Ὤ τί μέγας εἶσαι, Κύριε! ἐξίστανται οἱ ὀφθαλμοί μου
ἀπό τήν ὁρατή δημιουργία Σου μέ τήν ἁρμονία της!
Ἐάν αὐτά τά αἰσθητά τά ἐστόλισες τόσο πολύ!
Πόσο μᾶλλον θαυμασιώτερα θά εἶναι τά οὐράνια!
Ἐάν καταλάβαινε ὁ νοῦς μου τήν ἄνω τῆς δόξης στολή,
θά σέ μνημόνευε πάντοτε, Δέσποτά μου Ἰησοῦ.
Ἐάν τοῦ κόσμου τήν ἀπόλαυσι τελείως τήν ἀηδιάσω
ἡ ἁγία ἀκτῖνα Σου πάντοτε θά μ᾿ εὐφραίνη.
Ἀλλά τό βαρύ μυαλό μου σέρνεται στήν γῆ,
καί ἔτσι ἐμποδίζει τήν ψυχή ἀπό τόν Θεῖο της πόθο.
Ἡ ἐμπαθής προσκόλλησις τοῦ πηλίνου μου σώματος
συχνά μέ χωρίζει ἀπ᾿ αὐτόν πού μ' ἔπλασε.
Βοήθησε νά φτερουγίση, Κύριε, ἡ σκέψις μου
στόν οὐρανό κι ἐλάφρυνέ μου τό σῶμα ἀφήνοντας τήν ψυχή μοναχή!
Ἀπόσπασμα ἀπό ἐδῶ
