«ἡ ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν… οὕτω κηρύσσομεν» (Συνοδικόν της Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου)
Λόγοι, που δεν βρίσκουν πλέον ευρεία εφαρμογή, στους κόλπους της Ορθοδόξου εκκλησίας. Ζούμε στην εποχή των εκπτώσεων, των αποκλίσεων, της ύβρεως προς τα Θεία, της νομιμοποίησης της αμαρτίας, «νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου, νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω·» (Ιω. 12,31). Θα κρημνισθή από την εξουσίαν του, ο άρχοντας αυτού του κόσμου. Ο αντίδικος όμως, μέχρι την εκπλήρωση της προφητείας, χρησιμοποιεί τα όργανά του, κυβερνήτες και ποιμένες, για να ζημιώσει την ανθρωπότητα.
Η πολιτεία νομοθετεί. Εναντίον Θεού και ανθρώπου. Η διοικούσα εκκλησία πολλάκις επικυρώνει ή τηρεί σιγή ιχθύος. Ο λαός αγνοεί τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την Αγία Παράδοση της Εκκλησίας και απ’ το Ευαγγέλιο. Ο ένας παρασέρνει τον άλλο σε μια ελεύθερη πτώση προς την άβυσσο της απώλειας.
Πρωτεργάτες τα διάφορα κέντρα εξουσίας, πολιτικής ή θρησκευτικής. Το μεγάλο κέντρο θρησκευτικής εξουσίας, η «Αγία έδρα (Sancta Sedes)» αντιλαλεί και επιταχύνει το σχέδιο του Σιωνισμού, εναντίον της ανθρωπότητας. Το Βατικανό, το συνώνυμο της αίρεσης, πλέον ομοιάζει ως προϊστάμενη αρχή της Ορθοδόξου Διοικούσας Εκκλησίας. Την έχει ήδη εντάξει με το σκοτεινό κίνημα του Οικουμενισμού, σε ένα στροβιλισμό απείθειας στο θέλημα του Θεού.
Το Σώμα του Χριστού, η Εκκλησία βάλλεται. Βάλλεται από σκοτεινές δυνάμεις, ξένα κέντρα συμφερόντων που κινούν τα νήματα της ανθρωπότητας.
Η δαιμονική αυτή εξουσία και τα συμπαρομαρτούντα δεινά της, παραχωρείται απ’ τον Θεό, ως αντίκτυπος της πτώσης και της αλλοτρίωσης της ανθρωπότητας. Ο λαός του Θεού είναι υπό διωγμό. Αμάρτησε και πληρώνει. Εικόνα του εκπεσόντος Ελληνορθόδοξου λαού, αποτελεί η ιεραρχία της Εκκλησίας.
Γίναμε ακροατές μιας νέας ρητορικής, περί κοινωνικής ευθύνης, αγάπης στον πλησίον, υπακοής αδιάκριτης, οικονομίας. Μια «οικονομία» που κατάντησε παρανομία. Μιας πλανεμένης επισκοπολατρείας και μιας απολύτου υποταγής στα κελεύσματα της εξουσίας.
Είδαμε να αναγνωρίζονται μυστήρια σε αιρετικούς. Παρατηρήσαμε επισκόπους να δωρίζουν Κοράνι ως ιερό βιβλίο. Προκαθημένους να κρύβουν εγκόλπια μπροστά σε λαθρομετανάστες, για να μην στενοχωρήσουν. Μείναμε εμβρόντητοι μπροστά σε συμπροσευχές, συνευχές και συλλείτουργα επισκόπων της Ελλαδικής Εκκλησίας, με αιρετικούς, μουσουλμάνους και σχισματικούς.
Οι άμβωνες σιώπησαν. Σταμάτησαν να αντηχούν το λόγο της Αληθείας. Δεν αποτελούν πλέον ορμητήρια ορθοδόξου αγώνα.
Αντ’ αυτού κατάντησαν αντηχεία κυβερνητικών αποφάσεων και ιατρικών τελεσιγράφων.
Και απαιτείται υπακοή στην εκκλησία. Τι είναι η εκκλησία; H ιεραρχία και οι κληρικοί; Όχι ο λαός; Τι μας διδάσκει η Παράδοση; Ποιος ήταν εκκλησία;
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ή ο Ιωάννης Καλέκας ο λατινόφρων; O άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ή ο Μητροφάνης και η υπόλοιπη ιεραρχία; Ο άγιος Μάξιμος ο ομολογητής ή όλα τα Πατριαρχεία της εποχής του; O άγιος Κύριλλος ή ο Νεστόριος; Δεν είναι οι άγιοι πρότυπα συμπεριφοράς και μίμησης; Εκκλησία δεν είναι και η θριαμβεύουσα; Οι άγιοι και Πατέρες που δογμάτισαν;
Τι γίνεται εάν η «εκκλησία» (η διοικούσα), γίνει Χριστομάχος; Τι γίνεται όταν συνεργεί, επικροτεί και προωθεί αντιορθόδοξους νόμους και πρακτικές;
Η διοίκηση της Ορθοδόξου εκκλησίας εκκοσμικευμένη ούσα, υπακούει πολλές φορές αδιακρίτως στα κελεύσματα της Δύσης. Με λαμπρές εξαιρέσεις βέβαια.
Παρατηρούμε συναθροίσεις, συνέδρια, συνευχές, συμπροσευχές στο τέλος συλλείτουργα.
Ο παπισμός, απότοκο του σχίσματος, αποτέλεσε τη ρίζα της Ευρώπης του διαφωτισμού, οι αρχές του οποίου αποτελούν την αναίρεση του Βυζαντινού πολτισμού. Της Ανατολής. Στηριγμένος σε μυθεύματα και αφελείς πλαστογραφίες, καινοτομίες με προέλευση τις παιδαριώδεις φιλοδοξίες των Βαρβαρικών φυλών της Δύσης, να ηγεμονεύσουν στον χριστιανικό κόσμο. Ένα αλισβερίσι μεταξύ εξουσίας και εκκλησίας της Δύσης. Μεταξύ Καρλομάγνου και πάπα Λέοντα του 3ου. Ο πάπας στέφει αιφνιδιαστικά και παρανόμως αυτοκράτορα τον Καρλομάγνο και ο δεύτερος ενισχύει τον πρώτο εξυπηρετώντας τον, σε φιλοδοξίες εξουσιαστικών προνομίων έναντι της Νέας Ρώμης. Της Κωνσταντινούπολης. Αυτός ο πάπας ήταν που είχε αρχικά αρνηθεί της εφεύρεση του Filioque, προερχόμενου απ’ το Τολέδο της Ισπανίας. Παρόλα αυτά η διαφοροποίηση είχε ήδη ξεκινήσει, καθότι μια νέα αυτοκτατορία στη Δύση, χρειαζόταν ισχυρό θρησκευτικό έρεισμα για να εδραιωθεί. Κι αυτό ήταν ένας διαφοροποιημένος χριστιανισμός, μια αίρεση που βασίστηκε σε ένα σωρό πλαστογραφίες. Ψευδοϊσιδώρειες διατάξεις, το Αλάθητο, διαφορετικό σημείο σταυρού, Ευχαριστία με άζυμο άρτο, διαφοροποίηση Βαπτίσματος και Χρίσματος και πολλές άλλες καινοτομίες. Παραποίηση και παρανόηση των διατυπώσεων της εκκλησιαστικής εμπειρίας, πλαστογραφήσεις της Ιστορίας, εύληπτα όλα για τον αγράμματο λαό της Δύσης, ώστε να εμπεδωθεί καθολικά η συνείδηση μιας διαφοροποιημένης θρησκείας, που θα στήριζε μια νέα αυτοκρατορία. Το αντίπαλο δέος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.
Ο στόχος τότε ήταν να εξυπηρετηθούν σκοπιμότητες πολιτικές και φιλοδοξίες θρησκευτικές. Ο στόχος σήμερα είναι ο ίδιος σε μεγαλύτερη κλίμακα. Η αυτοκρατορία της Δύσης, δίνει τη θέση της στην κοσμοκρατορεία κέντρων εξουσίας, με δούρειο ίππο την εκκλησία και την πίστη. Ο πάπας, ο άρχων της αίρεσης, τοποθετείται ως άρχων ενός συνονθυλεύματος θρησκειών μέσα στο οποίο θέλουν να ρίξουν και την Ορθοδοξία. Η οποία δεν είναι θρησκεία, αλλά η αποκάλυψη της Αληθείας, απ’ τον Δημιουργό των πάντων.
Ο καταλύτης είναι το κίνημα του Οικουμενισμού, μια άλλη εφεύρεση του Παπισμού, μέσα στο οποίο είναι ενταγμένο και μεγάλος μέρος της Διοικούσας Ορθοδόξου εκκλησίας.
Πως μπορούμε να συνομιλούμε και να διαπραγματευόμαστε με τους εχθρούς του Κυρίου; Πως ανεχόμαστε τον πάπα να εμφανίζεται σε ακολουθίες στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο;
Πως ανεχόμαστε παπικούς κληρικούς να τριγυρνούν σε Ιερούς Ναούς της χώρας μας, καλεσμένοι, μητροπόλεων και ενοριών;
Τι μας δίδαξαν οι άγιοι της εκκλησίας μας; Ποια παρακαταθήκη μας άφησαν;
Μέγας υπερασπιστής της πίστεως και του δόγματος. Ο Άγιος Νικόλαος ο επίσκοπος Μύρων της Λυκίας.
Ο άγιος Νικόλαος έλαβε μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο (στη Νίκαια το 325 μ.Χ.), όπου ξεχώρισε για τη σοφία και την ηθική του τελειότητα. Ξεχώρισε στην Α´ Οικουμενική Σύνοδο εναντίον του Αρείου που πρέσβευε και διαλαλούσε περίτρανα ότι ό Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά κτίσμα και ποίημα του Θεού. Βλέποντας σε κάποιο χρονικό σημείο ο Άγιος Νικόλαος, ότι ο Άρειος προσπαθεί να αποστομώσει τους Αρχιερείς, κινούμενος από Ιερή αγανάκτηση σηκώθηκε και κατάφερε δυνατό ράπισμα στον Άρειο. Ο λόγος που ο άγιος Νικόλαος χαστούκισε τον αιρετικό δεν ήταν το μίσος και η αποβολή της αγάπης κατά ενός φυσικού προσώπου (Άρειος), αλλά η εμμονή στην αγάπη του προς τον Θεό. «Κανόνα πίστεως καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας Διδάσκαλον..» ξεκινά το απολυτίκιο του Αγίου.
Δεν πρόκειται για μια εμπαθής χειρονομία, αλλά για αποτέλεσμα της θεολογικής ακρίβειας, συνοδευόμενης όμως από ένα εσωτερικό βίωμα, αντίστοιχο του οποίου μπορούμε να βρούμε μόνο στην αγιογραφική διήγηση της απομάκρυνσης των εμπόρων από τον ναό , από τον Υιό του Θεού.
Ὁ άγιος Διάδοχος Φωτικής στα εκατό πρακτικά κεφάλαια μας τονίζει: « Ο θυμός, περισσότερο από τα άλλα πάθη, ταράζει και συγχύζει την ψυχή, κάποτε όμως και την ωφελεί πολύ. Γιατί όταν τον μεταχειριζόμαστε χωρίς ταραχή κατά των ασεβών ή ασελγών, για να σωθούν ή να ντραπούν, τότε προσθέτουμε πραότητα στην ψυχή μας, γιατί συμβαδίζουμε με τον σκοπό της δικαιοσύνης και της αγαθότητας του Θεού».
Ο Άγιος Νεκτάριος τονίζει ότι: «Λέγοντας ὁ Πάπας πὼς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν, καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό»
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης συνεχίζει: «Ει Μοναχοί εισίν τινές εν τοις νυν καιροίς, δειξάτωσαν επί τοις έργοις. Έργον δε Μοναχού εστίν μηδέν ανέχεσθαι καινοτομείσθαι το Ευαγγέλιον"
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Αιρετικοί δέ ονομάζονται εκείνοι, των οποίων η διαφορά παρευθύς καί αμέσως είναι περί της εις Θεόν πίστεως, ήτοι οι κατά τήν πίστιν καί τά δόγματα χωρισμένοι από τούς ορθοδόξους καί παντελώς απομεμακρυσμένοι»
Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός: «Φεύγετε τούς Παπικούς ως φεύγει τις από όφεως και από προσώπου πυρός»
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Ουδέν ωφελεί βίος ορθός δογμάτων διεστραμμένων» (ΕΠΕ 23, 492 - 494)
Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης: «Ουδεμία άλλη Χριστιανική Ομολογία εκτός από την Ορθοδοξία»
Ο Άγιος Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης: «Ο μη πιστεύων κατά την παράδοσιν της Εκκλησίας άπιστος έστιν»
Ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης: «O Οἰκουμενισμός ἔχει πνεῦμα πονηρίας καί κυριαρχεῖται ἀπό ἀκάθαρτα πνεύματα»
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: «Οικουμενισμός, και κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων. Οι Σιωνιστές ετοιμάζουν κάποιον για Μεσσία. Είναι και μερικοί που ξεκινούν με καλή διάθεση. Αλλά, όταν μαζεύονται τι μάγοι, τι πυρολάτρες, τι Προτεστάντες, ένα σωρό - άκρη δεν βρίσκεις - για να φέρουν την ειρήνη στον κόσμο, πώς να βοηθήσουν; Ο Θεός να με συγχωρέσει, αυτά είναι κουρελούδες του διαβόλου».
Αυτά και άλλα πολλά ομολογούν οι άγιοι της εκκλησίας μας για πάπα και οικουμενισμό.
Τα τελευταία χρόνια είμαστε δέκτες ή ακροατές νέων ορολογιών, όρων και νεολογισμών. Νέες λέξεις ή λέξεις με αλλαγμένο νόημα ή νέα ερμηνεία. Το περίφημο λεξικό του οικουμενισμού.
Του κινήματος που είναι ο δούρειος ίππος, που θα επιτρέψει στη στρατιά των αιρετικών και πλανεμένων, να ηγεμονεύσουν στο παγκόσμιο θρησκευτικό στερέωμα. Είναι μια πτυχή, μια διάσταση της παγκοσμιοποίησης.
Αυτός ο δούρειος ίππος κατασκευάστηκε κυρίως για το απόρθητο κάστρο της Ορθοδοξίας. Φύλακές του, οι Άγιοι Πατέρες και Ομολογητές, οι εξόριστοι Επίσκοποι που δεινοπάθησαν στην εξορία, οι Μάρτυρες, τα μυρίπνοα άνθη της πίστεως, οι Απόστολοι, ανά τους αιώνες. Κι αυτό το κάστρο έχει γύρω του τάφρο πλατιά και βαθιά. Γεμάτη αίμα. Το αίμα των Αγίων ομολογητών που μέσα του πνίγονται όλοι οι εχθροί της πίστεως, που προσπαθούν να γκρεμίσουν το κάστρο αυτό.
Κατά τον γέροντα Αθανάσιο Μυτιλιναίο ο οικουμενισμός είναι ο τελευταίος πρόδρομος του Αντιχρίστου. Είναι η αίρεση εκείνη που αναγνωρίζει την αλήθεια σε όλες τις αιρέσεις. Γι‘ αυτό και λέγεται «παναίρεση» (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς).
Τι είναι όμως αίρεση; Σημαίνει επιλογή και προτίμηση ενός μέρους της αλήθειας εις βάρος ολόκληρης της αλήθειας. Της καθολικής αλήθειας. Είναι το αντίθετο της καθολικότητας. Απολυτοποιεί μια πτυχή της βιωματικής βεβαιότητας της Εκκλησίας κι έτσι σχετικοποιεί αναπόφευκτα όλες τις άλλες.
Η Εκκλησία αντέδρασε στις αιρέσεις επισημαίνοντας τα όρια της αλήθειας της, δηλαδή τη βιωματική εμπειρία των πρωτοχριστιανικών χρόνων. Αρχικά αυτό που σήμερα ονομάζουμε δόγμα τότε ονομαζόταν όρος, δηλαδή όριο, σύνορο της αλήθειας.
Τα σημερινά δόγματα, είναι οι όροι των Οικουμενικών Συνόδων των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Οι θεωρητικές εκείνες αποφάσεις που διατυπώνουν τη σωτηριολογική αλήθεια της Εκκλησίας, βάζοντας έτσι ένα όριο ανάμεσα σ’ αυτή την αλήθεια και στην παραφθορά της από την αίρεση.
Αυτό λοιπόν που ονομάζουμε σήμερα δόγμα εμφανίζεται όταν η εμπειρία της εκκλησιαστικής αλήθειας έρχεται να απειλήσει η αίρεση.
Γι‘ αυτά τα όρια μας μιλάει ο Μέγας Βασίλειος: «παν μεν όριον Πατέρων κεκίνηται, πας δε θεμέλιος και ει τι οχύρωμα δογμάτων διασαλεύεται. Κλονείται δε πάντα και κατασείεται σαθρά τη βάσει επαιωρούμενα» (Μ. Βασιλείου, PG. 32, 212-213).
Και οι Πατέρες δογμάτισαν. Μίλησαν εν Αγίω Πνεύματι και κατανίκησαν τις αιρέσεις.
Σήμερα βέβαια κυριαρχεί η πνευματική σήψη κι έχουν πέσει οι άμυνες και οι πόρτες του κάστρου είναι διάπλατα ανοιχτές. Και δυστυχώς οι φύλακες εκλείπουν. Ή είναι λιγοστοί.
Ο οικουμενισμός χρησιμοποιεί λεκτικά όπλα για να αγγίξει το συναίσθημα των πιστών:
1) Μας λέει ότι πρέπει να αγαπάμε τον πλησίον μας. Στα πλαίσια αυτής της αγάπης λοιπόν κι επειδή στοχεύουμε στη σωτηρία του αιρετικού, πρέπει να αγαπήσουμε ό,τι νέο πρεσβεύει και να το ασπασθούμε. Τους αμαρτωλούς τους αγαπάμε. Όχι την αμαρτία. Ούτε επίσημους φορείς ανθρώπων αμαρτωλών που νομιμοποιούν την αμαρτία (σωματεία ομοφυλοφίλων, κόμματα παιδεραστών, αιρετικές οργανώσεις κ.α.). Τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και ιδιαιτέρως τον αγαπάμε διότι είναι εικόνα Θεού. Όχι όμως και ομάδες αμαρτωλών, αιρετικών, πλανεμένων ανθρώπων. Δεν θα νομιμοποιήσουμε την αμαρτία χάριν μιας τέτοιας επίπλαστης αγάπης. Μιας αγάπης αλλότριας απ’ αυτήν που κήρυξε ο Χριστός. Αγάπη απ’ την οποία απουσιάζει ο Χριστός.
Στο ευαγγέλιο ο Κύριος μας λέει:
«Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστιν μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστιν μου ἄξιος» (Ματθαίος, ι΄:37-39) και «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου. αὕτη πρώτη ἐντολή» (Μαρκ. 12,30)
2) Κατηγορεί όσους αγωνίζονται κατά των λυμεώνων της πατρόας πίστης, ότι κατακρίνουν και ιεροκατακρίνουν. Μας λέει ότι τον αμαρτωλό πρέπει να τον καλύπτουμε. Όμως οι Πατέρες διαφορετικά αντιμετώπισαν τον αμαρτωλό και διαφορετικά τον αιρετικό. Σε όλους αυτούς απαντά ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Τό, Μή κρίνετε ἵνα μή κριθῆτε, περί βίου ἐστίν, οὐ περί πίστεως» (P.G. 63, 231-232).
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης είναι κατηγορηματικός: «Είναι εντολή Κυρίου να μη σιωπά κάποιος σε περίσταση που κινδυνεύει η Πίστη. Διότι λέγει "Λάλει και μη σιωπήσης" [Πράξ. 18, 9]. και "Εάν υποχωρήση δεν ευδοκεί η ψυχή μου σ' αυτόν» [Εβρ. 10,38]. Kαί «Αν αυτοί σιωπήσουν, οι λίθοι θα κράξουν» [Λουκ. 19, 40]. Ώστε όταν πρόκειται περί πίστεως, δεν είναι δυνατόν να πη κανείς “Εγώ ποιός είμαι;”».
3) Μας λέει ότι δεν πρέπει να τρέφουμε μίσος για τους αιρετικούς, καθ ‘ότι ο αντιαιρετικός αγώνας αποπνέει μίσος και φθόνο.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος απαντά: «τω λόγω διώκω ου τον αιρετικόν, αλλά την αίρεσιν, ου τον άνθρωπο αποστρέφομαι αλλά την πλάνην μισώ, και επισπάσασθαι βούλομαι» (PG 50, 701).
Είχε μίσος προς τον άνθρωπο ο Άγιος Νικόλαος όταν χαστούκισε τον Άρειο; Μίσος διακατείχε τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό όταν σε επιστολή του προς τον επίσκοπο Θεοφάνη χαρακτηρίζει τους αιρετικούς ως «αλιτήριους» και «καθάρματα»;
Ήταν άνθρωπος του μίσους ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός όταν καταριόταν τον πάπα;
Μάλλον αγάπησαν πολύ τον Χριστό, περισσότερο απ’τον άνθρωπο και δεν άντεξαν την προσβολή προς το Πρόσωπό του.
Ο άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης μας λέει ότι «Για να συμπροσευχηθούμε με κάποιον, πρέπει να συμφωνούμε στην πίστη»
Κι αν δεν συμφωνούμε, τότε σύμφωνα με την παράδοση και τους κανόνες της Εκκλησίας αυτό επισύρει ποινή:
Κανών ΞΕ' τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων
"Εἴ τις Κληρικός, ἤ Λαϊκός εἰσέλθοι εἰς συναγωγήν Ἰουδαίων, ἤ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καί καθαιρείσθω, καί ἀφοριζέσθω".
Κανών ΟΑ΄ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων:
"Εἴ τις Χριστιανός ἔλαιον ἀπενέγκοι εἰς ἰερόν ἐθνῶν, ἤ εἰς συναγωγήν Ἰουδαίων ἐν ταῖς ἑορταῖς αὐτῶν, ἤ λύχνους ἅπτοι, ἀφοριζέσθω".
Κανών ΛΒ' τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου:
"ὅτι οὐ δεῖ αἵρετικῶν εὐλογίας λαμβάνειν, αἵτινες εἰσίν ἀλογίαι μᾶλλον, ἤ εὐλογίαι".
Κανών ΛΖ΄ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου:
"ὅτι οὐ δεῖ παρά τῶν Ἰουδαίων ἤ αἱρετικῶν τά πεμπόμενα ἑορταστικά λαμβάνειν, μηδέ συνεορτάζει αὐτοῖς".
Κανών ΛΓ' τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου:
"ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἤ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι".
Απ’ότι καταλαβαίνουμε δεν είναι επιτρεπτό ούτε η συνευχή, ούτε η συμπροσευχή, ούτε βέβαια το συλλείτουργο.
4) Επιμένει ότι πρέπει να υπακούμε στην επισκοπική αρχή, στον πνευματικό μας, στη Σύνοδο κ.ο.κ. Ακόμα κι αν αυτό αφορά ανήθικη αμαρτία ή αίρεση; Η αδιάκριτη και τυφλή υπακοή είναι ίδιον της Ορθοδοξίας;
Δεν είπε ο Απ. Παύλος «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω»; (Γαλ. 1, 8)
Ο Μέγας Αθανάσιος δεν είπε ότι «Ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἢ μετ αὐτῶν ἐμβληθῆναι ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός»;
Ο άγιος γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος τονίζει: «τὸ σέβας στοὺς ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς καὶ μεγαλυτέρους ἀναφέρεται στὸν ἴδιο το Χριστό. Ἐὰν ὅμως εἶναι αἱρετικοὶ τότε πειθαρχοῦμε μόνο στὸ Θεὸ».
5) Υποστηρίζει ότι δεν κατέχουμε μόνο εμείς την αλήθεια . Θα ήταν μεγάλη έπαρση να νομίζουμε κάτι τέτοιο. Τότε θα έπρεπε να ψέξουμε τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή που μόνος κι έρημος (χωρίς να είναι καν επίσκοπος) απέναντι σε όλη τη Εκκλησιαστική δύναμη της εποχής (που τότε επηρέαζε αρκετά και την πολιτική εξουσία) ύψωσε το λάβαρο του αγώνα και της ακοινωνησίας χωρίς να πτοηθεί. Ήταν εγωιστής ο Άγιος ; Ήταν εγωιστές όλοι οι μάρτυρες που μαρτύρησαν εξαιτίας αιρέσεων που σήμερα αναγνωρίζονται ως εκκλησίες;
6) Αρχίζουν και αναφύονται εκκλησιαστικές ακαδημίες ή οργανωμένα σεμινάρια που διδάσκουν τον οικουμενισμό (ως ωφέλιμο).
Στο δεύτερο κεφάλαιο του διατάγματος περί οικουμενισμού της Β΄ Βατικάνειας Συνόδου στην παράγραφο 10 μας λέει:
«Tα θεολογικά μαθήματα, ως και τα άλλα. ιδίως τα ιστορικά, επιβάλλεται να διδάσκονται υπό οικουμενικόν πνεύμα, ώστε να ανταποκρίνονται καλύτερον εις την αλήθειαν των πραγμάτων. Είναι όντως λίαν σημαντικόν ποιμένες και ιερείς να κατέχουν την θεολογίαν επεξειργασμένην κατ’αυτόν ακριβώς τον τρόπον και ουχί αντιρρητικώς, πρωτίστως εις τα ζητήματα τα αφορώντα εις τας σχέσεις των διϊσταμένων προς την Καθολικήν Εκκλησίαν αδελφών. Διότι εκ της καταρτίσεως των ιερέων εξαρτάται τα μέγιστα η αναγκαία αγωγή και η πνευματική μόρφωσις των πιστών και των μοναχών.»
Βιώνουμε την μετάλλαξη της θεολογίας. Επιστρατεύεται νέα θεολογία . Η λεγόμενη μεταπατερική.
Ακαδημαϊκοί επιστατεύονται σε ένα ξέφρενο αγώνα καριέρας και διακρίσεων και κηρύττουν απροκάλυπτα την αίρεση πλανεύοντας κλήρο και λαό, «Και εν υμίν έσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας» (Απ. Πέτρος – Β΄ Πέτρ. β΄ 1)
7) Μας προτρέπει για οικονομία. Ποια οικονομία που επιτρέπει σε παπικούς να εκκλησιάζονται σε ορθόδοξους ναούς, σε ιερείς να υπερασπίζονται την αίρεση, σε αρχιερείς να συνεύχονται, να συνπροσεύχονται, να ανακονώνουν το επερχόμενο “κοινό ποτήριο”, να επιτρέπουν σε αιρετικούς να εισβάλουν στην Αγία Τράπεζα, έχει κάποια ωφέλεια για τα μέλη ή το σύνολο της Εκκλησίας;
Είναι χαρακτηριστικό εν προκειμένω το περιστατικό που συνέβη επί Πατριαρχίας του Κ/πόλεως Γερμανού Β΄ (1222-1240), όταν η Πατριαρχική Σύνοδος θέλησε να φανεί προς στιγμήν επιεικής και να επιτρέψει στη Κυπριακή Ιεραρχία «κατ’ οικονομίαν» να συμμορφωθεί με ορισμένους όρους που έθεσαν οι Λατίνοι κατακτητές. Μόλις έγινε γνωστή η απόφαση εξοργισμένα πλήθη κληρικών, μοναχών και λαϊκών εισόρμησαν στην αίθουσα της συνεδριαζούσης Συνόδου και αφού δήλωσαν ότι τη συμμόρφωση αυτή τη θεωρούν άρνηση της πίστεως απαίτησαν από τον Πατριάρχη την ανάκληση της αποφάσεως. Η Πατριαρχική Σύνοδος σεβομένη την συνείδηση του πιστού λαού ανακάλεσε την κατ’ οικονομία ληφθείσα απόφασή της.
Σήμερα εγχειρίσαμε την αγάπη με το νυστέρι της λογικής. Ό,τι εντελώμεθα απ’τον Θεό περνάει απ’το κόσκινο της λογικής. Ακόμα και η αγάπη.
Και το μεγάλο κακό έρχεται όταν καταξιωμένοι στη συνείδηση του ποιμνίου, κληρικοί, ευαγγελίζονται μια άλλη «αγάπη», που δεν χωρά Θεό. Που υπόκειται σε κρίση, σε διάλογο, σε συζήτηση. Που δεν δρα μες στον κόσμο αλλά δρα με τον κόσμο. Που παραδίδεται στο πνεύμα των καιρών, στο πνεύμα του διαβόλου. Που υπόκειται στον έλεγχο όχι της συνείδησης, αλλά της λογικής.
Σήμερα λείπει ο λόγος ο προφητικός. Η κραυγή αγωνίας του Ιωάννου του Προδρόμου. Του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Του μακαριστού Αυγουστίνου Καντιώτη.
Δεν υπάρχει χρόνος για πίστη στον Θεό .Για αγάπη στον Κύριο. Προέχει η «αγάπη» στον πλησίον. Αλλά αυτός ο πλησίον είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Στο πρόσωπο των άλλων δικαιώνουμε τα δικά μας πάθη. Αυτή λοιπόν η κάλπικη «αγάπη» που δίνει άφεση αμαρτιών στον αμετανόητο πλησίον και σ’ εμάς, μας οδηγεί στον γκρεμό και στην απώλεια κατά το «τυφλὸς δὲ τυφλὸν ἐὰν ὁδηγῇ, ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται» (Ματθ. 15,14).
Αυτή την «αγάπη» που δέχεται την αμαρτία (και όχι τον αμαρτωλό εν μετανοία) αντί να την ξορκίζει η νέα τάξη πραγμάτων στην εκκλησία μας, με τους δημοφιλείς και περισπούδαστους κληρικούς, την συντηρεί και την επαυξάνει.
Μεγάλο μέρος της ιεραρχίας καθεύδει πλέον. Μας προετοίμασαν οι άγιοί μας.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Μαξίμοβιτς μας λέει: «Στα έσχατα χρόνια το κακό και η αίρεση θα έχει τόσο εξαπλωθεί που οι πιστοί δεν θα βρίσκουν ιερέα και ποιμένα να τους προστατέψει από την πλάνη και να τους συμβουλέψει στη σωτηρία. Τότε οι πιστοί, δεν θα μπορούν να δεχτούν ασφαλείς οδηγίες από ανθρώπους άλλα οδηγός τους θα είναι τα κείμενα των αγίων Πατέρων. Ιδίως σε αυτήν την εποχή ο κάθε πιστός θα είναι υπεύθυνος για όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας».
Ο γέρων Γαβριήλ Διονυσιάτης: «Ὀφείλουμε ὑπακοὴ στοὺς Δεσποτάδες μας, στοὺς πνευματικούς μας, ὅταν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας. Ὅταν ὅμως δὲν ὀρθοτομούν τὸ λόγο τῆς ἀλήθειας καὶ λένε αἱρετικά πράγματα, ὄχι μόνο σὲ αὐτοὺς δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή, ἀλλὰ καὶ σὲ ἕνα Ἄγγελο ἀπὸ τὸν οὐρανό ἂν κατέβει καὶ μᾶς πεῖ ἀντίθετα μὲ αὐτὰ ποὺ διδάσκει ἡ Ἐκκλησία δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή.»
Καταλήγω με μια φράση του αγίου, μακαριστού γέροντος, πατρός Αθανασίου Μυτιλιναίου:
«Νὰ ΄μαστε ξυπνητοὶ ἄνθρωποι, νὰ μελετοῦμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ προστατέψουμε τὸν ἑαυτό μας. Διότι σήμερα, δὲν σᾶς προστατεύουν ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι τεταγμένοι γιὰ νὰ σᾶς προστατέψουν».
Ποιο είναι το χρέος μας, ως λαϊκοί, ενταγμένοι στο σώμα της εκκλησίας; Μήπως όλοι έχουμε το χρέος του ελέγχου όπως μας προτρέπει το Ευαγγέλιο; Βοούν οι Άγιοι Πατέρες της ορθοδοξίας πως, και ο τελευταίος τροχός της αμάξης έχει ευθύνη.
Όλοι εμείς οι αμαρτωλοί; Μήπως αυτός ο έλεγχος είναι χρέος που συμπληρώνει το έργο μετανοίας μας;
O Απόστολος των εθνών μας μιλάει για έλεγχο .Ποιον έλεγχο; Όχι τη κατάκριση που είναι αμαρτία: «καὶ μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους, μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε·» (Εφ. 5,11)
Για ποιων τα έργα μιλάει; Μα βέβαια των σκανδαλιζόντων. Εάν αυτός που πράττει σκοτεινά έργα, αποτελεί επίσημο ή αναγνωρισμένο δημόσιο πρόσωπο τότε οφείλουμε να τον ελέγχουμε δημοσίως, για προκλητικά έργα που βλάπτουν και παρασύρουν το ποίμνιο σε επικίνδυνες ατραπούς , χωρίς βεβαίως να τον διαπομπεύουμε. Στηλιτεύουμε πράξεις και καταστάσεις. Και μάλιστα όταν οι πράξεις ή ενέργειες χαρακτηρίζονται από ένα αντιορθόδοξο άρωμα αίρεσης. Ένα άρωμα οικουμενισμού και πανθρησκείας. Η σιωπή είναι προδοσία. Ειδικά όταν έργα και λόγια διαστρέφουν τις Θείες εντολές, τον λόγο του Ευαγγελίου.
Ας ακολουθούμε τις συμβουλές του Θείου Παύλου που μας λέει:
´διὸ λέγει· ἔγειρε ὁ καθεύδων καὶ ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ ἐπιφαύσει σοι ὁ Χριστός´ (Εφ. 5,14) (Ο έλεγχος εις φανέρωσιν του κακού και διόρθωσιν του αμαρτάνοντος πρέπει να γίνεται· δι' αυτό και το Άγιον Πνεύμα ελέγχει και φωνάζει προς κάθε αμαρτωλόν· Σηκω, συ που κοιμάσαι τον ύπνον της αμαρτίας, και πετάξου ορθός ανάμεσα από τους νεκρούς της αμαρτίας και θα σε φωτίση ο Χριστός.)
Κι αν δεν θέλουν κάποιοι να ακούσουν τότε «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ» (Τιτ. γ', 10).
Παρατηρώντας την αντίδραση πολλών ταγών της εκκλησίας θυμόμαστε τα λόγια του Ευαγγελίου: «ἠγάπησαν γὰρ τὴν δόξαν τῶν ἀνθρώπων μᾶλλον ἤπερ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ» (Ιω. 12,43)
Οφείλουμε να αντιδράσουμε. Κι αν δεν είμαστε εμείς, θα βρεθούν άλλοι, κατά τους λόγους του Κυρίου: «λέγω ὑμῖν ὅτι ἐὰν οὗτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. 19, 40).
Ας μην μας επηρεάζει το ρεύμα της εποχής. Ας μην παρασυρθούμε απ’ την ποσότητα, αλλά απ’ την ποιότητα. Ας χαρακτεί στην ψυχή μας ο λόγος του μεγάλου Ντοστογιέφσκυ:
«Αν όλος ο κόσμος βαδίσει προς μια κατεύθυνση, κι ο Χριστός προς την άλλη, εγώ θα πάω πίσω από τον Χριστό.»
