Από την Πάφο στη Λευκωσία: Η «Πικρή» Διαδρομή που Διχάζει την Εκκλησία
Η εκλογή του Γεωργίου στον αρχιεπισκοπικό θρόνο συνοδεύτηκε από μια κρυφή ελπίδα στην επαρχία της Πάφου: ότι η απομάκρυνσή του από την Πάφο θα έφερνε επιτέλους την πολυπόθητη ηρεμία. Σήμερα, όμως, η πραγματικότητα διαψεύδει τις προσδοκίες, με τους πιστούς να ξεσπούν: «Τον ψηφίσαμε για να φύγει και να ησυχάσουμε, δεν σκεφτήκαμε ότι θα πήγαινε στη Λευκωσία για να διαλύσει την Εκκλησία».
Η Απάτη των Προεκλογικών Υποσχέσεων
Πέρα από την πικρία, οι πιστοί νιώθουν σήμερα και βαθιά εξαπατημένοι. Ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος, κατά την προεκλογική του εκστρατεία, παρουσίασε ένα πρόσωπο διαλόγου και ενότητας, δίνοντας υποσχέσεις που αποδείχθηκαν «κενό γράμμα». Στην πράξη, τίποτα από όσα δεσμεύτηκε δεν υλοποιήθηκε. Αντί για τη σύνεση που επαγγελλόταν, επέδειξε έναν υπέρμετρο εγωισμό, επιβάλλοντας με το ζόρι τις δικές του εμμονές. Η στάση του «αποφασίζω και διατάζω» αποδεικνύει ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να περνάει το δικό του, αγνοώντας επιδεικτικά τις ανάγκες των πιστών και το καλό της Εκκλησίας.
«Δεν αγάπησε ποτέ την Πάφο»
Οι μαρτυρίες των ανθρώπων που τον έζησαν από κοντά για χρόνια είναι καταπέλτης. Η φράση «δεν αγάπησε ποτέ την Πάφο» αντηχεί πλέον ως κοινή διαπίστωση. Παρά τη μακρά θητεία του, πολλοί θεωρούν ότι η σχέση του με το ποίμνιο ήταν καθαρά διοικητική και ψυχρή, στερούμενη την πατρική στοργή που αναμένει κανείς από έναν ιεράρχη.
«Ούτε του αγγέλου του νερό»
Η λαϊκή ρήση ότι «δεν έδινε ούτε του αγγέλου του νερό» περιγράφει με γλαφυρό τρόπο την εικόνα ενός ανθρώπου κλειστού και «σφιχτού» – όχι μόνο σε υλικά αγαθά, αλλά και σε συναισθήματα. Ο χαρακτηρισμός «πολύ πικρός» συμπληρώνει το πορτρέτο ενός ηγέτη που, αντί να γλυκαίνει τις ψυχές των πιστών, προκαλεί πίκρα και αποστροφή με την αυστηρότητα και την ακαμψία του.
Από την Τοπική Κρίση, στο Εθνικό Σχίσμα
Αυτό που ξεκίνησε ως τοπική δυσαρέσκεια στην Πάφο, μετατράπηκε σε βαθιά κρίση για ολόκληρη την Εκκλησία της Κύπρου. Η σύγκρουση με τον διάδοχό του, Μητροπολίτη Τυχικό, και οι διώξεις κληρικών στη Λευκωσία, αποδεικνύουν ότι το «πάθος» για επιβολή δεν περιορίστηκε στα όρια μιας επαρχίας.
Η Εκκλησία σήμερα μοιάζει με καζάνι που βράζει.
Οι πιστοί αναρωτιούνται αν η επιλογή τους ήταν τελικά μια «πύρρειος νίκη», καθώς η ηρεμία που πίστευαν οτι θα κέρδιζε η Πάφος για πληρώνεται τώρα με το τίμημα του διχασμού σε όλο το νησί.
Πάφος: Μια Επαρχία σε Αναβρασμό – «Φθόνος και Εμμονή» πίσω από τον Διωγμό του Τυχικού
Η ελπίδα για ηρεμία στην Πάφο αποδείχθηκε σύντομη. Ενώ η εκλογή του Μητροπολίτη Τυχικού έφερε επιτέλους τη γαλήνη που αναζητούσε το ποίμνιο, η παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου Γεωργίου τίναξε τα πάντα στον αέρα. Οι πιστοί πλέον μιλούν ανοιχτά για μια στάση που υπαγορεύεται από φθόνο, κακία και προσωπική εμμονή.
Η Ηρεμία που «Ενόχλησε»
Για τους Παφίτες, ο Τυχικός ήταν η απάντηση στα χρόνια της «πικρίας». Όμως, η αποδοχή του από τον κόσμο φαίνεται πως προκάλεσε την αντίδραση της Λευκωσίας. Η κοινή γνώμη στην Πάφο είναι καταπέλτης: Ο Γεώργιος δεν άντεξε να δει την επαρχία να ανθίζει χωρίς αυτόν και κινήθηκε εκδικητικά, οδηγώντας στα γνωστά γεγονότα της παύσης και των διώξεων.
«Δεν τον Θέλει Κανείς»
Το κλίμα για τον Αρχιεπίσκοπο στην Πάφο είναι πλέον εχθρικό. Η φράση «πλέον δεν τον θέλει κανείς» ακούγεται σε κάθε ενορία. Η εικόνα του ηγέτη που «δεν έδινε ούτε του αγγέλου του νερό» έχει δώσει τη θέση της σε έναν ιεράρχη που κατηγορείται ότι προσπαθεί να επιβληθεί με το ζόρι, καταστρέφοντας την ενότητα της Εκκλησίας.
Η Απαίτηση των Πιστών: Αποκατάσταση Τώρα
Το μήνυμα προς την Ιερά Σύνοδο είναι σαφές και αδιαπραγμάτευτο:
Άμεση αποκατάσταση του Μητροπολίτη Τυχικού στα καθήκοντά του.
Τέλος στις παρεμβάσεις της Αρχιεπισκοπής στα εσωτερικά της Πάφου.
Σεβασμό στη βούληση του λαού που βρήκε στο πρόσωπο του Τυχικού τον πνευματικό του πατέρα.
Η Πάφος δεν πρόκειται να σωπάσει. Η «καταστροφή της Εκκλησίας» που ξεκίνησε από τη Λευκωσία βρίσκει πλέον απέναντί της ένα τείχος πιστών που απαιτούν το αυτονόητο: να τους αφήσουν να ησυχάσουν με τον ιεράρχη που οι ίδιοι επέλεξαν και αγάπησαν.
Η Πάφος και ο Τυχικός είναι ένα!!!
