Ἡ Ἐκκλησία αὐτὴ τὴν ἑβδομάδα προβάλλει τὸν Τίμιο Σταυρὸ πρὸς προσκύνηση. Γιὰ ἀνακούφιση, γιὰ ξαπόσταμα στὴ μέση τοῦ ἀγώνα τῆς Σαρακοστῆς, γιὰ παραδειγματισμό. Καὶ γιὰ πολλοὺς ἄλλους πνευματικοὺς λόγους. Ἡ ταυτότητα τῆς ἀσκητικῆς τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ὁ Σταυρός. Ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ συγκεκριμένα. Καὶ ὁ σταυρικὸς τρόπος ζωῆς τοῦ Κυρίου δὲν ἦταν μονάχα οἱ ἡμέρες τῶν Παθῶν.
Ἦταν ὁλόκληρη ἡ ζωή του ἐπὶ γῆς. Καὶ τὸ πιὸ φοβερό: χωρὶς νὰ φταίει σὲ τίποτε.
Ὁ Σταυρὸς ἔχει πάνω του ὁλόκληρη τὴ θεολογία καὶ ἄλλη τόση ἀσκητική. Ἂν τὸν ἀφαιρέσεις, διαλύεις, ἀποδομεῖς τὴν Ὀρθοδοξία. Ἀφαιρεῖς τὴν ὀμορφιὰ καὶ τὸν λυτρωτικὸ χαρακτήρα τῆς Ἀνάστασης. Ποιός, λοιπόν, τόλμησε νὰ προβεῖ σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ ἀσεβῆ καὶ βλάσφημα; Ποιὸς ἄλλος; Ὁ συνήθης ὕποπτος τῶν ἡμερῶν μας, ὁ Οἰκουμενισμός.
Γιατί ὅμως ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ἀντισταυρικός; Καταρχὰς διότι δὲν ἔχει θεολογία. Ἢ μᾶλλον ἔχει θεολογία συγκρητιστική. Δογματικὸ μινιμαλισμὸ μεταξὺ τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καὶ συγκρητιστικὴ προσέγγιση τῶν ἀλλοθρήσκων. Καὶ ὅλο αὐτὸ τὸ θεωρητικὸ οἰκοδόμημα, στὸ ὁποῖο στεγάζονται ἀδιακρίτως ἅπαντες στὸ ὄνομα τῆς οὑμανιστικῆς ἀγαπολογίας, συνοδεύεται ἀπὸ μία νέα ἀσκητική, τὴν ἀποδοχὴ δηλαδὴ πάσης “ἠθικῆς”, ἀρκεῖ νὰ ὑφίσταται εἰρήνη καὶ ἁρμονία μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Τὸ πῶς, ὡστόσο, εἶναι δυνατὸ νὰ προκύψει εἰρήνη μέσα ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὴν ἁμαρτία, εἶναι ἐξάπαντος ἕνα ἀμείλικτο ἐρώτημα ποὺ μονάχο του καταδικάζει ὅλο αὐτὸ τὸ αἱρετικὸ κατασκεύασμα τῶν ἐσχάτων.
Στὴν πράξη ἤδη βλέπουμε τὴ γουὸκ ἀτζέντα νὰ συνιστᾶ δομικὸ στοιχεῖο τῶν οἰκουμενιστικῶν συναθροίσεων. Ἡ ἀπαλοιφὴ τῆς διάκρισης τῶν φύλων εἶναι ἀπόρροια τῆς ἰσοπέδωσης τῆς πίστης σὲ ἐπίπεδο δόγματος καὶ ὄχι μόνο. Ἡ νέα θρησκεία δὲν ἔχει νηστεῖες καὶ μακρὲς ἀκολουθίες. Κανόνες αὐστηροὺς ἠθικῆς οὔτε νὰ τοὺς σκέφτεται. Μένει μονάχα μία ἀόριστη ἀγαπολογία. Ἕνας ἀπροϋπόθετος θρησκευτικὸς συναγελασμὸς στὸ ὄνομα τοῦ “ ἴδιου θεοῦ”, τὸν ὁποῖο πιστεύουν ὅλοι, ὁ καθεῖς μὲ τὸν δικό του τρόπο καὶ τὴν ἰδιαίτερη παράδοσή του… Δὲν εἶναι τυχαῖο σήμερα ποὺ γίνεται προσπάθεια ἀφαίρεσης τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα.
Ἐνοχλεῖ ὁ Σταυρός. Ἐνοχλεῖ ὑποσυνείδητα. Ἐλέγχει. Καὶ πρέπει νὰ ἀφαιρεθεῖ. Ἀπὸ ἀνθρώπους τῆς ἡγεσίας τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι μπορεῖ ἐπίσημα νὰ ἀποτάσσονται τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, βαθιὰ ὅμως μέσα τους τὴν ἀσπάζονται.
Κ.Ν.
Λάρισα, 15/3/2026
Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως
