Ἦτο ὁ Μελόης ὁ ἐξ ἀπορρήτων τοῦ Αὐστραλίας Μακαρίου;
Τί περιέχουν τὰ Ἀρχεῖα τοῦ κυροῦ Αὐστραλίας Στυλιανοῦ καὶ δὲν ἔχουν ἴδει τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος ἕως σήμερον;
ΒΡΑΔΥΦΛΕΓΗΣ ΒΟΜΒΑ Η ΑΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΟΗΣ
Τοῦ κ. Δημητρίου Λαμπροπούλου, θεολόγου
Τὴν 10ην Φεβρουαρίου 2026 ὁ Κων/λεως καὶ ἡ περὶ αὐτὸν Σύνοδος ἐπέβαλεν ἀργίαν εἰς τὸν Μελόης Αἰμιλιανόν. Ὁ Μελόης ἐδήλωσεν εἰς δημοσιογράφον τῆς «Ἕνωσης Ὀρθοδόξων Δημοσιογράφων» τῆς 18ης Φεβρουαρίου: «Δὲν μποροῦν νὰ μὲ ἐμποδίσουν νὰ μιλάω γιὰ τὸν Θεό, ἀκόμα κι ἂν μὲ καθαίρεσαν κανονικὰ καὶ ἀνήθικα μὲ τὸν τρόπο ποὺ μόλις μὲ τιμώρησαν. Ὡστόσο, θὰ μποροῦσα νὰ γράφω βιβλία γι’ αὐτοὺς μὲ τὰ πράγματα ποὺ γνωρίζω. Θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἐνδιαφέρον.». Τί λοιπὸν γνωρίζει;
Ὁ Αὐστραλίας Στυλιανὸς
Τὴν 25ην Μαρτίου 2019 ἐκοιμήθη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας Στυλιανός. Τὰ τελευταῖα ἔτη τῆς ζωῆς του ἦτο ἀσθενής. Εἶχαν προηγηθῆ ὅμως ἔτη, τὰ ὁποῖα θὰ ἠδύνατο οἱοσδήποτε νὰ χαρακτηρίσει «ἐπεισοδιακὰ» κατὰ τὸ συγχρόνως λεγόμενον. Ἡ σχέσις αὐτοῦ μὲ τὸν Πατριάρχην Κων/λεως ὑπῆρξε θυελλώδης. Τὰ σπουδαιότερα ἐκ τῶν γεγονότων ἦσαν, πρῶτον, ἡ παραίτησίς του ἀπὸ τὸν Οἰκουμενιστικὸν Διάλογον, τὸν ὁποῖον μάλιστα ἐχαρακτήρισεν ὡς «ἀνόσιον παίγνιον»! Ταγμένος εἰς τὸ Φανάρι ὑπηρέτησεν ἐπὶ πολλὰ ἔτη τὸν Οἰκουμενισμόν, διαβλέπων ὅμως ὅτι αὐτὸς ἦτο πρόφασις εἰς τὴν ὑπηρεσίαν ἄλλων συμφερόντων καὶ ὅτι δὲν ἐπρόκειτο οἱ Δυτικοὶ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν, κατήγγειλεν αὐτὸν ὡς παίγνιον σκοπιμότητος. Ἦτο μεγάλον πλῆγμα διὰ τὸ γόητρον τοῦ Φαναρίου.
Τὸ δεύτερον ἦτο ἐξίσου συνταρακτικὸν διὰ τὴν καταστροφικὴν πλώρην, τὴν ὁποίαν ἔχει χαράξει τὸ Φανάρι: μὲ κατηγορηματικὸν τρόπον καὶ εὐθαρσῶς ἐστηλίτευσε τὴν αὐθαιρεσίαν εἰς τὸ συνοδικὸν σύστημα τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως μὲ ἀποδέκτην τὸν ἴδιον τὸν Πατριάρχην καὶ τοὺς αὐλοκόλακας. Εἶχε πλέον ἀντιληφθῆ τὴν καταστρατήγησιν θεσμῶν εἰς βάρος τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐπειδὴ ἦτο πρεσβύτερος εἰς τὴν Ἱεραρχίαν, ἠδύνατο πλέον νὰ ἐκφράση ἄνευ δισταγμῶν τὴν παραπαίουσαν κατάστασιν εἰς τὸ πάλαι ποτὲ Πατριαρχεῖον. Ἀπετέλεσε καὶ αὐτὸ φοβερὸν κόλαφον διὰ τὰ τεκταινόμενα εἰς τὸ «βατικανὸν τῆς ἀνατολῆς». Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος δὲν ἐπεχείρησε νὰ τὸν ἀπομακρύνη ἢ νὰ τὸν τιμωρήση, ὅπως ἀντικανονικῶς πράττει μὲ ἄλλους Ἱεράρχας, λόγῳ τῆς ἀκτινοβολίας τοῦ ἀνδρός, ὡς βραβευμένου ποιητοῦ, κυρίως ὅμως ἕνεκα τοῦ ἀρχείου τὸ ὁποῖον διέθετε.
Τὸ ἑπτασφράγιστον ἀρχεῖον
Ὡς εἶχε διαρρεύσει, ὁ Αὐστραλίας ἐτήρει πολυφάκελον ἀρχεῖον ἐγγὺς αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον ἀπετέλει τὸν φόβον καὶ τὸν τρόμον δι’ ὅντινα ἤθελεν ἀποπειραθῆ ἐπιβουλὴν κατ’ αὐτοῦ. Ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἔπαυσε νὰ τὸν καλῆ εἰς τὴν Σύνοδον, ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Αὐστραλίας ἤδη εἶχεν ἀρνηθῆ ἐπανειλημμένως νὰ μεταβῆ εἰς τὸ Φανάρι. Ἠγάπα τὴν ἰδέαν περὶ Πατριαρχείου, ἀλλὰ ἀπεχθάνετο τὴν παρακμιακὴν κατάστασιν περὶ αὐτό. Τὸ ἀρχεῖον ὅμως ἦτο βραδυφλεγὴς βόμβα, ἡ ὁποία ἔπρεπε νὰ ἐξουδετερωθῆ πρὶν ἀνατινάξη τὸ ἐπὶ δεκαετίας κατασκευαζόμενον ἐπίπλαστον προσωπεῖον ἑνὸς σαπροῦ συστήματος. Ὁ Κων/λεως ἀνέμενε τὴν κατάλληλον στιγμὴν καὶ δὲν ἦτο ἄλλη ἀπὸ τὴν ἐκδημίαν τοῦ Ἀρχιερέως. Ἀπεστάλη λοιπὸν εἰς χώραν μακρὰν ὁ νῦν Αὐστραλίας Μακάριος (Γρινιεζάκης), ὡς alter ego τοῦ Κων/λεως, καίτοι ἀναπάντεχον, καθὼς ἐπικρατέστερος ἦτο ὁ Προικοννήσου Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος ἔχαιρε πολυπλεύρου ἐκτιμήσεως πολλαχόθεν καὶ εἶχεν ὑπηρετήσει ἐπὶ πολλὰ ἔτη εἰς τὴν ἐκεῖ Ἀρχιεπισκοπήν.
Τί παρέλαβεν ὁ Αὐστραλίας Μακάριος;
Ὁ νέος Αὐστραλίας ὑπέπεσεν εἰς σοβαρὰ λάθη. Ἡ βράβευσις Γερουσιαστοῦ, ὁ ὁποῖος ἦτο πρωτοστάτης ὁμοφυλοφιλικῶν διεκδικήσεων, ἡ συγκέντρωσις χρημάτων διὰ πυροπλήκτους, ἡ ὁποία κατέληξεν εἰς διαφορετικὰ κέντρα ἀπὸ τοὺς διαδοθέντας σκοπούς, ἡ ἔνθερμος ἐπίσκεψις εἰς τὴν ΑΧΕΠΑ, ἡ ὁποία σχετίζεται μὲ μασονικὰ κανάλια, ἡ ἀλλαγὴ στάσις διὰ τὰ ἐμβόλια κόβιντ, ὅπου ὑπέγραψε κείμενον ἐναντίον καὶ ἔπειτα ὑπερθεμάτιζεν, ἡ τέλεσις θείας Λειτουργίας μὲ τρεῖς «ἀμνούς», καταλύουσα κάθε θεολογικὴν ἔννοιαν τῆς λατρείας, ἡ ἀγορὰ διαμερίσματος ἑκατομμυρίων, τὸ ὁποῖον ἐδίχασε τὸ Συμβούλιον τῶν οἰκονομικῶν, ἡ παραγωγὴ ἀθρόων Ἐπισκόπων, ἄνευ ποιμνίου καὶ μὲ προβληματικὸν Καταστατικὸν Χάρτην κ.ἄ. προεκάλεσαν ἐντόνους ἐπικρίσεις καὶ δυσανασχέτησιν εἰς πολλούς. Θὰ ἦτο ἀρκετὸν ἕν μόνον ἐξ αὐτῶν, διὰ νὰ μεταθέση ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος Μητροπολίτην ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴν εἰς τὴν Ἄπω Ἀνατολήν, ὅμως εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ Αὐστραλίας δὲν «ἐκουνήθη φύλλον». Διατί;
Ἔνιοι ἀποδίδουν αὐτὸ εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι ἂν ὁ Κων/λεως τὸν ἀπεμάκρυνε, τότε θὰ ἐχρεώνετο ὁ ἴδιος τὴν ἀποτυχημένην ἐπιλογήν, μὲ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Κρήτης νὰ ἐγείρη «βέτο» καὶ εἰς τὰς ἰδικάς της ἐπιλογὰς Ἐπισκόπων. Ἕτεροι ὅμως ἰσχυρίζονται ὅτι κατὰ τὸν Κων/λεως δὲν ἀξίζει τίποτε ὅσο τὸ ἀρχεῖον τοῦ πρώην Αὐστραλίας. Ὅσα καὶ ἂν συμβοῦν, ἐνώπιον τῆς ἀποσοβήσεως τοῦ περιεχομένου τοῦ ἀρχείου δὲν ἔχουν καμίαν σημασίαν, εἶπαν τινές. Τί πράγματι νὰ περιέχη αὐτὸ τὸ ἀρχεῖον; Τί παρέλαβεν ὁ νῦν Αὐστραλίας, ὅταν ὡς νέος Ἀρχιεπίσκοπος ἐγκατεστάθη ἐκεῖ; Τί σώζεται ἆραγε σήμερα ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἀρχεῖον;
Ὁ αἴφνης ἀποπεμφθείς Μελόης Αἰμιλιανὸς
Οἱ μόνοι οἱ ὁποῖοι δύνανται πλὴν τοῦ ἰδίου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου νὰ δώσουν ἀπαντήσεις εἶναι οἱ στενοὶ συνεργάται τοῦ Αὐστραλίας. Ὑπάρχει ὅμως ἡ γενικὴ ἱστορικῶς διαπιστωμένη ἀρχὴ, ἡ ὁποία ὁρίζει ὅτι κανεὶς δὲν θέτει τὴν ἀποκάλυψιν τῆς ἀληθείας ὑπεράνω τῶν προσωπικῶν του συμφερόντων. Ὅσον κανεὶς εὑρίσκεται εἰς τὴν εὔνοιαν Πατριαρχῶν, Ἀρχιεπισκόπων, πολιτικῶν κ.ο.κ. δὲν συντρέχει λόγος, διὰ νὰ διακινδυνεύση νὰ ἀπολέση ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον τοῦ ἐδόθη ἄνευ κόπου. Ὅταν ὅμως περιπέση εἰς δυσμένειαν, ὅλα εἶναι πιθανά. Μία περίπτωσις ἡ ὁποία ἐξέπληξεν ὅλους ἦτο ἡ ἀπομάκρυνσις τοῦ Μελόης Αἰμιλιανοῦ ἀπὸ τοὺς κόλπους τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Αὐστραλίας, καθὼς ἦτο ὁ πρῶτος ὁ ὁποῖος ἐδέχθη τὴν Ἀρχιερωσύνην ἐκ τοῦ Αὐστραλίας Μακαρίου καὶ διετέλεσεν ὡς ἐξ ἀπορρήτων. Τί γνωρίζει ἆραγε διὰ τὸ ἀρχεῖον τοῦ Αὐστραλίας;
Ὅσον τὸ ἀρχεῖον δὲν ἔρχεται εἰς τὴν δημοσιότητα, τόσον οἱ Πατριαρχικοὶ δύνανται νὰ παρουσιάζουν τὸν Αὐστραλίας Στυλιανὸν ὡς ὑποστηρικτὴν τῶν ἰδικῶν των παπιζουσῶν θεωριῶν. Τοιουτοτρόπως ὄχι ἁπλῶς διαστρέφουν τὰς ἀπόψεις τοῦ κυροῦ Στυλιανοῦ, ἀλλὰ ἐκπλύνουν εἰς τὸ ἐκκλησιαστικὸν πλήρωμα τὴν εἰκόνα τοῦ Φαναρίου, προκειμένου αὐτὸ νὰ φαίνεται ὅτι ὑπῆρξε μεγαλόψυχον ἔναντι τοῦ κεκοιμημένου Ἀρχιεπισκόπου καὶ ἐξῆλθε δεδικαιωμένον! Ὑπάρχει ἆραγε τοσαύτη μεγαλοψυχία π.χ. εἰς τὴν ἀποπομπὴν καὶ τὴν ἀντικανονικὴν ἀργίαν τοῦ Μελόης; Παραλλήλως, παρουσιάζουν ὅτι ὑπάρχει ἀδιατάρακτος συνέχεια τόσον εἰς τὸν διάδοχον ὅσον καὶ εἰς τὴν Ἀρχιεπισκοπήν.
Ἡ διαστρέβλωσις
Ἡ ἀπόπειρα διαστρεβλώσεως ἤρχισεν ἤδη, ὅταν ὁ Στυλιανὸς ἦτο ἀδύναμος πλέον νὰ ἀντιδράση, καθὼς τὸ ἐνδιαφέρον του ἦτο τί θὰ παραδώση εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὸν Θεόν. Τὸ 2016 ὁ π. Ἰωάννης Χρυσαυγῆς ὑπῆρξεν ὁ ἐκδότης ἑνὸς τόμου ἀγγλιστὶ μὲ τὸν τίτλον «Πρωτεῖο στὴν Ἐκκλησία. Τὸ λειτούργημα τοῦ Πρώτου καὶ ἡ αὐθεντία τῶν Συνόδων». Εἰς αὐτὸν περιλαμβάνονται διάφορα σχετικὰ ἄρθρα, τά ὁποῖα ἀντιλαμβάνεται κανεὶς ὅτι εὑρίσκονται εἰς τὴν ὑπηρεσίαν προωθήσεως ἑνὸς «πρωτείου» εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν, ἂν ἐξετάση τὸ ποιὸν τῶν ἀρθρογράφων: π. Παντελεήμων Μανουσάκης, Ἀριστοτέλης Παπανικολάου, π. Ἰωάννης Χρυσαυγῆς, Μητροπολίτης Σηλυβρίας Μάξιμος, Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης (Ζηζιούλας) κ.ἄ.
Μεταξὺ αὐτῶν περιλαμβάνεται καὶ ἄρθρον ὑπὸ τὸν τίτλον «Πρωτεῖο στὴν σκέψη τοῦ Στυλιανοῦ Χαρκιανάκη, Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας». Εἶναι ἀπορίας ἄξιον διατί νὰ τίθενται εἰς τόμους ἀναλύσεις ἀπόψεων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι, πρῶτον, εὑρίσκονται (τότε ἀκόμα) εἰς ζωὴν καί, δεύτερον, δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν θεολογίαν τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας; Π.χ. ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος ὑποστηρίζει ὅτι ὁ Κων/λεως εἶναι «πρῶτος ἄνευ ἴσων», καὶ λοιπόν; Μόνον εἰς βάρος του εἶναι αὐτό, δὲν ἔχει ἀπολύτως καμίαν ἀξίαν διὰ τὴν Ὀρθοδοξίαν! Προφανῶς, ὅμως, συμβαίνει ἐσκεμμένα, διὰ νὰ φαίνεται ὅτι ὁμονοοῦν ἐξέχουσαι προσωπικότητες εἰς τὴν πλάνην τοῦ ὑποτιθεμένου «Πρωτείου» καὶ νὰ προπαγανδίζεται αὐτό εἰς τὸν λαόν.
Τὸ ἄρθρον δὲν συλλαμβάνει τὴν σκέψιν τοῦ Αὐστραλίας Στυλιανοῦ μὲ ὀρθὸν τρόπον, καθὼς ἑρμηνεύει ὅσα ἔγραψεν εἰς παλαιοτέραν ἐποχὴν μέσῳ τοῦ συγχρόνου οἰκουμενιστικοῦ πρίσματος καὶ συγκεκριμένα μετὰ ἀπὸ ὅσα ἔχει γράψει ὁ κυρὸς Περγάμου Ζηζιούλας. Κατ’ ἀρχάς, παραπέμπει εἰς ἄρθρα τοῦ κυροῦ Στυλιανοῦ τοῦ 1967 καὶ 1971 καὶ πλέκει μὲ τοιοῦτον τρόπον τὸν λόγον, ὥστε νὰ ἐμφανίζη αὐτὸν ὡς ὑποστηρικτὴν μιᾶς ἐκκλησιολογίας δομημένης εἰς τὴν Ἁγίαν Τριάδα, ὅπως τὴν κατανοοῦν οἱ ἴδιοι σήμερα μέσα ἀπὸ μίαν ἀπόλυτον μοναρχίαν τοῦ Πατρός! Ἂν ὅμως συμβαίνη αὐτό, τότε θὰ ἔπρεπε κανεὶς νὰ ἀποδεχθῆ ὅτι ἦτο ὁ Ζηζιούλας, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀντέγραψεν ἀπὸ τὸν Στυλιανὸν καὶ ὅτι εἰς αὐτὸν ὀφείλει τὴν δημοσιότητά του, διότι προηγοῦνται χρονικῶς τὰ κείμενα αὐτὰ ἀπὸ τὰ ἐκκλησιολογικὰ μελετήματα τοῦ Περγάμου. Προφανῶς, ὅμως οὐδεὶς θὰ ὑπεστήριζεν αὐτό. Βεβαίως καὶ ὁ Στυλιανὸς ὑπηρέτησε τὸν οἰκουμενισμὸν καὶ ὑπέπεσεν εἰς δογματικὰ λάθη, ἀλλὰ ἀφ’ ἑνὸς ἐπανώρθωσεν ἐν μέρει μὲ τὴν μεταγενεστέραν στάσιν του καὶ ἀφ’ ἑτέρου τίποτε ἐξ αὐτῶν δὲν αἰτιολογεῖ ὅτι πρέπει κανεὶς νὰ διαβάζη εἰς τὰ κείμενα αὐτὰ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐπιθυμεῖ νὰ ὑποστηρίξη σήμερα ὁ οἰκουμενισμὸς καὶ ὄχι ὅσα ἤθελε ἀρχικὰ νὰ διατυπώση ὁ συγγραφεύς.
Ὅποιος ἀναγνώσει τὰ ἄρθρα αὐτὰ θὰ ἀντιληφθῆ ὅτι παρὰ τὸ ἐσφαλμένον θεολογικὸν ὑπόβαθρον, τὸ ὁποῖον ἐπέβαλεν ἐν μέρει ἡ περιρρέουσα δυτικὴ θεολογία τῆς ἐποχῆς, ὁ Στυλιανὸς ἀπαντᾶ εἰς τὰς παπικάς ἀξιώσεις περὶ πρωτείου. Ἂν προεκτείνει κανεὶς αὐτὰ σήμερα, τότε δὲν καταλήγει εἰς ἕνα ὑποτιθέμενον πρωτεῖον εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἀλλὰ τουναντίον εἰς κριτικὴν τῆς αὐθαιρεσίας τοῦ Φαναρίου, γεγονὸς τὸ ὁποῖον ἀπέδειξε καὶ ὁ ἴδιος ἐν ζωῇ μὲ τὴ στάσιν του, νεώτερα ἔργα του καὶ τὰς ἐπιστολάς του πρὸς τὸν Βαρθολομαῖον.
Τὰ ἴδια τὰ παραθέματα ἐντός τοῦ ἄρθρου ἀποδεικνύουν τὴν κατεύθυνσιν τῆς σκέψεώς του: «ἡ ἰδέα τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας στὸ ἐκκλησιολογικὸ πρόβλημα δὲν παραβιάζει τὴν ἀνεξαρτησία τῶν ξεχωριστῶν Ἐκκλησιῶν»… «ὁλόκληρη ἡ δογματικὰ ἀθεμελίωτη θεωρία, ποὺ σχετίζεται μὲ αὐτό, τὴν ἐξάρτηση, τὴν ὑποταγή, καὶ τὴν ὑποτέλεια ἐκείνων ποὺ εἶναι πέριξ τοῦ πρώτου μεταξὺ ἴσων, ὀφείλεται σὲ μία ἐκκλησιολογική ὑποβάθμιση»… «μία συγκεκριμένη Ἐκκλησία δὲν πρέπει νὰ ἀπαιτεῖ τὴν ὑποτέλεια σὲ αὐτὴν τῶν ὑπολοίπων Ἐκκλησιῶν». Ὁ ἴδιος ὁ συγγραφεὺς τοῦ ἄρθρου Φίλιππος Καριάτλης εἰς μίαν ἀποστροφὴν τοῦ λόγου ἀναφέρει: «κάθε τοπικὴ Ἐκκλησία, σύμφωνα μὲ τὸν Χαρκιανάκη, εἶναι ΙΣΗ στὴν ΤΙΜΗ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες Ἐκκλησίες. Ἔχοντες ἐπικεφαλῆς τοὺς Ἐπισκόπους τους, ὅλες οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες ἐμφαίνουν πλήρως τὸν Χριστὸ διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ ἔτσι ὅλες μὲ ἐγκυρότητα ἀποτελοῦν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ στὴν πληρότητά τους, ὡστόσο σὲ κοινωνία μὲ ὅλες τὶς ἄλλες τοπικὲς Ἐκκλησίες»!
Δὲν εἶναι ἀναγκαῖον νὰ διατρέξη κανεὶς ὁλόκληρον τὴν ἐργογραφίαν τοῦ κυροῦ Στυλιανοῦ, διὰ νὰ κατανοήση ὅτι ὅσα γράφει εἶναι ἄκρως ἀντίθετα μὲ ὅσα πράττει ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος ἐπεμβαίνει παντοῦ καὶ ἀποδέχεται ἐν τοῖς πράγμασιν τὴν πλάνην τοῦ «πρώτου ἄνευ ἴσων». Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ὀφείλει νὰ προβληματίση ὅλους εἶναι διὰ ποῖον λόγον ἀντιστρέφονται ὅσα γράφει ὁ κυρὸς Ἀρχιεπίσκοπος; Μήπως εἶναι διὰ νὰ μὴ ἀναζητηθῆ ποτὲ τὸ ἀρχεῖον του, τὸ ὁποῖον θὰ ἀπεκάλυπτε τὸ θεολογικὸν καὶ ἐκκλησιαστικὸν ποιὸν τῶν πρωτειομανῶν; Πότε θὰ δοθῆ εἰς τὴν δημοσιότητα; Κρατᾶ τὸ κλειδὶ ὁ νῦν Αὐστραλίας ἢ μήπως ὁ ἀποπεμφθείς Μελόης Αἰμιλιανός; Τί γνωρίζει, τὸ ὁποῖον δύναται νὰ σείση τὸ Φανάρι συθέμελα;
