΙΝΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Δεν απαιτείται ιδιαίτερος κόπος για να εντοπίσει κανείς τα κοινά σημεία αυτού του αντιχριστιανικού πολέμου που διεξάγεται με όπλο την Τέχνη:

A. ΓΚΑΝΖΟΥΦΙΣΜΟΣ

Πρώτον, επιστρατεύονται «ανά τον κόσμον διάφοροι “καλλιτέχναι” της κακιάς ώρας, οι οποίοι, προφασιζόμενοι ότι δημιουργούν την σχολήν την νέας νοοτροπίας», φτιάχνουν «κυριολεκτικώς τερατουργήματα-εξαμβλώματα».

Πρόκειται για το φαινόμενο του «γκανζουφισμού», το οποίο αναλύεται από τον μακαριστό αρχιμανδρίτη Χαράλαμπο Βασιλόπουλο στο βιβλίο του «Τέρατα και Σημεία των Σκοτεινών Δυνάμεων» (εκδ. Ορθόδοξος Τύπος, Αθήνα 1968, σελ. 11 επ.)1.

Τέτοια περίπτωση αποτελεί π.χ. η εικονογράφηση του Ιωσήφ μέσα σε παρεκκλήσιο του Λονδίνου με παντελόνι του γκολφ και με μια πίπα στο στόμα, καθώς διαβάζει την εφημερίδα «Τάιμς». Δίπλα του ο Χριστός, ντυμένος κι αυτός με σύγχρονα ενδύματα έπαιζε με ένα ηλεκτρικό τρενάκι. Η Παναγία με πολύ τολμηρό ντεκολτέ και μοντέρνο φουστάνι, καθόταν σε μια πολυθρόνα και έπλεκε ένα πουλόβερ.

Στην σελίδα 16 του ως άνω βιβλίου απεικονίζονται δύο υποτιθέμενα «έργα Τέχνης», εκ των οποίων το ένα είναι η «Σταύρωση», φτιαγμένη από χαρτιά μυγοπαγίδων και άφθονες μύγες κολλημένες επί του «σταυρού». Το άλλο «έργο» είναι ο «Μυστικός Δείπνος» κατασκευασμένος από μια σκυλοκονσέρβα με μαχαίρι και πιρούνι εκατέρωθεν.

Προφανώς, η διακωμώδηση του Μυστικού Δείπνου στην τελετή ενάρξεως των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι εντασσόταν στην ίδια αντιχριστιανική προπαγάνδα μέσω της γκανζουφικής Τέχνης.

B. ΦΘΗΝΟ ΑΛΛΟΘΙ

Δεύτερον, οι δαιμόνιοι πολεμιστές του Χριστού συνηθίζουν να κατασκευάζουν ένα φθηνό άλλοθι, το οποίο περιβάλλουν με περισπούδαστο-κουλτουριάρικο σελοφάν, ώστε να αποπροσανατολίσουν τον ανυποψίαστο πολίτη για την αντιχριστιανική εργαλειοποίηση της τέχνης. Η δικαιολογία βρίσκεται συνήθως καταγεγραμμένη στην εισαγωγική περιγραφή της εκάστοτε έκθεσης, η οποία υποτίθεται ότι αποσκοπεί στο να συνδράμει τον σύγχρονο άνθρωπο να επαναστοχασθεί «την σχέση του με τον κόσμο και τα όντα που τον συναποτελούν» (έτσι π.χ. η περιγραφή της διαβόητης έκθεσης που έλαβε χώρα στην Εθνική Πινακοθήκη υπό τον τίτλο «Η Σαγήνη του Αλλόκοτου»).

Γ. ΑΥΤΟΘΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΤΙΘΕΜΕΝΩΝ

Τρίτον, οι επιτιθέμενοι κατά του Χριστιανισμού υπό τον μανδύα της τέχνης κρύβονται πίσω από το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της καλλιτεχνικής ελευθερίας (παρ’ ημίν άρ. 16 παρ. 1 Συντ.), η οποία προπαγανδίζεται ως δήθεν ανεξέλεγκτη-ασύδοτη, ενώ αληθές είναι ότι κανένας καλλιτέχνης δεν είναι υπεράνω των νόμου (legibus solutus).

Με αυτήν την στρεβλή λογική, οι βλάσφημοι καλλιτέχνες από θύτες επιχειρούν, παράλληλα, να μετατραπούν σε θύματα της «θρησκοληψίας», του «σκοταδισμού» και του «κομματικού λαϊκισμού» όσων τολμούν να αμύνονται στην αντιχριστιανική προπαγάνδα που ασκείται με την μάσκα της τέχνης. Χαρακτηριστικός εν προκειμένω είναι ο ανάποδος τίτλος του βιβλίου του Σταύρου Τσακυράκη «Θρησκεία κατά Τέχνης» (εκδ. Πόλις, Αθήνα 2011)2.

Θα πρέπει, όμως, άπαντες να γνωρίζουν ότι το δικαίωμα στην καλλιτεχνική ελευθερία υπόκειται και αυτό σε εγγενείς συνταγματικούς περιορισμούς, όπως αυτοί καθορίζονται από την ανάγκη προστασίας άλλων κατοχυρωμένων εννόμων αγαθών-δικαιωμάτων, π.χ. της νεότητας ή της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας, της δεύτερης νοουμένης είτε ατομικώς είτε ως μέλους εθνικής, θρησκευτικής κ.λπ. ομάδας (Βλαχόπουλος, εις: Βλαχόπουλος / Κοντιάδης / Τασόπουλος [επιμ. έκδ.], Σύνταγμα. Ερμηνεία κατ’ άρθρο, Άρ. 16, 2023, αριθμ. περ. 8· Π. Παπανικολάου, Ελευθερία της Τέχνης και Δικαίωμα της Προσωπικότητας, 2008, σελ. 20).

Δ. ΔΗΘΕΝ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΠΡΟΘΕΣΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗΣ

Τέταρτον, μόλις οι πιστοί ξεσηκωθούν εναντίον μιας έκθεσης μοντέρνας τέχνης, που υποτίθεται ότι «συνομιλεί» με την θρησκεία, αλλά στην πραγματικότητα επιτίθεται σε θεμελιώδη σύμβολα και δόγματα της πίστεως, οι διοργανωτές διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι «δεν ήταν στις προθέσεις τους» να προσβάλουν το θρησκευτικό συναίσθημα των πιστών.

Φυσικά, τέτοιες υποκριτικές δηλώσεις διαψεύδονται εκ των πραγμάτων, αφού είναι έκδηλο το βλάσφημο μήνυμα που πέμπεται προς τους τρίτους. Επί παραδείγματι, στην περίπτωση της αυστριακής έκθεσης, απεικονίζοντας την Παναγία ως τρανς και τον Εσταυρωμένο ως βάτραχο, ο σατανικός ψευδοκαλλιτεχνικός εγκέφαλος υπονοεί ότι το Θείο πρόσωπο επιτρέπεται να συγκρίνεται εν όλω ή εν μέρει με έναν διεμφυλικό ή με ένα ζώο και άρα να του αποδίδονται ιδιότητες συμβατές με τις απεικονιζόμενες μορφές!

Ε. ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΩΣ «ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΙ ΕΧΘΡΟΙ»

Πέμπτον, η αντίδραση των ιερωμένων στην αντιχριστιανική επίθεση που εξαπολύεται με όπλο την Τέχνη είναι πενιχρή έως ανύπαρκτη, γεγονός που δικαιώνει απόλυτα την πρόβλεψη του Χριστόφορου Καλύβα, ο οποίος, σύμφωνα με τα λεγόμενα του μακαριστού Μητροπολίτου Αυγουστίνου Καντιώτη, είχε προφητεύσει τον τρόπο δράσης του σατανά στα έσχατα και αίσχιστα χρόνια:

«Θα ντύση παπάδες και δεσποτάδες πρόσωπα της εξουσίας του· θα τους φορέση εγκόλπια και θα τους δώση πατερίτσες. Και διά μέσου αυτών των αρχιερέων θα διαλύση την Εκκλησία. Ο σατανάς θα εμφανισθή με ράσα, με άμφια, με πατερίτσες και μπαστούνες» (Σωτήρια σαλπίσματα για Ορθοδοξία και Ελλάδα, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 2017, σελ. 44).

Συναφής είναι και η προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού ότι «οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και οι ασεβέστεροι όλων». Με άλλα λόγια, στα έσχατα χρόνια οι ιερείς θα μετεξελιχθούν σε «εσωτερικούς εχθρούς» της εκκλησίας του Χριστού.

ΣΤ. ΑΡΧΙΜ. ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ρητώς και κατηγορηματικώς για «πόλεμο κατά του Χριστού» μιλούσε ήδη πριν από μισόν περίπου αιώνα ο μακαριστός αρχιμανδρίτης Λεωνίδας Κ. Διαμαντόπουλος στο μελέτημά του με τίτλο «Ιησούς ο Χριστός ως ιστορική προσωπικότης» (εκδ. Αδελφότητος Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήναι 1978, σελ. 5 επ.). Αφού σημειώνει ότι «στην εποχή μας ο Χριστός δεν είναι μόνον “σημείον αντιλεγόμενον” (Λουκ. β΄ 34)» αλλά και «σημείον πολεμούμενον με μανίαν και με διάθεσιν αφανισμού από πολλούς» (σελ. 9), ο συγγραφέας αναφέρεται σε έργα Τέχνης μέσω των οποίων εκδηλώνεται ο εν λόγω πόλεμος. Εδώ εντάσσεται η βλάσφημη κινηματογραφική ταινία «Ο Ιησούς Χριστός Super Star», η οποία είχε προβληθεί το 1974 στους ελληνικούς κινηματογράφους.

Ο συγγραφέας επικαλείται ακολούθως απόσπασμα από ομιλία του καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνου Μουρατίδη, ο οποίος σημείωνε ότι:

«υφίσταται σήμερον […] μία συνωμοσία των σκοτεινών και καταχθονίων δυνάμεων εις παγκόσμιον κλίμακα, η οποία αποσκοπεί εις την αποκτήνωσιν των λαών και ιδία της νεότητος, διά της ωργανωμένης, της συστηματικής χρησιμοποιήσεως όλων των μέσων της τεχνοκρατούμενης εποχής μας και ιδία των μαζικών μέσων δημοσιότητος (θέατρον, κινηματογράφος, τηλεόρασις, λογοτεχνία και απεριγράπτου ρυπαρότητος και αισχρότητος βιβλία και περιοδικά)».

Ζ. ΠΙΤΕΡ ΛΑΛΟΝΤΕ

Σε «ολοκληρωτικό πόλεμο κατά του Χριστού» μέσω της τέχνης είχε αναφερθεί και ο Πίτερ Λαλόντε (Peter Lalonde) στο βιβλίο του «Ένας κόσμος κάτω από τον Αντίχριστο» (μτφ.: Χαρίκλεια Αρβανιτίδου, εκδ. Στερέωμα, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 162). Ο συγγραφέας είχε επισημάνει τα ακόλουθα:

«Ο ολοκληρωτικός πόλεμος εναντίον του Χριστού και των Χριστιανών έχει διοχετευτεί και στα κανάλια της τέχνης. Δημιουργήθηκε κάποια αναταραχή στη χριστιανική κοινότητα, όταν πληροφορήθηκε για ένα υποτιθέμενο έργο τέχνης του Andres Serrano. Τέχνη κατά την άποψη του Serrano είναι μια παραστατική φωτογραφία του Χριστού πάνω στο σταυρό, ο οποίος βυθίζεται σε ένα δοχείο που περιέχει τα σωματικά υγρά του καλλιτέχνη. Ως ένδειξη της επίσημης αναγνώρισης, η έκθεση ήταν μέρος οργάνωσης που στηρίχτηκε και έλαβε χρηματοδότηση από την Εθνική Επιχορήγηση Τεχνών. Και ο “καλλιτέχνης” τιμήθηκε με βραβείο 15.000 δολαρίων».

Η. ΦΙΛΟΛΑΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Τέλος, στο βιβλίο του Φιλολάου Δημητρίου «Σύγχρονοι πολέμιοι του Χριστιανισμού» (εκδ. «Τήνος», Αθήνα 2018, σελ. 18)3 τεκμηριώνεται με δεξιοτεχνικό τρόπο η θέση ότι ο πόλεμος κατά του Χριστού και της Εκκλησίας Του μαίνεται αδυσώπητος, και, μάλιστα, διεξάγεται από ποικιλώνυμους και ετερόκλητους εχθρούς της Ορθοδόξου Πίστεως που, μεταξύ των άλλων, κάνουν τα ακόλουθα:

«Καταργούν τον Θεόν! Βλασφημούν τον Χριστόν! Πολεμούν την Εκκλησίαν! Θεοποιούν την ύλην! Ειρωνεύονται αξίες αιώνιες και ήθη ατίμητης προγονικής κληρονομίας. Αγωνίζονται συντονισμένα για να ανατρέψουν συνταγματικώς κατοχυρωμένους και δοκιμασμένους θεσμούς, όσους έχουν απομείνει, ενώ μερικοί από αυτούς δεν διστάζουν, παρότι είναι αγράμματοι και πυγμαίοι, να “ακυρώνουν” και γελοιοποιούν το αιωνόβιον τρίπτυχον: “Πατρίς – Οικογένεια – Θρησκεία”».

Δεν θα πρέπει, λοιπόν, να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι τα ευρωπαϊκά μουσεία τέχνης από κοιτίδες πολιτισμού μεταλλάσσονται σε ανίερους τόπους αντιχριστιανικής λατρείας και, ταυτοχρόνως, σε Γολγοθάδες έντεχνης καθημερινής σταυρώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ο Δημητρίου (ό.π., σελ. 213, 227) θέτει τον δάχτυλον εις τον τύπον των ήλων:

Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια των Νεοταξιτών-παγκοσμιοποιητών, που επιδιώκουν την μονομορφοποίηση-μαζοποίηση όλων των λαών, δηλαδή της κατάργησης των ιδιαιτεροτήτων κάθε έθνους, είναι η θρησκεία και, ειδικότερα, ο Χριστιανισμός. Η πολυδιαφημισμένη παν-θρησκεία της Νέας Εποχής του Υδροχόου, που οδηγεί στην α-θρησκεία και, αντιστοίχως, στον αποχριστιανισμό, είναι το πρελούδιο της παγκόσμιας δικτατορίας του Αντιχρίστου.

Για να τον δούμε να έρχεται, θα πρέπει ο Χριστός να βλασφημείται και ξανασταυρώνεται όσο συχνότερα και όσο πιο συντονισμένα γίνεται. Γνωρίζουμε, όμως, άριστα ότι ο Αντίχριστος θα υποστεί πανωλεθρία από τον ίδιο τον Χριστό. Και μαζί με αυτόν θα συντριβούν κι όποιοι τόλμησαν να τον υπηρετήσουν ή προσκυνήσουν.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να επαναπαυόμαστε στην γνώση της ταυτότητας του Νικητή. Αντιθέτως, ειδικά αυτήν την τρίτη δεκαετία του 21ου (απατ)αιώνα, όπου τα αποτυπώματα του Αντιχρίστου φαίνεται να ταιριάζουν περισσότερο παρά ποτέ στις προαιώνιες περιγραφές των προσφιλών μεθόδων του, απαιτείται επαυξημένη πνευματική επαγρύπνηση από την πλευρά μας, ώστε να μην πλανηθούμε.

VII. ΤΟ «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΞΕΠΟΥΠΟΥΛΙΑΣΜΑ» ΤΟΥ ΠΟΙΝΙΚΟΥ ΚΩΔΙΚΑ

Μείζονα θλίψη για το κατάντημα του εν Ελλάδι νομικού πολιτισμού αποτελεί το «θρησκευτικό ξεπουπούλιασμα» του Ποινικού Κώδικα που υλοποιήθηκε από την κυβέρνηση Τσίπρα και επισφραγίσθηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη:

Το μόνο έγκλημα που έχει ξεμείνει στο εξαϋλωμένο κεφάλαιο του Ποινικού Κώδικα περί επιβουλής της θρησκευτικής ειρήνης είναι η διατάραξη θρησκευτικών συναθροίσεων!

Στο πλαίσιο της (υποτίθεται) εξορθολογιστικής φιλοσοφίας που χαρακτηρίζει τον «μοντέρνο» Έλληνα νομοθέτη, αποφασίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες η κατάργηση των άρθρων 198 ΠΚ (“Κακόβουλη βλασφημία”) και 199 ΠΚ (“Καθύβριση θρησκευμάτων”), τα οποία κρίθηκαν από τους ολετήρες της Νέας Τάξης Πραγμάτων ως εγκλήματα ήσσονος ηθικής και ποινικής απαξίας, που δεν εναρμονίζονται με το δόγμα της πολιτικής ορθότητας και αντίκεινται στην υλοποίηση των σχεδίων της Πανθρησκείας.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η βλασφημία εξακολουθεί απαραδέκτως να είναι αποποινικοποιημένη, μολονότι έχει ενταθεί ιδίως ο πόλεμος κατά του Χριστού και της ορθόδοξης πίστης από αντίχριστους «καλλιτέχνες» που, με τις θεσμικές πλάτες του υπουργείου πολιτισμού και εν γένει της κυβέρνησης, επικαλούνται φαρισαϊκώς το δικαίωμα της ελευθερίας (ορθότερα: ασυδοσίας) της τέχνης.

Άραγε, ο Γερμανός νομοθέτης, τον οποίο κατά τα άλλα αξιοποιούμε συχνά ως νομοθετικό πρότυπο, είναι οπισθοδρομικός, επειδή έχει διατηρήσει στον Ποινικό του Κώδικα τα παρ’ ημίν καταργηθέντα εγκλήματα;

Δεδομένου ότι στο Προοίμιο του ελληνικού Συντάγματος γίνεται επίκληση της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος και ότι στο άρθρο 3 ελλ. Συντ. ως επικρατούσα ορίζεται η θρησκεία της Ανατολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας, δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι η απάλειψη της κακόβουλης βλασφημίας και της καθύβρισης θρησκευμάτων από το ελληνικό Ποινικό Κώδικα ισοδυναμεί με (συνειδητή;) σύμπραξη στον πόλεμο που, τα τελευταία χρόνια, διεξάγεται συντονισμένα κατά του Χριστού και κορυφώνεται παγίως κάθε φορά που πλησιάζει η εορτή των Χριστουγέννων ή της Αναστάσεως. Συνεπώς, τα δύο αυτά εγκλήματα είναι επιτακτική ανάγκη να επαναθεσπισθούν, και δη το συντομότερο δυνατόν.

Σημειωτέον ότι ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Θεμιστοκλής Τσάτσος, στις «Μελέτες Συνταγματικού Δικαίου» που είχε δημοσιεύσει το 1958 (εκδ. Νικ. Α. Σάκκουλα, σελ. 85 επ., 90), απέρριπτε τον ισχυρισμό κάποιων ότι «η χρησιμοποίησις τοιαύτης επικλήσεως [ενν.: της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος] εις κείμενον πολιτεύματος αποτελεί απαράδεκτον αναχρονισμόν», τονίζοντας ότι πρόκειται για απόδειξη ότι ο ελληνικός λαός «έχει βαθείαν την συνείδησιν της ιστορικής ενότητος του ηθικού του κόσμου» (βλ. και Ν. Σταυριανίδη, Θρησκευτική ελευθερία, 1996, σελ. 23 επ.· Αν. Μαρίνο, Οι διακριτοί ρόλοι Εκκλησίας και Πολιτείας, Επιθ. Δημ. & Διοικ. Δικ 52/2008, σελ. 561 επ., 565· Γ. Πουλή, Τα δύο οριακά θέματα εκκλησιαστικού δικαίου. Η έννοια του όρου “επικρατούσα θρησκεία” και η ισχύς των κανόνων της Εκκλησίας, περ. «Σύναξη», Απρ.-Ιούν. 2009, σελ. 79 επ.· Β. Νικόπουλο, «Αγαπημένο μου… Σύνταγμα ή αντιΣυνταγματικοί παραΛογισμοί. Η αλήθεια για την σημερινή αντισυνταγματική κατάσταση της Ελλάδας, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2014, σελ. 48· Απ. Τζαρό, Η νομική σημασία της επίκλησης της Αγίας Τριάδος ως προοίμιο του Συντάγματος, Επιστημ. Επετηρ. Αρμενόπουλου 2017-2018, σελ. 47 επ.).

VIII. ΜΟΝΑΧΟΣ ΝΕΙΛΟΣ

Ολοκληρώνοντας το παρόν κείμενο, το οποίο, στην ουσία αποτελεί ένα ακόμη μάθημα με αντικείμενο την αντιχριστιανική προπαγάνδα που ασκείται ύπουλα μέσω της τέχνης, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι:

Στις 19 Μαΐου 1974, ένας 22χρονος σπουδαστής τεχνικής σχολής, ο Νίκος Ρέππας, είχε εισβάλει στην καμπίνα κινηματογράφου όπου παιζόταν το βλάσφημο έργο «Ο Ιησούς Χριστός Super Star», και με σιδεροπρίονο επιχείρησε να καταστρέψει την κινηματογραφική μηχανή, προξενώντας φθορές στο σελιλόιντ· για την πράξη του αυτή καταδικάσθηκε σε ποινή φυλακίσεως 10 μηνών.

Λίγα χρόνια μετά την καταδίκη του, ο γενναίος αυτός σπουδαστής, ο οποίος είχε λοιδορηθεί, μεταξύ άλλων, ως «πριονιστής» και «θρησκόληπτος» από τον «προοδευτικό» Τύπο της εποχής (βλ. π.χ. τους χαρακτηρισμούς του Γ. Παπαχριστοφίλου, συντάκτη της εφημερίδας «Ακρόπολις», στο σχετικό δημοσίευμα της 28ης Μαΐου 1974, σελ. 7), αφού έλαβε την ευχή του Αγίου Πορφυρίου, εκάρη μοναχός του Αγίου Όρους στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας με το όνομα «Νείλος».

Δυστυχώς, ο επίγειος βίος του τερματίσθηκε με τρόπο μαρτυρικό στις 16/5/2022, αφού φέρεται να έπεσε θύμα ληστείας μέσα στο κελλί του, όπου ευρέθη νεκρός έπειτα από τρεις ημέρες. Έτσι, είναι βέβαιον ότι ο πρόωρα κεκοιμημένος δούλος του Κυρίου (σε ηλικία 69 ετών) εκέρδισε περίοπτον θέσιν στον ουράνιο θόλο της αιωνιότητος.

Ο μεγάλος πόνος ενός ανθρώπου πριν από τον θάνατο δεν πρέπει να νοηθεί ως κατάφωρη αδικία, αλλ’ αντιθέτως ως εμπειρία που τον φέρνει ακόμη πιο κοντά στον Θεάνθρωπο, ο οποίος, προτού πεθάνει επί του Σταυρού, βίωσε τον μεγαλύτερο πόνο (βλ. και Καράση, Αισθήσεις και ψευδαισθήσεις της προόδου, Μελέτες και δοκίμια, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2010, σελ. 214).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ανωτέρω κείμενο, ελαφρώς παρηλλαγμένο, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» στο φύλλο της 26ης Δεκεμβρίου 2025 υπό τον τίτλο «Πόλεμος κατά Χριστού με όπλον την Τέχνην».