«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
ὑπό Γέροντος Κλεόπα Ἠλίε.
Σπουδαστής: Αραγε τό χριστιανικό βάπτισμα δέν εἶναι αρκετό γιά τήν σωτηρία; Γιατί ἡ Ἐκκλησία καθιέρωσε καί τό Μυστήριο τοῦ Χρίσματος;
Ἱερεύς: Ακουσε τί λέγει ὁ ἅγιος Εὐαγγελιστής Ἰωάννης: «Καί ύμεῖς χρίσμα ἔχετε ἀπό τοῦ ἁγίου καί οἴδατε πάντα» (Α' Ίωάν. 2,20).
Τό μυστήριο τοῦ ἁγίου Χρίσματος εἶναι μία ἱερά πρᾶξις πού καθιερώθηκε ἀπό τόν Ἰησοῦ Χριστό, μέ τό ὁποῖο ἀλείφοντας μέ ἁγιασμένο μύρο τά μέλη τοῦ βαπτισθέντος καί ἀπαγγέλλοντας τά καθιερωμένα λόγια: «Σφραγίς δωρεᾶς Πνεύματος ἁγίου. ἀμήν», λαμβάνει ὁ χριόμενος τήν τελειωτική χάρι τῆς πνευματικῆς ζωῆς πού ἄρχισε ἤδη ἀπό τό βάπτισμα.
Αὐτό τό ἅγιο Μυστήριο τῆς σφραγίδος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ή τῆς χρίσεως μέ τό Ἅγιο Μύρο προσφέρεται ἀμέσως μετά τό βάπτισμα τοῦ νεοφώτιστου ἀπό τόν ἐπίσκοπο ἤ τόν ἱερέα. Αὐτή ἡ χρίσις μέ ἁγιασμένο ἔλαιο στόν νεοβαπτισθέντα προφητεύθηκε ἀπό τόν πατριάρχη Ἰακώβ. Ὅταν αὐτός κοιμόταν ἔχοντας τό κεφάλι του σέ μία πέτρα, τήν νύκτα τοῦ ἐνεφάνισε ὁ Θεός στόν ὕπνο του μία σκάλα ἀπό τήν γή μέχρι τόν οὐρανό στήν ὁποία ἀνέβαιναν καί κατέβαιναν οί ἄγγελοι Του. Καί, ἀφοῦ ἐξύπνησε ὁ Ἰακώβ ἀπό τόν ὕπνο, εἶπε: «ὡς φοβερός ὁ τόπος οὗτος' οὐκ έστιν τοῦτο ἀλλ' ή οἶκος Θεοῦ, καί αὐτη ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ. Καί ἀνέστη Ἰακώβ τό πρωί καί ἔλαβε τόν λίθον ὁν ύπέθηκεν ἐκεῖ πρός κεφαλής αὐτού, καί ἔστησεν αὐτόν στήλη ν καί έπέχεεν ἔλαιον ἐπί τό άκρον αὐτῆς» (Γεν. 28, 17-18). Ή ἐπίχυσις ἐλαίου ἐπάνω στήν πέτρα συμβολίζει τό χριστιανικό χρίσμα μέ τό ἁγιασμένο ἔλαιο ὡς σφραγίδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως λέγει καί ἡ Ἁγία Γραφή: «Καί αὐτοί (χριστιανοί) ὡς λίθοι ζώντες οἰκοδομεῖσθε, οἶκος πνευματικός» (Α' Πέτρ. 2,5 καί Έβρ. 3,6). ὡς «λίθοι ζώντες» ὀνομάζονται οί χριστιανοί καί ἡ έπάλειψις τῆς πέτρας ἀπό τόν Ἰακώβ μέ τό ἔλαιο ἐσήμαινε τήν χρίσι τῶν ζώντων λίθων δηλ. τῶν χριστιανῶν διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ ἁγιασμένο ἔλαιο.
Στόν παλαιό Νόμο τοῦ Μωυσέως μόνο οἱ βασιλεῖς εἶχαν τό ἀξίωμα τῆς μεγίστης ἱερωσύνης, τῆς άρχἱερατικής, καί ἐχρίοντο μέ ἁγιασμένο ἔλαιο (Α' Βασ. 10,6), ἀλλά αὐτό ἦταν μία προφητεία γιά τήν χρίσι τῶν χριστιανῶν μέ ἁγιασμένο ἔλαιο. Στόν Νόμο τῆς Χάριτος, τῆς Νέας Διαθήκης, αὐτό τό Μυστήριο τοῦ ἁγίου Μύρου, έδίδετο μόνο ἀπό τούς Ἀποστόλους μέ τήν ἐπίθεσι τῶν χειρῶν τους καί μόνο σ' αὐτούς πού εἶχαν λάβει τό χριστιανικό βάπτισμα. Έξ αἰτίας τοῦ τρόπου μέ τό ὁποῖο ἐχορηγεῖτο αὐτό τό Μυστήριο καλεῖται ἐπί πλέον καί «ἐπίθεσις τῶν χειρῶν» (Πράξ. 8, 15-18), ὡς ἰδιαίτερο χάρισμα τῆς χειροτονίας τό ὁποῖον προσφέρεται «μετά έπιθέσεως τῶν χειρῶν του πρεσβυτερίου» (Α' Τιμ. 4,14). Γι' αὐτό τό Μυστήριο ὁμιλεῖ ἡ Ἁγία Γραφή, ὅταν λέγη: «ἀκούσαντες δέ οί έν Ἱεροσολύμοις Ἀπόστολοι ὅτι δέδεκται ή Σαμάρεια τόν λόγον τοῦ Θεοῦ, άπἔστειλαν πρός αὐτούς τόν Πέτρον καί Ίωάννην, οίτινες καταβάντες προσηύξαντο περί αὐτῶν ὅπως λάβω σι Πνεῦμα Ἅγιον' οῦπω γάρ ήν έπ' ούδενί αὐτῶν έπιπεπτωκός, μόνον δέ βεβαπτισμένοι ὑπῆρχον εἰς τό ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Τότε ἐπετίθουν τάς χείρας έπ' αὐτούς, καί έλάμβανον Πνεῦμα Αγιον» (Πράξ. 8, 14- 19). Άπ' αὐτό τό κείμενο φαίνεται ὅτι γίνεται λόγος γιά τήν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν ὁποία ένεργοῦσαν μόνο οἱ Ἀπόστολοι μέ τήν ἐπίθεσι τῶν χειρῶν τους στίς κεφαλές τῶν νεοφωτίστῶν (βλέπε καί Πράξ. 19,1-6).
Καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος επιβεβαιώνει ὅτι αὐτό τό μεγάλο Μυστήριο έδίδετο καί τότε ἀμέσῳς μετά τό βάπτισμα, ὅταν λέγη «Καί μή λυπήτε τό Πνεῦμα τό ἅγιον τοῦ Θεοῦ, έν ὅ έσφραγίσθητε εις ἡμέραν ἀπολυτρώσεως» (Έφεσ. 4,30).
Ἰδού τώρα γιατί δίδεται αὐτή ἡ χρίσις μέ τό Μῦρο ἤ ἡ σφραγίς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀμέσῳς μετά τό βάπτισμα: Πρῶτον, διότι ἔτσι κληρονομήθηκε ἀπό τούς ἁγίους Ἀποστόλους μέσῳ τῆς Παραδόσεως" δεύτερον, διότι ἔτσι μᾶς φανερώνει τό ἱερό Εὐαγγέλιο, ὅταν μᾶς λέγη: «Έν ὧ καί ὑμεῖς (χριστιανοί) ἀκούσαντες τόν λόγον τῆς ἀληθείας, τό Εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας ὑμῶν, έν ὅ καί πιστεύσαντες έσφραγίσθητε τῷ Πνεύματι τῆς επαγγελίας τῷ Άγίω, ὅς έστιν άρραβών τῆς κληρονομιάς ἡμῶν, εις ἀπολύτρωσιν τῆς περιποιήσεως, εις ἔπαινον τῆς δόξης αὐτοῦ» (Έφεσ. 1, 13-14). ἀσφαλῶς πρῶτα εκδηλώνεται ἡ πίστις στό Εὐαγγέλιο καί στόν Ἰησοῦ καί κατόπιν δίδεται ἡ σφραγίς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Σπουδαστής: Ἡ Ἁγία Γραφή δέν μνημονεύει τίποτε γιά τό Μυστήριο τοῦ Μύρου πού χορηγεῖται διά τῆς χρίσεως. Αὐτή μνημονεύει τό πολύ - πολύ γιά τήν «ἐπίθεσι τῶν χειρῶν» σ' αὐτό τό Μυστήριο. Μήπως εἶναι μία Καινοτομία, ἡ ὁποία δέν μπορεῖ νά θεωρηθῆ ὅτι προέρχεται ἀπό τόν Χριστό, οὔτε ὅτι εἶναι ἕνα ἅγιο Μυστήριο;
Ἱερεύς: Δέν εἶναι καθόλου μία καινοτομία δεδομένου ὅτι τό ἔργο τῆς χορηγήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στόν ἄνθρωπο δι᾿ αὐτοῦ τοῦ Μυστηρίου στήν ἁγία Γραφή ὀνομάζεται χρίσις (Β' Κορ. 1,21 καί Α' Ίωάν. 2,20-27). Σ' αὐτά τά εδάφια γίνεται λόγος εἰδικά γιά τήν έσωτερική ἐνίσχυσι διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Έξ ἄλλου οί λέξεις «ἐνίσχυσις καί χρίσις» προϋποθέτουν καί τήν ἐξωτερικἡ χρίσι μέ τήν ὁποία συμμετέχει κάποιος τῆς χάριτος. "ὅτι ή ἐπίθεσις τῶν χειρῶν γιά τούς βαπτισμένους καί ἡ χρίσις μέ μῦρο εἶναι ἕνα καί τό αὐτό Μυστήριο επιβεβαιώνεται ἀπό τήν παλαιά ἐποχή, καθ' ὅσον οἱ ἅγιοι Πατέρες καί Ἐκκλησιαστικοί συγγραφείς ἔχουν ὡς θεμέλια Γραφικά αὐτοῦ τοῦ Μυστηρίου τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, πού ὁμιλοῦν γιά τήν ἐπίθεσι τῶν χειρῶν. Ἑπομένως, τόσον ή ἐπίθεσις τῶν χειρῶν, ὅσο καί ἡ χρίσις μέ Μῦρο εἶναι ἀποστολικά. Οἱ Ἀπόστολοι ἐπετέλεσαν αὐτό καί μέ τούς δύο τρόπους, προπαντός τότε ὅταν, διαδιδόμενος παντοῦ ὁ Χριστιανισμός, αὐτοί δέν μποροῦσαν νά πηγαίνουν προσωπικά σ' ὅλες τίς κοινότητες καί ἔχρησιμοποίησαν αὐτό τό Μυστήριο μέ τήν χρίσι τοῦ ἁγιασμένου Μύρου. Σέ καμμιά περίπτωσι δέν μποροῦμε νά προῦποθέσουμε ὅτι ἡ ἐφαρμογή τῆς χρίσεως μέ Αγιο Μῦρο θά εισήχθηκε πρό τῶν Ἀποστόλων, δεδομένου ὅτι ἡ Ἐκκλησιά δέν μᾶς εισήγαγε καί έπέτρεψε ποτέ καμμία ἀλλαγή σ' ὁ,τι παραλάβαμε ἀπό τούς Ἀποστόλους. Καί ἐάν ἀκόμη θά προσπαθοῦσε νά γίνη κάποια ἄλλοίωσις ἤ νά γεννηθῆ κάποια ἄλλη ἐφαρμογή γι' αὐτό τό Μυστήριο, θά ἦταν ἀδύνατο νά μή ἔχουμε κάποιες μαρτυρίες, ἐάν αὐτές ὑπῆρχαν.
Ή οὐσία σ' αὐτό τό Μυστήριο εἶναι ἡ ἔκχυσις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐνῶ ἡ χρίσις σ' αὐτή τήν περίπτωσι άντι- προσωπεύει κάτι τό δευτερεύον καί εἶναι ταὐτόσημο μέ τήν «ἐπίθεσι τῶν χειρῶν». Ή χρισις καί ἡ «ἐπίθεσις τῶν χειρῶν» εἶναι λέξεις πού άντιπροσωπεύουν δύο ένέργειες οἱ ὁποῖες στήν προκειμένη περίπτωσι εἶναι διαφορετικές μόνο ὡς πρός τόν τύπον, ἀλλά κατά βάθος ἔχουν τό ἴδιο ἀποτέλεσμα.
Σπουδαστής: Ἐάν μέ τό Μυστήριο τοῦ Μύρου κοινωνεί κάποιος μέ τό Αγιο Πνεῦμα καί ἐάν αὐτό προσφέρεται μόνο στούς βαπτισμένους, κατά πόσον ἀκόμη εἶναι αὐτό ἀναγκάϊο, ἀφοῦ οί βαπτισμένοι ἔλαβαν στό βάπτισμα τό Ἅγιο Πνεῦμα; Μέ αὐτή τήν ἔννοια μᾶς ὁμιλοῦν καθαρά τά ἑξῆς λόγια τῆς Γραφῆς: «ἀλλά άπελούσασθε, ἀλλά ήγιάσθητε, ἀλλά έδικαίώθητε ἐν τῶ ὀνόματι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ καί ἐν τῶ Πνεύματι τοῦ Θεοῦ ἡμῶν» (Α' Κορ.6,11). Γιατί λοιπόν εἶναι ἀναγκαῖο καί αὐτό τό Μυστήριο μέ τό ὁποῖο θά έκχέεται ή Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μάλιστα ἀμέσῳς μετά τό βάπτισμα;
Ἱερεύς: Πρέπει νά γνωρίζης ὅτι, πράγματι, τό βάπτισμα καί ἡ μυρόχρισις εἶναι δύο Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ξεχωριστά τό ἕνα ἀπό τό ἄλλο, ἀλλά καί τά Δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι πολλά καί διαφόρων εἰδῶν (Ρωμ. 12,6 καί Α' Κορ. 12, 4-6). ἔτσι στό Μυστήριο τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος τό Αγιο Πνεῦμα δίνει τό δῶρο τῆς ἀποσβέσεως τῆς προπατορικής ἁμαρτίας καί τῶν ἄλλων ἁμαρτιῶν τοῦ βαπτιζομένου, ἐνῶ στό Μυστήριο τοῦ ἁγίου Μύρου τό Αγιο Πνεῦμα δίνει τό δῶρο τῆς σταθερότητος στήν καθαρότητα πού ἔλαβε ἀπό τό βάπτισμα. Πέραν αὐτοῦ, μέ αὐτό τό ἅγιο Μυστήριο, προσφέρεται καί τό δῶρο τῆς γνώσεως, τό ὁποῖον εἶναι ἕνα ἀπό τά ἑπτά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. ἡ Ἁγία Γραφή δείχνοντας αὐτό λέγει ἀκριβῶς: «καί ύμείς χρίσμα ἔχετε ἀπό τοῦ ἁγίου καί οίδατε πάντα» (Α' Ίωάν. 2,20), καί ἀλλοῦ: «καί ύμείς τό χρίσμα ο έλάβετε άπ' αὐτοῦ, έν ύμίν μένει καί ού χρείαν ἔχετε ἵνα τις διδάσκη ύμᾶς, ἄλλ' ὡς τό αὐτό χρίσμα διδάσκει ύμᾶς περί πάντων, καί άληθές έστι καί οὐκ έστι ψεῦδος, καί καθώς ἐδίδαξεν ύμᾶς μενεῖτε έν αὐτῶ» (Α' Ίωάν. 2,27). Άπ' αὐτά τά θεία λόγια μποροῦμε ἀρκετά καθαρά νά καταλάβουμε ὅτι ἡ χρίσις μέ "Αγιο Μῦρο ἔχει μία μεγάλη σπουδαιότητα γιά τήν σωτηρία μας.
Πρῶτα άπ' ὅλα, μέ τήν σφράγισι μᾶς παρέχεται τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό ὁποῖον μᾶς ὑποσχέθηκε ὁ Χριστός καί τό ὁποῖον εἶναι «άρραβών τῆς κληρονομιάς ἡμῶν, εις απ ολύτρωσιν τῆς περιποιήσεως, εις ἔπαινον τῆς δόξης αὐτοῦ» (Έφεσ. 1,14 καί 4,30). Δεύτερον, μᾶς δίδεται τό δῶρο τῆς γνώσεως μέ τό ὁποῖο γνωρίζουμε ὅλα τά ἔργα (Α' Ίωάν. 2,20). ὁποτε τό χρίσμα μᾶς διδάσκει κάθε τι τό ὁποῖο πρέπει νά γνωρίζουμε γιά νά σωθοῦμε, δηλαδή: νά πιστεύουμε σταθερά στόν Ἰησοῦ Χριστό καί στά λόγια τοῦ Εὐαγγελίου Του, νά ὑπακούωμε στούς Ἀποστόλους Του (Έβρ. 13,17" Λουκά 10,16 καί Ίωάν. 13,20), νά υπομένουμε μέχρι θανάτου, ὅταν θά διωκόμεθα γιά τήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καί γιά τό Εὐαγγέλιο Του, νά φανερώνουμε μέ τίς χριστιανικές ἀρετές μας ὅτι παραμένει έπάνω μας ή σφραγίς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὁ άρραβών πού ἐλάβαμε τήν ἡμέρα τῆς ἀπολυτρώσεως, διότι διαφορετικά θά χάσουμε τόν άρραβώνα καί δέν θά ἔχουμε πλέον τήν ἀπολύτρωσι. «Ερχομαι ταχύ' κράτει ὁ ἔχεις, ἵνα μηδείς λάβη τόν στέφανόν σου» (ἀποκ. 3,11).
Ἑπομένως, ἰδού έν συντομία σέ τί έγκειται ή δύναμις τοῦ Μυστηρίου τοῦ ἁγίου Μύρου. Ή φράσις μέ τήν ὁποία παρἐχεται τό Μυστήριο αὐτό εἶναι: «Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος ἁγίου». Αὐτή ἡ διατύπωσις εἶναι φτιαγμένη μέ βάσι τά βιβλικά κείμενα τά ὁποῖα ἔχουν σχέσι μέ αὐτό τό Μυστήριο καί διατηρεί τήν ἴδια ἔννοια καί οὐσία της μέ τήν βαθύτερη οὐσία αὐτοῦ τοῦ ἁγίου Μυστηρίου. Στήν ἁγία Γραφή ὑπάρχουν κείμενα, στά ὁποῖα τό Μυστήριο αὐτό ὀνομάζεται σφραγίς (Β' Κορ. 1, 21-22 καί Έφεσ. 4,30) καί στά ὁποῖα λέγεται ὅτι οἱ χριόμενοι λαμβάνουν τήν χάρι τού Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως εἶναι καί πάλι γραμμένο: «Πέτρος δέ έφη πρός αὐτούς" μετανοήσατε καί βαπτισθήτω ἕκαστος ὑμῶν ἐπί τω ὀνόματι Ίησοῦ Χριστοῦ εις ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί λήψεσθε τήν δωρεάν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (Πράξ. 2,38).
Ή λῆψις τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γίνεται, ὅπως εἴδαμε, μέ τό Μυστήριο πού ἀκολουθει ἀμέσῳς μετά τό βάπτισμα, μέ τήν ἐπίθεσι τῶν χειρῶν ή μέ τήν χρίσι τοῦ ἁγίου Μύρου. ἡ Ἁγία Γραφή ξεχωρίζει τήν «ἐπίθεσι τῶν χειρῶν» (Πράξ. 8, 15-18 καί 19,8) ἀπό τήν «ἐπίθεσι τῶν χειρῶν τοῦ πρεσβυτερίου» (Α' Τιμ. 4,14). Ἀπό τήν ἀρχή αὐτό τό Μυστήριο καλεῖται «ἐπίθεσις τῶν χειρῶν» (Πράξ. 8, 15-18), ἀλλά καλεῖται καί «χρίσις» (Ίωάν. 2, 20-27) καί «σφραγίς» (Β' Κορ. 1, 22-23).
Τόσο «ή ἐπίθεσις τῶν χειρῶν» ὅσο καί «ἡ χρίσις» ἔχουν ἀποστολική τήν προέλευσι καί ἀναφέρονται στό ἕνα καί αὐτό Μυστήριο: Στό Μυστήριο τοῦ ἁγίου Μύρου ἤ τό Μυστήριο τοῦ Χρίσματος.
Σπουδαστής: Ποιό εἶναι τό ὁρατό στοιχείο πού χρησιμοποιεῖται στό Μυστήριο τοῦ Χρίσματος;
Ἱερεύς: Τό "Αγιο Μῦρο ἀποτελεῖται ἀπό ἔλαιο ἀνάμεικτο μέ μυρωδικές ούσίες πού ετοιμάζονται ὅλα μαζί, ἀφοῦ βράσουν, σύμφωνα μέ μία καθωρισμένη διαδικασία, μία φορά τό ἔτος στίς τρείς πρώτες ἡμέρες τῆς Μεγάλης Εβδομάδος. Κατόπιν ἁγιάζεται ἀπό τούς ἐπισκόπους μιάς αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας, μέ έπικεφαλής τόν πρῶτον μεταξύ αὐτῶν, τήν Πέμπτη τῆς ἰδίας Εβδομάδος στήν Θεία Λειτουργία καί κατόπιν διανέμεται στούς ἐπισκόπους καί σ' ὅλες τίς Ἐκκλησίες τους. Μέ τήν ποικιλία τῶν μυρωδικῶν ἀπό τά ὁποῖα ἀποτελεῖται συμβολίζονται τά διάφορα εἴδη τῶν χαρισμάτων καί δυνάμεων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τό "Αγιο Μῦρο χρησιμοποιεῖται ὄχι μόνο στό δεύτερο Μυστήριο μετά τό βάπτισμα, ἀλλά καί στόν έγΚαινιασμό τῶν έκκλησιών.
Σπουδαστής: Πῶς γίνεται πρακτικά ἡ χρίσις μέ τό Αγιο Μῦρο;
Ἱερεύς: Μετά τήν τέλεσι τοῦ βαπτίσματος, ὁ Ἱερεύς διαβάζει ἀμέσῳς τήν προσευχή στήν ὁποία ζητεῖ ἀπό τόν Θεό νά καταξιώση τόν νεοβαπτισθέντα τοῦ δῶρου τῆς χρίσεως μέ "Αγιο Μῦρο καί τῆς κοινωνίας τῶν ἁγίων χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Κατόπιν χρίει τόν νεοβαπτισθέντα μέ τό "Αγιο Μῦρο κάνοντας μέ αὐτό τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ στό μέτωπο, γιά τόν αγιασμό τοῦ νοῦ καί τῶν σκέψεών του, στά αὐτιά, στό στόμα, στά μάτια γιά τόν αγιασμό τῶν αισθήσεων" στό στήθος καί στήν πλάτη γιά τόν ἁγιασμό τῆς καρδίας καί τῶν έπιθυμιών' στά πόδια καί στά χέρια γιά τόν ἁγιασμό τῶν ἔργων καί τῶν χριστιανικών ὁδών. Γιά τήν κάθε μία χρίσι λέγει τά λόγια: «Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος ἁγίου. ἀμήν». Αὐτά τά λόγια εἶναι παρμένα ἀπό τήν Β' ἐπιστολή τοῦ άποστόλου Παύλου πρός Κορινθίους, ὅπου λέγει: «ὁ δέ βέβαιων ήμᾶς συν ύμῖν εις Χριστόν καί χρίσας ήμᾶς Θεός, ὁ καί σφραγισάμενος ήμᾶς καί δούς τόν άρραβώνα τοῦ Πνεύματος έν ταῖς καρδίαις ἡμῶν» (1, 21-22).
Ή σφραγίς αὐτή εἶναι, ἀσφαλῶς, τό σημεῖο τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖο κατέβηκε ἀοράτως στόν Σωτήρα Χριστό ὡς ἄνθρωπο καί ἐπάνω στίς κεφαλές τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί τό ὁποῖο δίδεται καί σέ ἐμᾶς σήμερα, μετά τό βάπτισμα, κατά τρόπο ἀόρατο. Μέ τό σφράγισμα ὁ νεοβαπτισθείς γίνεται ἀληθινός χριστιανός καί τέλειος, ἕνας νέος Χριστός, δηλαδή χρισμένος τοῦ Κυρίου, διότι ἡ έλληνική λέξις «Χριστός» σημαίνει «χρισμένος».
Μετάφρασις ἀπό τά ρουμανικά π. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης
Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου
