Τοῦ κ. Βασιλείου Ἀτζακλῆ, ἰατροῦ
Στὴν Ἑλλάδα γίνονται κάθε χρόνο πολλὲς ἐκτρώσεις. Εἶναι ζωές πού χάνονται, εἶναι ἀνθρώπινα ὄντα ποὺ πετιοῦνται στὸν Κάδο. Σκεφθῆτε ἂν εἶναι ὄντως ἔτσι. 200-250.000 τὸ χρόνο. Σὲ 4 χρόνια θὰ εἶναι 1 ἑκατομμύριο. Τὰ τελευταῖα δηλ. 30 χρόνια εἶναι 7 ἑκατομμύρια. Ἡ Ἑλλάδα ἀντί γιὰ 10 ἑκατομ. θὰ εἶχε 17 ἑκατ. Ἕλληνες. Τί κρῖμα Θεέ μου. Τί κρῖμα. Γιὰ σκεφτῆτε το λίγο αὐτό. Καὶ τὸ πιὸ γελοῖο εἶναι ὅτι, γιὰ νὰ γεννήσῃ μιὰ Ἑλληνίδα πληρώνει τόν τοκετό. Ἡ ἔκτρωση ὅμως γίνεται δωρεάν! Δηλ. τὸ κράτος εὐνοεῖ τήν ἔκτρωση καί ἐμποδίζει τὶς γεννήσεις παιδιῶν. Εἶναι νὰ τρελλαίνεται κανείς, ἀγαπητοί μου. Γιατί τόσο ψέμα, τόση κακία, τόση ἠλιθιότητα; Πῶς λοιπὸν νὰ μᾶς βοηθήσῃ ὁ Θεός, ἀφοῦ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι καταστρέφουμε τὴν Πατρίδα μας; Πῶς νὰ συνειδητοποιήσουμε αὐτὴ τὴ μεγάλη καταστροφή; Παιδιὰ μποροῦν νὰ γεννηθοῦν, ἀλλά ἐμεῖς δέν τά ἀφήνουμε νά γεννηθοῦν. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς λυπηθῇ. Ὅλοι φταῖμε στὸ ζήτημα αὐτό. Νὰ τὰ ἀφήσουμε νὰ γεννηθοῦν τά παιδιά αὐτά.
ΚΥΡΙΕ, ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΑΣ
Πόσες φορές δὲν ζητήσαμε τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ; Νὰ μᾶς προσέξῃ καὶ νὰ ἔλθῃ κοντά μας σὲ στιγμὲς δύσκολες, σὲ καταστάσεις ποὺ νομίζουμε ὅτι δὲν ὑπάρχει διέξοδος; Σὲ περιπτώσεις ποὺ κινδυνεύει ἡ ἴδια ἡ ζωή μας. Νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ μᾶς καταδιώκουν καὶ θέλουν νὰ μᾶς πληγώσουν καὶ μᾶς φέρονται ὑποκριτικὰ καὶ μᾶς καλοπιάνουν ὑποκριτικά.
Τότε λέμε: Κύριε, εἰσάκουσέ με καὶ προστάτεψέ με· γίνε σὲ μένα τὸν ἁμαρτωλὸ μέγας βοηθὸς καὶ προστάτης. Μὴ ἀργήσῃς νὰ μὲ βοηθήσῃς. Καὶ ὄντως ὁ Θεὸς ἀκούει καὶ ἀνταποκρίνεται στὶς δυσκολίες μας. Γι’ αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ἀπελπιζόμαστε ποτέ.
Ἡ ἀπελπισία εἶναι θάνατος. Ἡ ἀπελπισία εἶναι ὅ,τι χειρότερο γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὅταν λοιπὸν δὲν ἔχουμε κάποιον ἄνθρωπο νὰ μᾶς στηρίξῃ στὶς δύσκολες στιγμές, τότε νὰ ἐπικαλούμαστε τὸν Θεὸ μὲ προσευχὴ καὶ μὲ δάκρυα πολλὲς φορές, καὶ ὁ Θεὸς θὰ ἀνταποκριθῇ. Πάντα νὰ πιστεύουμε στὴν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ μας καὶ νὰ μὴ ἀπογοητευώμεθα.
Ὁ Δαυὶδ κυνηγημένος ἀπὸ τὸν γιό του Ἀβεσσαλὼμ γέρος καὶ ἀνήμπορος. Προσευχόταν νὰ μὴ πεθάνῃ ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ παιδιοῦ του, ἀλλὰ καί νά μή κακοπάθῃ καὶ σκοτωθῇ ὁ Ἀβεσσαλὼμ πού τὸν καταδίωκε μὲ δικό του στρατό. Φανταστεῖτε τὴ δύσκολη αὐτὴ θέση ποὺ εἶχε περιέλθει. Νὰ εἶναι κυνηγημένος ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν γιό του. Κι ὅμως. Ἔλπιζε στὸν Θεὸ ὅτι θὰ ξεφύγῃ ἀπὸ τὴν δύσκολη αὐτὴ θέση καὶ τὸν παρακαλοῦσε καὶ γιὰ τοὺς δύο. Ἔλεγε μάλιστα: Ξέρω καὶ αἰσθάνομαι, Κύριε, ὅτι θὰ μὲ ἀπαλλάξῃς ἀπὸ τὸ μαρτύριό μου αὐτό, γιατί μὲ ἀγαπᾷς καὶ σὲ λίγο ὅλα θὰ τελειώσουν καὶ θὰ ἔχω ἀναψυχή. Γι’ αὐτὸ ὑπομένω τώρα καὶ θὰ περιμένω τὴν δική σου βοήθεια, ἡ ὁποία ὁπωσδήποτε θὰ μὲ ἀνακουφίσῃ.
Βλέπουμε ἐδῶ τὴν μεγαλοψυχία ἑνὸς ἀνθρώπου, ἑνὸς Ἁγίου ποὺ εἶχε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸν Θεὸ καὶ στὸν Θεὸ στήριζε ὅλες του τὶς ἐλπίδες. Καὶ σὲ ἄλλο ψαλμὸ λέει: «ἐγὼ ἐλπίζω συνεχῶς καὶ μέχρι τῆς τελευταίας μου ἀναπνοῆς θὰ ἐλπίζω καὶ θὰ δοξολογῶ τὸ ὄνομά σου Κύριε, καὶ θὰ ἀναγγέλλω καὶ στοὺς ἄλλους τὴν δικαιοσύνη σου» καὶ θὰ διακηρύσσω πάντοτε τὴν σωτηρία καὶ τὴν προστασία ποὺ μοῦ προσφέρεις στὶς δύσκολες στιγμὲς τῆς ζωῆς μου. Καὶ ὄχι μόνον σὲ μένα, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅσους ἐλπίζουν σὲ Σένα. Ἀλλὰ καὶ δὲν θὰ ξεχάσω ποτὲ τὸ πλῆθος τῶν ἐκδηλώσεων τῆς προστασίας καὶ τῆς ἀγάπης ποὺ ἔδειξες σὲ μένα μὲ τὴν ἀκατανίκητη δύναμή σου.
Ὅταν ὁ Δαυὶδ ἦταν νεώτερος καὶ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Σαοὺλ ἀνακηρύχθηκε Βασιλιὰς τοῦ Ἰσραήλ, ὑπέπεσε σὲ μιὰ διπλῆ ἁμαρτία. Γι’ αὐτὸ πάντοτε ζητοῦσε ὁ Θεὸς νὰ τοῦ συγχωρήσῃ αὐτὴ τὴν διπλῆ ἁμαρτία.
Πῆρε καὶ κοιμήθηκε μαζί μὲ τὴν γυναίκα ἑνὸς στρατηγοῦ του, τοῦ Οὐρία. Καὶ δὲν κατάλαβε στὴν ἀρχὴ τὸ μέγεθος αὐτῆς τῆς ἁμαρτίας. Μέχρι ποὺ ἦλθε καὶ τὸν συνάντησε ὁ προφήτης Νάθαν. Ἐκεῖνος τοῦ εἶπε: «Δαυὶδ βασιλιά, στὸ Βασίλειό σου ἔγινε μιὰ φοβερὴ ἀδικία». «Ποιά ἀδικία;» τοῦ εἶπε ὁ Δαυΐδ.
«Νὰ, ἕνας ποὺ εἶχε 1000 προβατίνες, ἔκλεψε ἀπὸ ἕνα πτωχὸ τὴν μοναδική προβατίνα του καὶ τὸν ἀνάγκασε σὲ θάνατο». Ὁ Δαυὶδ εἶπε: «Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος θὰ τιμωρηθῇ αὐστηρὰ μέχρι θανάτου».
Δυστυχῶς, τοῦ λέει ὁ Νάθαν, αὐτὸ δὲν γίνεται. Γιατί δὲν γίνεται; ρωτάει ὁ Δαυΐδ. Διότι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶσαι σύ.
Τότε ὁ Δαυὶδ κατάλαβε. Χαμήλωσε τὸ κεφάλι του καὶ εἶπε: «Ἁμάρτησα κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ κατὰ τῶν ἀνθρώπων». Καὶ αἰσθάνθηκε συντριβὴ στὴν καρδιά του. Μετάνιωσε καὶ ἔκλαψε. Τότε ὁ Νάθαν τοῦ εἶπε: «Τώρα μοῦ εἶπε ὁ Θεὸς πὼς σὲ συγχώρησε, διότι κατάλαβε τὴν μετάνοιά σου».
Ὅμως ὁ Δαυὶδ ἄνοιξε στὸν κῆπο του ἕνα λάκκο καὶ ἔμεινε ἐκεῖ 5 ἡμέρες χωρὶς φαγητὸ καὶ νερό, ὥσπου πῆγαν καὶ τὸν παρεκάλεσαν οἱ ἄνθρωποι τοῦ παλατιοῦ, τοῦ εἶπαν νὰ βγῇ ἀπὸ τὸν λάκκο τῆς μετανοίας. Ἐκεῖ, ὅπως λέγεται, συνέθεσε τὸν περίφημο 50ὸ ψαλμό… «Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου…» κλπ. Καὶ ποτὲ δὲν ἔπαψε νὰ θυμᾶται αὐτό του τὸ ἁμάρτημα. Τὸν ἔσωσε ἡ μετάνοιά του καὶ ἡ ἀγάπη του στὸν Θεό.
Πάντως στὶς δύσκολες περιστάσεις ἔχουμε καὶ τὴν βοήθειά τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πνευματικοῦ. Ἀπευθυνόμαστε στὸν Πνευματικὸ καὶ παίρνουμε τὴ συμβουλή του καί αὐτό μᾶς βοηθάει πολύ
ΑΜΗΝ ΚΑΙ Τῼ ΘΕῼ ΔΟΞΑ.
