Ἐλέησόν με, Δέσποτα, μέ τό μέγα ἔλεός Σου
καὶ πλῦνε μέ τούς οἰκτιρμούς Σου τήν ἀνομία μου!
Γνωρίζω τήν ἀνομία μου καί τήν ἁμαρτία μου τήν ξέρω,
διότι στήν ἀνομία γεννήθηκα καί στίς ἁμαρτίες.
Οἱ ὀμορφιές τοῦ κόσμου στόν οὐρανό δέν χρειάζονται.
Ἐσύ θέλεις καρδιά ταπεινή ἀπό τό ἀνθρώπινο γένος.
Ἡ εὐπρόσδεκτη θυσία εἶναι τό ταπεινό πνεῦμα
μέ τήν «συντετριμμένη καρδιά», ὅπως ψάλλη ὁ Δαβίδ.
Ἡ Χάρις Σου εὐδοκεῖ στούς ταπεινούς ἀνθρώπους
καί ἀπό τήν τάξι των σου ἀρέσει νά διαλέγης τούς ἅγιους.
Τήν σωτηρία ψυχῆς θέλεις νά ἐργαζώμεθα μέ βάσανα καί πόνους.
Ὁ ζυγός μας: Ὁ Σταυρός Σου.
Καί ἡ προσφορά τῶν δακρύων μέ τόν ἱδρῶτα θεωροῦνται,
στό θεϊκό Θυσιαστήριο, σάν ἕνα παμφάγο πῦρ.
Ἀπόσπασμα ἀπό ἐδῶ
