.jpg)
Ἀπό τό μυστικό πέταγμα τοῦ βιαστικοῦ χρόνου
πολλές φορές ξεχνᾶμε τήν ψυχή νά ἑτοιμάσουμε.
Δοῦλοι στόν καθημερινό ζυγό τοῦ τυραννικοῦ σώματος
Λησμονοῦμε τόν «ἅγιο ὁρίζοντα» τῆς οὐρανίου πατρίδος,
διότι ὁ νοῦς ἑλκύεται στά ἀνθρώπινα.
Τά νοερά φτερά ἀπό τά πάθη
μαραζώνουν
καί εὔκολα μᾶς κυνηγοῦν αὐτοί πού παραμονεύουν.
Τότε ἡ δυστυχισμένη ψυχή ὡς ὁ νεκρός
πού μπαίνει στό βαθύ μνῆμα εἶναι γιά πάντα χαμένη.
Ἰδού ἡ ζωή μας ἔφυγε ἀδειανή χωρίς πνεῦμα,
ὅπως σήμερα ἡ ἡμέρα χωρίς ἥλιο καί ἀέρα!
Καί τόν σκοπό τῆς σωτηρίας
—γιά τίς οὐράνιες τάξεις—
τόν ἀφήνουμε νά περιμένει
τότε εἰς μάτην!
Ἀπόσπασμα ἀπό ἐδῶ
