Ψυχοφελή

Ἰγνάτιος ὁ Πνευματικός

Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΗ

Πολλοὶ ἕλληνες στὸ ἐξωτερικό, πρᾶγμα λυπηρό, δὲν προσέχουν καὶ πέφτουν θύματα σὲ ἀντιχριστιανικὲς θεωρίες καὶ αἱρέσεις. Χάνουν ἔτσι τὸν ἀτίμητο θησαυρὸ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Κάτι τέτοιο συνέβη καὶ μὲ τὸν Ἀγγελῆ Κιούση.

Εἶχε ξεκινήσει ἀπὸ τὸ Λεοντάρι τῶν Θηβῶν γιὰ τὴν μακρινὴ Ἀμερικὴ ἐλπίζοντας σὲ μιά καλὴ σταδιοδρομία. Καὶ κατώρθωσε μὲ τὴν εὐφυΐα του καὶ τὴν δραστηριότητά του, ὄχι μόνο νὰ ἐπιτύχη ἐπαγγελματικά, ἀλλὰ καὶ νὰ γίνη βαθύπλουτος.

Στὴν ἡλικία ὅμως τῶν σαράντα ἐτῶν γνώρισε μία πρωτοφανῆ στὸ εἶδος της περιπέτεια. Τυφλωμένος ἀπὸ τὰ πλούτη του καὶ σκοτισμένος ἀπὸ τὴν ὑπεροψία, τυλίχθηκε στὰ δίχτυα μιᾶς σατανικῆς αἱρέσεως. Τόσο πολὺ δηλητηριάσθηκε ἡ ψυχή του, ὥστε νὰ ἐξομώση σὲ ἐπίσημη τελετὴ καὶ νὰ καταπατήση ὁ ἀθεόφοβος τὶς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας.

Καὶ ἄλλοι εἶχαν κάνει τὴν ἀνόσια αὐτὴ πρᾶξι, καὶ δὲν τοὺς εἶχε συμβῆ τίποτε. Ἀλλὰ ὁ Θεός, ποὺ μακροθυμεῖ καὶ σιωπᾶ, ὡρισμένες φορές, ὅταν Αὐτὸς τὸ κρίνη, διακόπτει τὴν σιωπή Του. Αὐτὸ συνέβη καὶ στὴν περίπτωσι τοῦ Ἀγγελῆ. Καθὼς ἔβγαινε ἀπὸ τὴν αἴθουσα ποὺ ἐτελέσθη τὸ ἀποτρόπαιο ἔργο, μαστιγώθηκε παραδειγματικά. Παρεχώρησε ὁ Θεὸς νὰ παραδοθῆ στὴν ἐξουσία τοῦ διαβόλου! Ἐξωτερικὰ φαινόταν πὼς χτυπήθηκε ἀπὸ ξαφνικὴ τρέλλα.

– Ὁ Ἀγγελῆς ὁ πλούσιος ἔπαθε! ἄρχισε νὰ διαδίδεται μεταξὺ τῶν ἀποδήμων ἑλλήνων. Ὁ Ἀγγελῆς δὲν εἶναι στὰ καλά του! Τοῦ σάλεψε τὸ μυαλό! Οὔτε ξέρει τί κάνει καὶ τί λέει. Τὸν βρῆκε βαρὺ ψυχικὸ νόσημα.

Τ’ ἀδέλφια του ἀπὸ τὴν ὥρα αὐτὴ ἐπιφορτίσθηκαν τὸ ἄχαρο ἔργο νὰ τὸν γυρίζουν ἀπὸ γιατρὸ σὲ γιατρὸ καὶ ἀπὸ ψυχιατρεῖο σὲ ψυχιατρεῖο. Εὐτυχῶς ποὺ ὑπῆρχαν ἄφθονα χρήματα στὴν διάθεσή τους. Τὸν ἐξέτασαν οἱ πιὸ διάσημοι ψυχίατροι, τοῦ χορήγησαν τὰ πιὸ σπουδαῖα φάρμακα, τὸν ἐνόσηλευσαν στὰ τελειότερα θεραπευτήρια, καὶ τὸ ἀποτέλεσμα μηδέν! Μερικοὶ γιατροὶ μονολογοῦσαν: – Περίεργη ἀρρώστια αὐτή! Δὲν φαίνεται ἀπὸ τὶς συνηθισμένες. Ἰδιότυπη περίπτωσις! Πῶς νὰ τὴν ἀντιμετωπίσουμε;

Ἡ ἀρρώστια τοῦ Ἀγγελῆ – ἄρχισαν πιὰ νὰ τὸ καταλαβαίνουν οἱ δικοί του – ξεπερνοῦσε τὶς δικαιοδοσίες τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης. Σκέφθηκαν λοιπὸν νὰ καταφύγουν καὶ κάπου ἀλλοῦ. Θυμήθηκαν τὴν περιφρονημένη πίστη καὶ τὸν ἔφεραν στὴν πατρίδα του. Κατέφυγαν στὴν Ἐκκλησία καὶ στὴν βοήθεια τῶν ἱερέων. Τώρα τὴν θέσι τῶν φαρμάκων τὴν πῆραν οἱ ἐξορκισμοὶ τοῦ Μ. Βασιλείου. Ἡ θεραπευτικὴ προσπάθεια ἄλλαξε δρόμο. Καὶ ὁ δρόμος αὐτὸς ὡδήγησε τὸν ἄρρωστο – τὸν δαιμονισμένο καλύτερα – στὸ Ἅγ. Ὄρος.

– Δὲν τὸν πηγαίνετε στὸ Ἅγ. Ὄρος νὰ τὸν διαβάση κανένας ἱερομόναχος; τοὺς συνέστησαν μερικοί.

Ἡ πρότασις υἱοθετήθηκε ἀμέσως καὶ ὁ Ἀγγελῆς, μὲ τὴν συνοδία τοῦ ἀδελφοῦ του Γεωργίου, βρέθηκε στὴν Νέα Σκήτη, ὅπου ὑπῆρχαν κάποιοι γνωστοί τους.

Καθὼς διηγεῖται ὁ ἁγιογράφος μοναχὸς Εὐστράτιος Χαλδέζος ποὺ τὸν φιλοξένησε, κρατοῦσε στὰ χέρια του τέσσερις-πέντε στρογγυλὲς μπίλιες σὰν πορτοκάλια καὶ διασκέδαζε μ’ αὐτές. Τὶς πέταγε μία-μία στὸν ἀέρα μὲ μεγάλη ταχύτητα, τὶς ἔπιανε καὶ τὶς ξαναπέταγε, χωρὶς νὰ τοῦ πέφτη καμμιὰ κάτω. Ὁπωσδήποτε θὰ τὸν ζήλευε καὶ ὁ πιὸ ἱκανὸς ταχυδακτυλουργός!

Οἱ νεοσκητιῶτες πατέρες ἀγωνίσθησαν πολὺ νὰ τὸν ἐλευθερώσουν ἀπὸ τὸ δαιμόνιο ποὺ τὸν κατέλαβε, ἀλλὰ δὲν πέτυχαν τίποτε. Τὸ δαιμόνιο αὐτὸ ἦταν πολὺ σκληρό.

Σκέφθηκαν τότε ν’ ἀναζητήσουν κάποιον γέροντα «ἰσχυρὸν ἐν πολέμῳ». Καὶ αὐτὸς ἦταν ὁ παπα-Ἰγνάτιος ὁ Πνευματικός, ποὺ εἶχε χαρίσει σὲ πολλοὺς δαιμονισμένους τὴν θεραπεία.

Ὡδηγήθηκε λοιπὸν ὁ Ἀγγελῆς στὰ Κατουνάκια. Ἔγινε ἡ γνωριμία καὶ καταστρώθηκε τὸ σχέδιο τῆς μάχης. Ὁ πνευματικὸς κατάλαβε πὼς χρειάζοταν πολὺς ἱδρώτας γιὰ νὰ βγῆ τὸ πονηρὸ αὐτὸ πνεῦμα. Ὁ ὁμώνυμος ὑποτακτικός του θὰ τὸν βοηθοῦσε κι αὐτὸς στὸν ἀγῶνα, στὶς θ. λειτουργίες καὶ στοὺς ἐξορκισμούς. Ἐπὶ σαράντα ἡμέρες θὰ νήστευαν, θὰ τελοῦσαν καθημερινὰ τὴν θ. λειτουργία, θὰ διάβαζαν τοὺς ἐξορκισμοὺς καὶ θὰ ζητοῦσαν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Ἀγγελῆς, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ πνευματικοῦ, θὰ ἔπρεπε κάθε μέρα νὰ κάνη ἐξομολόγησι καὶ ν’ ἀνακοινώνη τὶς πιὸ κρυφὲς σκέψεις του καὶ κάθε τι ποὺ θὰ τοῦ ἔλεγε τὸ δαιμόνιο.

Ἐπὶ τριανταεννέα ἡμέρες δόθηκε ἡ σκληρὴ αὐτὴ μάχη. Δὲν πρόλαβε νὰ ἔρθη ἡ τεσσαρακοστὴ καὶ ὁ ἄρρωστος ἀνέπνευσε τὸν ἀέρα τῆς ἐλευθερίας. Ἔσπασαν τὰ δεσμὰ ποὺ τὸν εἶχαν τόσα χρόνια δεμένο. Ἡ ἀνακούφισίς του ἦταν πάνω ἀπὸ κάθε περιγραφή. Πανηγυρίζοντας ἀπὸ χαρά, γύρισε στὴν πατρίδα του καὶ ἐν συνεχείᾳ στὴν Ἀμερική, ὅπου «ἱματισμένος καὶ σωφρονῶν» συνέχισε τὴν ζωή του. Καὶ ποτὲ ἀπὸ τὸν γεωγραφικὸ χάρτη τῆς μνήμης του δὲν ἔσβησε τὸ Ἅγ. Ὄρος, μ’ ἐκεῖνον τὸν σεβάσμιο πνευματικὸ ποὺ τὸν ἀπήλλαξε ἀπὸ τὴν τυραννικὴ ἐξουσία τοῦ καταχθονίου ἐχθροῦ.

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ – ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΙ – Ἀνθολογία χαρισματικῶν ἐκδηλώσεων – ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ – ΕΚΔΟΣΙΣ Δ΄ – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 1990