Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος μετὰ τῆς Ἀμερικανίδος Πρέσβειρας Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Δεξίωσις διὰ τὸν Πατριάρχην εἰς τὸ State Department.
Παλαιὰ Διαθήκη: Προσφέρετε θυσίαν ὁλόκληρον βόδι καὶ φονεύετε ἀνθρώπους (Ἐκκλησία Οὐκρανίας)
ΝΗΣΤΕΙΑ: ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΑΔΙΚΙΑΣ
Τοῦ κ. Γεωργίου Ἰωάννου Καραλῆ, Πυρηνικοῦ Ἰατροῦ
Διανύουμε τὴν Β΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, ἀφιερωμένη στὸν Μέγα Γρηγόριο Παλαμᾶ. Ἀλλὰ ἡ φωνὴ τῆς προηγουμένης Κυριακῆς, τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, παραμένει ζωντανή καὶ ἐπίκαιρη. Δύο Κυριακές· ἕνα μήνυμα· ἕνας δρόμος.
Τὴν πρώτη Κυριακή ἡ Ἐκκλησία ἑόρτασε τὴν νίκη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἐναντίον τῶν εἰκονομάχων. Δὲν ἦταν ἁπλά μία ἱστορικὴ ἀναπόληση, ἀλλὰ διαχρονικὴ ὁμολογία πίστεως. Εἶναι ἡ διακήρυξη ὅτι ἡ Ἀλήθεια δὲν ἀλλάζει, ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν παραχαράσσεται, ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν προσαρμόζεται στὰ μέτρα τοῦ κόσμου. Τὴ δεύτερη Κυριακή ἡ Ἐκκλησία προβάλλει τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, τὸν ὁμολογητὴ τοῦ Ἀκτίστου Φωτός, ποὺ ὑπερασπίσθηκε ὅτι τὸ Φῶς τῆς Μεταμορφώσεως δὲν εἶναι σύμβολο, οὔτε ψυχολογικὴ ἐμπειρία, ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ ἄκτιστη θεία ἐνέργεια, ἡ ζωή τοῦ Θεοῦ ποὺ μετέχεται ἀπό τὸν καθαρμένο ἄνθρωπο.
Ἠ ἀναφόρα στοὺς μεγάλους ἁγίους ποὺ κάνει ἡ Ἐκκλησία δὲν σημαίνει μιὰ ἐμμονὴ σὲ μιὰ στείρα παρελθοντολογία. Πρόκειται γιὰ τὸ παρόν. Διότι ἡ Ἁγία Τεσσαρακοστὴ, δὲν εἶναι μιὰ ἁπλὴ περίοδος νηστείας. Εἶναι πορεία καθάρσεως. Καθάρσεως καρδίας, νοῦ καὶ συνειδήσεως. Χωρὶς κάθαρση δὲν ὑπάρχει φωτισμός. Καὶ χωρὶς φωτισμό δὲν ὑπάρχει διάκριση. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς μᾶς θυμίζει ὅτι τὸ Ἄκτιστο Φῶς δὲν λάμπει ἐκεῖ ποὺ ἡ πίστις σχετικοποιεῖται, ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ ἡ καρδία ταπεινώνεται καὶ ἡ ὁμολογία μένει ἀνόθευτη.
Σήμερα ἡ δοκιμασία τῆς Ἐκκλησίας δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸ “ἐξωτερικό” της. Εἶναι ἐσωτερική. Ἀφορᾶ τὸ πῶς κατανοοῦμε τὴν ἑνότητα. Ἀφορᾶ τὸ ποῦ θεμελιώνουμε τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή. Ἡ ἐνότητα τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι “ἰδέα”, οὔτε διοικητικὸ σχῆμα, οὔτε ἀνθρώπινη πρωτοκαθεδρία. Ἡ ἑνότητα ἔχει ὄνομα. Ἰησοῦς Χριστός. Ὅπου ἡ πίστη μένει ἡ αὐτή, ὅπου ἡ ὁμολογία παραμένει ἀπαραχάρακτη, ὅπου τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου κοινωνοῦνται ἐν πίστει καὶ ἀληθείᾳ, ἐκεῖ εἶναι ἡ Ἐκκλησία.
Ὅταν ὅμως ἡ ἑνότητα ἀποσυνδέεται ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, ὅταν ἀναζητεῖται χωρὶς κοινὴ ὁμολογία πίστεως, ὅταν ἡ θεολογία μετακινεῖται ἀπὸ τὴν ἁγιοπνευματικὴ πατερικὴ ρίζα, τότε δημιουργεῖται ρῆγμα. Καὶ τὸ ρῆγμα δὲν θεραπεύεται μὲ σιωπή, ἀλλὰ μὲ μετάνοια καὶ ἐπιστροφή. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι συνομοσπονδία προσώπων οὔτε μηχανισμὸς ἐξουσίας. Εἶναι Σῶμα Χριστοῦ. Καὶ ἡ ὑπακοὴ ὀφείλεται ἀποκλειστικὰ σ’ Αὐτόν.
Ἐὰν ὁ δρόμος τῆς ἐμμονῆς στὴ πίστη ἐνέχει δυσκολίες, ἐὰν ἡ ὁμολογία “κοστίζει”, ἐὰν ἡ ἀλήθεια δημιουργεῖ ἀπομόνωση, ὅμως δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορά. «Μικρὸν ποίμνιον» ὀνομάζει ὁ Κύριος τοὺς πιστούς Του. Ὄχι πλειοψηφία, ἀλλὰ ἐλπίδα. Ἡ Ἱστορία δείχνει ὅτι συχνὰ ἡ ἀλήθεια διαφυλάχθηκε ἀπὸ λίγους, ἀπὸ καρδιὲς καθαρές, ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ προτίμησαν τὸ Φῶς ἀντὶ τῆς ὑποταγῆς στὰ σχήματα τοῦ “Αἰῶνος τούτου”, στήν ὑποδούλωση σὲ σχεδιασμοὺς ποὺ στρέβλωναν τὴν πίστη κάνοντάς την ἁπλό ἀκόλουθο ἀλλότριων ἰδεολογημάτων.
Σήμερα ποὺ ὅλα σχετικοποιοῦνται, ποὺ ἡ πίστη κινδυνεύει νὰ μετατραπεῖ σὲ ἄποψη, ἡ Ὀρθόδοξη ὁμολογία δὲν εἶναι ἀκαμψία· εἶναι εὐθύνη. Δὲν εἶναι ἀντίδραση· εἶναι συνέπεια. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ Ἑνότης, καὶ σ’ Αὐτὸν ὀφείλουμε πίστη, ὄχι σὲ ἀνθρώπους ποὺ τὸν χλευάζουν.
Ἡ ἁγία Τεσσαρακοστὴ εἶναι ἀγώνας καθάρσεως, φωτισμοῦ καὶ ὁμολογίας. Ἀγώνας ἐσωτερικός καὶ ἐκκλησιαστικός. Ὅπως ὁ σπόρος πέφτει στὴ γῆ, γιὰ νὰ ἀναστηθεῖ, ἔτσι καὶ ἡ ἀλήθεια, προετοιμάζει τὴν Ἀνάσταση.
μείνουμε πιστοὶ στὸν Χριστό. Ἄς μείνουμε πιστοὶ στὴν πίστιν τῶν Πατέρων. Ἄς γίνουμε ἄνθρωποι τοῦ Φωτός.
Καλὸν ἀγῶνα. Καλή Σαρακοστή.
