«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Ἄρα γε πότε, ὦ Κύριε, Θά 'ρθῆς ὥστε ἡ ἀδυναμία μου
νά βρῆ τήν θεραπεία ζητῶντας τήν δικαιοσύνη Σου!
Ἐσύ ἀγαπᾶς τήν εἰρήνη γιατί εἶσαι τῆς εἰρήνης Δοτήρ,
ἐνῶ ἐγώ περιβάλλομαι μέ τόν θόρυβο καί τήν σύγχυσι.
Ἡ καθαρότης γιά σένα εἶναι ἔργο προσφιλέστατο,
ἐνῶ ἐγώ τήν ἀκαθαρσία ἐζήλωσα πάντοτε.
Ἐσύ 'σαι Δέσποτα, ἡ Πηγή τοῦ ἐλέους καί τῆς ἀγαθότητος,
ἐνῶ ἐγώ ὁ ἀνελεήμων ὁ βυθός τῆς κακίας.
Ἐσύ 'σαι Δίκαιος καί Ἅγιος σέ ὅλα στόν οὐρανό καί στήν γῆ,
ἐνῶ ἐγώ ὁ παλιάνθρωπος ὁ δοῦλος τῆς ἀδικίας.
Ἐσύ 'σαι τό Φῶς καί ἡ Ζωή σ' ὅλα ὅσα ὑπάρχουν,
ἐνῶ ἐγώ ὁ τυφλός ζῶ στόν θάνατο πρίν ἀκόμη πεθάνω.
Ἐσύ 'σαι, Κύριε, ἡ Χαρά καί τό πλῆθος τῶν θαυμάτων
ἐνῶ, ἐγώ ὡς δοῦλος τῶν παθῶν παρέλυσα ἀπό τίς ἀρρώστιες.
Ἀπόσπασμα ἀπό ἐδῶ
