«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Οὐράνια Ἀγαθότης, ὅταν Σέ βλέπω σέ κάθε μου βῆμα
δέν ξέρω τί νά σκεφθῶ καί νά μιλήσω δέν μπορῶ.
Ἀπό τόν δρόμο τῆς ἀπώλειας Δέσποτα φύλαξέ με
καί τά δηλητηριασμένα βέλη τῆς κακίας σύντριψε.
Κι ὅταν τό δρεπάνι τοῦ θανάτου μέ πλησιάση μέ λύσσα,
ἡ ὑπομονή Σου ἄς τό κρατήση μακριά ἀπό μένα.
Οἱ ἐχθροί τοῦ κόσμου, ὅταν σκάβουν τόν τάφο μου
τό κάνουν αὐτό πάντοτε γιά νά πέσω μέσα
σ' αὐτόν.
Ὅταν, Δέσποτα, τά βήματά μου ἀπό ἀδυναμία κλονισθοῦν,
τό χέρι Σου μέ συμπάθεια ἅπλωσε σέ μένα.
Ὅταν οἱ πληγές τῆς ψυχῆς μοῦ γίνωνται βαρύ φορτίο,
Ἐσύ μέ τήν Χάρι Σου ἐνωρίς θαυμαστῶς, θεράπευσε τες.
Τῆς καρδίας μου τόν πόνο Σύ μόνος τόν βλέπεις
κι ὅταν μέ καταβάλει τότε ἐλάφρωσέ τον.
Τίς ἀδυναμίες μου σήκωσε πάντοτε
ὅπως ἐσήκωσες ἑκούσια τό φορτίο τοῦ σταυροῦ.
Περισσότερο ἀπό τούς ἄλλους πάντοτε εἶμαι ἔνοχος,
ἀλλά κανείς πλήν ἀπό Ἐσένα δέν μοῦ εἶναι Θεός.
Γνωρίζω ὅτι ἔχω τῆς ψυχῆς τό ἔνδυμα σχισμένο,
ἀλλά τό μυστήριο τῆς πίστεως σέ κανέναν δέν τό πρόδωσα.
Κι ἄν λόγῳ τῆς φύσεως, ὡς ἀδύναμος σκοντάψω,
δέν θά παύσω νά ἐλπίζω στήν ἁγία σωτηρία.
Ἀπόσπασμα ἀπό ἐδῶ
