Περί προετοιμασίας διά τήν Μετάληψι τών Άχραντων Μυστηρίων

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ» 

Ὑπό Ρουμάνου Γέροντος π. Κλεόπα Ἠλίε.

«Δοκιμαζέτω δέν ἄνθρωπος ἑαυτόν, καί ούτως ἐκ τον ἄρτον ἐσθιέτω καί ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω' ὃ γάρ ἐσθίων καί πίνων ἀναξίως κρίμα εαυτώ ἐσθίει καί πίνει, μή διακρίνων τό σῶμα τοῦ Κυρίου» (Α' Κορ.11, 2829)

Πατέρες καί αδελφοί,

Στά προηγούμενα παρουσιάσαμε μερικά γιά τήν Ἱερωσύνη τοῦ Νόμου καί τῆς Χάριτος, καθώς καί μερικά ά­πό τά πολλά καθήκοντα τοῦ Ἱερέως τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Τώρα έθεώρησα καλόν νά άναφερθώ καί γιά τίς μεγάλες τιμωρίες πού θά ύποστούν οι Ιερείς τήν ήμέρα τῆς Κρίσεως, έάν στήν ζωή των δίνουν τά Ἅγια Μυστή­ρια στούς άναξίους καί τά άσυγχώρητα κρίματα πού παίρνουν στήν ψυχή των, όσοι προσέρχονται στήν Κοινω­νία τῶν Θείων Δώρων άναξίως.

Λοιπόν, είναι μεγάλη άνάγκη νά γνωρίζουμε ότι όχι μόνο οἱ χριστιανοί πού κοινωνούν άναξίως θά κολάζωνται στούς αιώνες, άλλά περισσότερη τιμωρία θά λάβουν οἱ ἱερεῖς, οἱ οποίοι, ἐνῶ γνωρίζουν τούς χριστιανούς, τούς παρέχουν τήν Θεία Κοινωνία ἀναξίως.

Γι' αύτή τήν περίπτωσι, ιδού τί λέγει ό άγιος Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Πρός έσάς τούς διακόνους πού ὑπηρετεῖτε καί τούς ἱερεῖς πού προσφέρετε τά Αγια Μυστήρια δέν θά είναι μικρή ἡ τιμωρία έναντίον σας, όταν άνέχεσθε τούς άναξίους νά κοινωνούν, ένώ γνωρίζετε τίς κακίες των. Τό Αίμα τοῦ Χριστοῦ άπό τό χέρι σας θά ζητηθή.

Ας είναι αξιωματούχος ἤ ένας έπαρχος ἤ οποιοσδήποτε βαθμοφόρος τής πολιτείας, έμπόδισέ τον, διότι μεγαλύτε­ρη είναι ἡ ιδική σου έξουσία άπό τήν ιδική του».

Στήν συνέχεια είναι άνάγκη νά ειπούμε μερικά γι' αύ­τούς πού θέλουν νά μεταλάβουν τά Πανάχραντα Μυστή­ρια. Σ' όλους αύτούς κατάλληλη συμβουλή καί μέσον σωτηρίας νά είναι αύτό: Δέν πρέπει τό κάθε τι νά τό έξαρτοῦν ἀπό τόν Θεό καί οί ίδιοι νά τεμπελιάζουν γιά τήν προετοιμασία, όσο είναι δυνατόν, ούτε πάλι κοπιάζοντες καί άσκούμενοι νά πιστεύσουν ότι όλα τά κατώρθωσαν καί νά ὑπερηφανευθοῦν νομίζοντας ότι έξεπλήρωσαν τά πάντα καί μπορούν πλέον νά πλησιάσουν άξίως καί πρεπόντως στά Αχραντα Μυστήρια.

Στήν συνέχεια θά παρουσιάσουμε τά άναγκαιότερα έργα τά όποια πρέπει νά γνωρίζουν, όσοι επιθυμούν νά κοινωνούν τών Αχράντων Μυστηρίων.

Κατ' άρχήν πρέπει νά καταλάβουμε ότι ἡ πρό τῆς Θείας Κοινωνίας προετοιμασία είναι διπλή, δηλαδή σω­ματική καί πνευματική. Ἡ σωματική σύγκειται στήν νη­στεία, στήν έγκράτεια άπό τίς σωματικές έπιθυμίες, στήν άγρυπνία, στήν κλίσι τών γονάτων (μετάνοιες) καί άλ­λους κόπους μέ τούς οποίους καθαρίζεται καί έλαφρύνεται τό σῶμα άπό αύτά πού τό βαρύνουν, τό ἐνοχλοῦν καί τό μολύνουν. Ένώ ἡ πνευματική προετοιμασία άποτελείται άπό τήν έξομολόγησι στόν Πνευματικό, τήν άνάγνωσι τών προσευχών, όπως συνιστά τό Ωρολόγιο, μέ φόβο Θεοῦ, μέ προσοχή καί ταπείνωσι. Αλλη άγία προετοιμα­σία είναι ἡ συμφιλίωσις μέ όλους' νά μή είναι μέ κανέναν ψυχραμένος, νά μή κρατά οργή σέ κάποιον, νά συγχωρή όλους, όσοι τοῦ έκαμαν κάτι, ένθυμούμενος τά λόγια τοῦ Σωτήρος πού λέγει: Έάν συγχωρήτε τοις άνθρώποις τά παραπτώματα αύτών καί ό Πατήρ ύμών ό ούράνιος συγχωρήση τά παραπτώματα ύμών (Ματθ. 6,14) καί γενικά νά άγωνίζεται νά μή έχη μέ τόν πλησίον του κάτι πού νά τούς χωρίζη.

Προηγουμένως έμνημονεύσαμε ότι άπαραίτητη είναι καί ἡ νηστεία. Αύτή είναι δύο ειδών: σωματική καί πνευ­ματική. Γι' αύτόν πού δέν είναι άσθενής ἡ σωματική νη­στεία περιλαμβάνει τίς τέσσερεις μεγάλες νηστείες τοῦ έ­τους, όπως αύτές έχουν καθορισθή άπό τούς Αποστό­λους καί τούς Πατέρας τῆς Εκκλησίας, καθώς καί τίς ή­μέρες Τετάρτη καί Παρασκευή. Καί όποιος έχει πνευμα­τικές προϋποθέσεις καί δυνατότητες μπορεί νά κρατά καί τήν νηστεία τής Δευτέρας. Αύτές οι ήμέρες νηστεύονται όλο τό έτος, πλήν τών ήμερών πού έπιτρέπει ἡ Εκ­κλησία τήν κατάλυσι σύμφωνα μέ τό τυπικό τῶν έορτών. Ολοι οί χριστιανοί έκτός τῶν άνωτέρω, έχουν καθήκον νά νηστεύουν τήν παραμονή τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, τής Βαπτίσεώς Του, τήν ήμέρα τής Υψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί τήν 'Αποτομή τής Κεφαλής τοῦ Τ. Προδρό­μου.

Εγκράτεια στήν τράπεζα σημαίνει νά μή τρώμε μέ­χρι χορτασμοῦ. Οποιος επιθυμεί νά κοινωνήση τήν έπομένη, θά πρέπει άπό τό βράδυ νά έγκρατεύεται τοῦ φαγη­τού. Κατόπιν γιά τούς παντρεμμένους έπιβάλλεται έγκράτεια μεταξύ των. Δέν πρέπει νά συνέρχωνται στίς ά­γιες νηστείες, τά Σάββατα, τίς Κυριακές καί έορτές, κα­θώς καί τήν προηγούμενη τῆς Θείας Κοινωνίας ἡμέρα, ώς καί μία μετά τήν Θ.Κοινωνία ήμέρα. Αύτή ἡ άπόφασις έγκρατείας τών συζύγων πρέπει νά γίνεται μέ κοινή συγκατάθεσι καί έπί πλέον πρέπει νά άπέχουν γιά ένα διάστημα άπό τίς συζυγικές των σχέσεις γιά νά επιδίδονται στήν νηστεία καί προσευχή, ὅπως μάς διδάσκει ὁ Απόστολος Παῦλος στήν Α' Κορ. 7,5. «Μή άποστερείτε άλλήλους, εί μή τι άν έκ συμφώνου πρός καιρόν, ίνα σχολάζητε τή νη­στεία καί τή προσευχή καί πάλιν έπί τό αύτό συνέρχησθε, ίνα μή πειράζη ύμάς ό σατανάς διά τήν άκρασίαν ύμών».

Ένώ οί κληρικοί (έγγαμοι) πρέπει νά γνωρίζουν τά έ­ξης: Νά φυλάγωνται από οποιαδήποτε σχέσι μέ τίς συζύ­γους των, όταν πρόκειται τήν έπομένη νά τελέσουν τήν Θεία Λειτουργία. Ό Βαλσαμών στήν 49η άπόκρισί του πρός τόν Μάρκο Αλεξανδρείας γράφει: «Ὅσοι δέν έγκρατεύονται από τίς νόμιμες συζύγους των τό Σάββατο καί τήν Κυριακή πρέπει μέ κατάλληλα έπιτίμια νά διορ­θώνονται». Κατόπιν προσθέτει ότι αύτοί πρέπει όμοίως νά φυλάγωνται όλη τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή, καί ολες τίς Τετάρτες καί Παρασκευές. Σέ περίπτωσι καταπατήσεως αὐτῶν, πρέπει νά γνωρίζουν ὅτι δέν μπορούν νά πά­ρουν οὔτε αντίδωρο, οὔτε μικρό ἤ Μεγάλο Ἁγιασμό, ού­τε τίς άγιες Εικόνες νά ασπασθούν. ΟΙ πιό εύλαβεϊς καί εύτυχεις είναι εκείνοι πού όχι μία μόνο ἤ μέρα αλλά τρεις πρό της Θείας Κοινωνίας έγκρατεύονται άπό τίς συζυγι­κές των σχέσεις καί έτοιμάζονται μέ νηστεία καί έπίμονη προσευχή. Καί ό Μωύσής, εάν δέν επέβαλε μέ έντολή του Θεού νά καθαρισθή ό λαός του Ισραήλ μέ νηστεία, προ­σευχή καί έγκράτεια στίς σαρκικές σχέσεις των τρεις η­μέρες πρό της έπιφοιτήσεως τού Θεού στό Ορος Σινά, δέν θά ήταν άξιοι νά πλησιάσουν τό Ορος, στό όποιο θά παρουσιαζόταν ό Θεός. Πόση λοιπόν προετοιμασία πρέ­πει νά κάνουν οί χριστιανοί, οί όποιοι δέν θά πλησιάσουν τό Ορος Σινά, αλλά τόν ἴδιο τόν Θεό! Έάν τότε ελέχθη ότι όποιος πλησιάσει καί αγγίσει στό Ορος, οπού θά κα­τέβαινε ό Θεός, θά άπέθνησκε μέ σκληρό θάνατο καί θα­νατηφόρες παιδεύσεις (Εξοδ. κεφ. 19), άρα γε τί πρέ­πει νά ειπούμε γιά τούς χριστιανούς εκείνους πού όχι μό­νο πλησιάζουν ἤ εγγίζουν τό Σινά, αλλά κοινωνούν τό ἴδιο Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεού! Έάν είναι απροετοί­μαστοι γι' αύτό τό μεγάλο Μυστήριο, πώς θά λυτρωθούν άπό τίς τιμωρίες τού Θεοῦ λόγῳ της αδιαφορίας καί άνευλάβειάς των, ὅταν προσέρχωνται στό θείο πύρ (τήν Θεία Κοινωνία)!

Αύτά τά ολίγα επαρκούν γιά τήν εξωτερική ἤ σωμα­τική νηστεία.

Στήν συνέχεια θά ειπούμε ολίγα γιά τήν ύψηλότερη καί πνευματική νηστεία, ἡ όποία όσο είναι ώφελιμώτερη, άλλο τόσο είναι λεπτή καί δυσκολοκατόρθωτη. Κατ' άρχήν στήν πνευματική νηστεία είναι μεγάλη άνάγκη ό άν­θρωπος νά φυλάττη τόν νοῦ του άπό τούς αισχρούς λογι­σμούς καί άπό τόν διασκορπισμό του στά έφήμερα καί μάταια τοῦ βίου πράγματα. Διότι, ὅπως τό σῶμα ἔχει τόν κόσμο τῶν σωματικῶν παθών, ἔτσι καί ὁ νοῦς ἔχει τόν κόσμο τών λογισμών καί κακών πνευμάτων. Καί όπως τό σώμα μπορεί νά πορνεύση ή νά κάνη οποιοδήποτε αμάρ­τημα μέ τό έργο, έτσι καί ό νοῦς μας πορνεύει ἤ κάνει άλ­λες άμαρτίες μέ τούς λογισμούς του. Όπότε, αύτός πού πρόκειται νά πλησιάση τά Αχραντα Μυστήρια, πρέπει νά έχη μεγάλη φροντίδα στήν φυλακή τῶν πέντε αισθή­σεων: στήν όρασι, άκοή, όσφρησι, γεῦσι καί άφή.

Διότι αύτές, κατά τήν μαρτυρία τού άγίου προφήτου Ιερεμίου (9,20) είναι οί θύρες άπό τίς όποιες εισέρχεται στήν ψυχή μας ό θάνατος τής άμαρτίας.

Κατόπιν χρειάζεται προσο­χή στήν γλώσσα μας* δέν πρέπει νά λέγη ψέμματα, άστεΐα καί άλλα κενόδοξα καί σαπρά λόγια, διότι μάς λέ­γει ή Άγία Γραφή ότι πολλοί έπεσαν άπό τό όργανο τής γλώσσης (Σειράχ 20,18). Νά νηστεύη όχι μόνο ή γλώσσα άπό τίς περιττολογίες, άλλά καί τό χέρι νά μή έγγίζη τό ξένο πράγμα, νά μή τολμά νά ύπογράφη άδικα έγγραφα καί γενικά νά μή κάνη τίποτε άπ' αύτά πού οδηγούν στήν άμαρτία. Νά νηστεύουν καί τά πόδια μας γιά νά μή πη­γαίνουν εκεί, όπου δέν εὐαρεστεῖται ὁ Θεός. Εκτός άπό τήν διπλή νηστεία πού μέχρι εδώ άναφέραμε, χρειάζεται έπί πλέον ταπείνωσις τής καρδιάς καί συνείδησις καθαρή καί ειρηνική άπέναντι όλων τών άνθρώπων.

Επίσης νά μή πιστεύη κάποιος ὅτι ἡ εὐτυχία του ε­ξαρτάται άπό τήν συχνή Θεία Κοινωνία, άλλά άπό τήν, κατά τό δυνατόν, καλή προετοιμασία μέ μεγάλη ταπείνωσι, συντριβή καρδίας καί ἀνυπόκριτη εὐλάβεια. Ἐπ' αὐτῶν ὁ Ἱερός Χρυσόστομος λέγει τά έξης: «Πολλοί λαμβάνουν αυτό τό Μυστήριο μία φορά τόν χρόνο, ενώ άλλοι περισσότερες φορές... Πρός όλους μας απευθύνε­ται ή πρόσκλησις γιά τό Μυστήριο αύτό, όχι μόνο πρός τούς πολίτας, αλλά καί πρός τούς έρημίτας, μερικοί τών όποιων κοινωνούν μία φορά τόν χρόνο ή κάθε δεύτερο χρόνο... Λοιπόν, ποιοί άπ' αύτούς βαδίζουν τήν σωστή ο­δό; Αυτοί πού κοινωνούν μία φορά τόν χρόνο, αύτοί πού κοινωνούν πολλές φορές ή αύτοί πού κοινωνούν λίγες φο­ρές τόν χρόνο»; Προκειμένου νά δείξη ποιά είναι ή αλη­θινή προετοιμασία γιά τήν Θεία Μετάληψι, λέγει τά έξης: «Αύτοί πού έχουν καθαρούς λογισμούς καί σκέψεις, κα­θαρή καρδιά καί αμόλυντη ζωή, πρέπει πάντοτε νά προ σέρχωνται. Ένώ όσοι δέν έχουν αύτές τίς προϋποθέσεις δέν πρέπει ούτε μία φορά τόν χρόνο νά προσέρχωνται». Άλλά, μετά άπ' αύτά, μπορεί νά έρωτήση κάποιος: «Πώς μπορώ εγώ νά γίνω άξιος γιά μία τόσο ανεκτίμητη Κοινωνία, ή οποία απαιτεί άπό εμένα μεγάλη προετοιμα­σία»; Σ' αύτήν τήν έρώτησι δέν θά άπαντήσω έγώ, άλλά ό άγιος Αναστάσιος ό Σινάίτης: «Μόνον έάν θέλης, άν­θρωπε, μπορείς νά γίνης άξιος». Καί θέλοντας νά δείξη ποιές εΐναι οι δυσκολίες γι' αύτή τήν προετοιμασία, λέγει: «Γνώριζε πώς είσαι αμαρτωλός, εγκατάλειψε τήν αμαρ­τία, διώξε τήν οργή καί τήν πονηρία, δείξε έργα της μετα­νοίας, απόκτησε τήν καθαρότητα, τήν πραότητα καί τα πείνωσι, δώσε ελεημοσύνη στούς πτωχούς καί στούς ξέ­νους άπό τούς καρπούς της δικαιοσύνης καί προσευχή­σου στόν Θεό μέ συντριμμένη ψυχή καί έτσι θά είσαι πλέον άξιος γιά τό Μυστήριο».

Πόση άγάπη καί στοργή εκφράζεται σ' αύτό τό Μυ­στήριο εκ μέρους τού Θεού! Λόγω της μεγίστης άγάπης Του πού έχει πρός τόν άνθρωπο, εύδόκησε νά έπιτρέπη σ' έμάς νά Τόν τρώγωμεν καί νά Τόν πίνωμεν. Πράγματι ό καλός μας καί μεγάλος Ποιμήν δέν έχει άλλον όμοιόν Του στούς οίκτιρμούς καί τό έλεος σ' αύτό τό άνθρώπινο γένος. Διότι κανείς ποιμήν, όσο καλός καί νά είναι καί ό­σο πολύ ν' άγαπά τά πρόβατά του, ποτέ δέν άκούσθηκε ότι τά έθρεψε αύτά μέ τήν σάρκα τού σώματος του καί τά έπότισε μέ τό αίμα του. Πολλές είναι οί περιπτώσεις πού γονείς δίνουν τά παιδιά των, μετά τήν γέννησί των, σέ άλ­λους νά τά θρέψουν καί μεγαλώσουν. Δέν συμβαίνει όμως τό ίδιο μέ τόν Χριστό, ό όποιος μάς τρέφει σ' όλη μας τήν ζωή μέ τό σώμα Του.

Στήν συνέχεια θά μιλήσουμε γιά τήν έξής τακτική τού διαβόλου. Μερικούς τούς έξαπατά μέ κάποια ὑποκριτική εύλάβεια καί ταπείνωσι, ότι δέν είναι άξιοι νά λαμ­βάνουν τά Πανάχραντα Μυστήρια. Καί μέ αύτή τήν φαι­νομενική εύλάβεια τούς ρίχνει ό πονηρός στήν άκηδία, στήν άδιαφορία καί άναισθησία καί έτσι χάνουν τήν μεγί­στη ώφέλεια, τήν όποία θά έκέρδιζαν, έάν κοινωνούσαν μέ ειλικρινή εύλάβεια τά Θεία Μυστήρια... "Αλλους τούς κάνει νά άναβάλουν τόν χρόνο τής Κοινωνίας άπό τό ένα διάστημα στό άλλο καί άπό τήν μία νηστεία στήν άλλη καί έτσι τούς άπομακρύνει περισσότερο άπό τήν Μετά ληψι τών Θείων Μυστηρίων. Τό άποτέλεσμα είναι νά μή προοδεύουν σχεδόν καθόλου στήν όδό τής έργασίας τών θείων έντολών. Καί πώς αύτοί θά μπορέσουν νά ένωθοϋν μέ τόν Πλάστη των, πού τούς λέγει: «Μείνατε έν έμοί κά γώ έν υμίν... ότι άνευ έμοῦ ού δύνασθε ποιεΐν ούδέν» (Ίω­άν. 13,56). "Αλλους πάλι οϋτε στά γεράματά των, οϋτε στίς βαρειές καί θανατηφόρες άσθένειες δέν τούς άφήνει νά ένωθοϋν μέ τόν Χριστό. Γι' αύτό μία καλή φροντίδα πού πρέπει νά έχουμε έμείς οί χριστιανοί γιά τούς οι­κείους καί συγγενείς μας είναι, όταν κάποιος άρρωστήσει, νά καλούμε άμέσως τόν Πνευματικό καί νά συμβου­λεύουμε τόν άσθενή νά έξομολογηθή όλες τίς άμαρτίες του. Καί άφοῦ γίνει αύτό καί τόν θεωρήσει ό Ιερεύς ώς κατάλληλον γιά τήν Θεία Κοινωνία, κατόπιν νά τόν κοινωνήση. Έάν όμως ή κατάστασις του είναι πολύ σοβαρά καί πρόκειται νά πεθάνη, ό ιερεύς πρέπει νά τόν κοινωνή ση απαραιτήτως, διότι τότε ό ιερεύς έχει τήν άδεια νά λύ νη καί νά συγχωρή αμαρτήματα, νά κοινωνή τόν ετοιμο­θάνατο άκόμη καί όταν έχη θανάσιμα αμαρτήματα πού κανονικά άπαγορεύουν τήν Θεία Κοινωνία. Στήν περίπτωσι αύτή μπορεί νά γίνη δεκτός άπό τόν Κύριο, όπως ό ληστής επί τού σταυρού. Έάν όμως μέ τήν εύλογία τού Θεού, μετά τήν Μετάληψι των Θείων Δώρων, γίνη ύγιής, τότε νά παραμείνη στόν κανόνα της μετανοίας πού τού είχε έπιβληθή μέχρις ότου τόν τελειώση.

Ακουσα άκόμη άπό τό στόμα μερικών χριστιανών καί άλλες συμβουλές πού ό πονηρός τούς ψιθυρίζει στά αύτιά των: «Μή καλής τόν παπά, έάν κάποιος είναι άσθενής, διότι έάν έλθη εκείνος τότε θά άποθάνη ό άσθενής. Αφησε, έάν ύπάρξη μεγάλη άνάγκη θά τόν καλέσουμε». Άλλά άλλοίμονο! Τί μεγάλη άπάτη τού διαβόλου είναι αύτή ή συμβουλή μέ τήν όποία μερικοί άγωνίζονται νά μή φέρουν τόν άσθενη άδελφό τους, όντας στό κρεββάτι τού θανάτου, νά πλησιάση τά Αχραντα Μυστήρια! Πολλοί άκούγοντας αύτές τίς προτροπές τού πονηρού ώδηγήθη καν στά αιώνια βάσανα, διότι τούς άρπαξε ό θάνατος τό­τε, όταν τόν έστειλε ό Θεός καί όχι όταν ήθελαν αύτοί νά έλθη. Πολλούς άπομακρυσμένους άπό τήν άλήθεια τούς συμβουλεύει ό σατανάς ότι ή εύτυχία καί άγιότης έξαρτά ται άπό τήν όσο τό δυνατόν συχνή Θεία Κοινωνία, χωρίς τήν πρέπουσα προετοιμασία, όπως άναφέρθηκε παραπά­νω. Αύτοί όντως πλανεμένοι άπό τόν διάβολο κατά τρό­πο άξιολύπητο, έξέχασαν τά λόγια τού Αποστόλου Παύ­λου, πού λέγει: «Δοκιμαζέτω δέ άνθρωπος εαυτόν, καί ούτως εκ τού ποτηριού πινέτω, ό γάρ έσθίων καί πίνων άναξίως κρίμα έαυτώ έσθίει καί πίνει, μή διακρίνων τό σώ­μα του Κυρίου» (Α' 11, 2829). Έάν μερικοί έξέχασαν καί περιφρόνησαν αύτά τά λόγια, άς προσέξουν καί άς φοβη­θούν άπό τά έξής λόγια τοῦ ιδίου Αποστόλου «Άθετήσας τις νόμον Μωϋσέως χωρίς οίκτιρμών έπί δυσίν ή τρυσί μάρτυσι άποθνήσκει, πόσω δοκειτε χείρονσς άξιωθή σεται τιμωρίας ό τόν Υίόν τοΰ Θεοϋ καταπατήσας καί τό αίμα τής διαθήκης κοινόν ήγησάμενος, ένώ ήγιάσθη καί τό Πνεΰμα τής χάριτος ένυβρίσας» (Έβρ. 10, 2829).

Μέ ποιόν τρόπο πέφτει κανείς σ' αύτή τήν τιμωρία, τής καταπατήσεως τοῦ Υίοῦ τοῦ Θεοῦ, μάς διδάσκει ό Ιερός Χρυσόστομος, ό όποιος λέγει: «Οταν σύ κοινωνής Αύτόν στό Αγιο Μυστήριο καί κάνης άμαρτία, λέγε μου: Δέν τόν κατεπάτησες; Δέν τόν έχλεύασες; Καθώς έμεΐς δέν έχουμε καμμία συναίσθησι καί συντριβή γι' αύτά πού καταπατούμε, έτσι καί αύτοί πού σφάλουν, δέν έχουν καμμία συναίσθησι καί φόβο γιά τόν Χριστό».

Κανείς λοιπόν, νά μή πλησιάζη τά Αγια Μυστήρια χωρίς τήν πρέπουσα εύλάβεια καί προετοιμασία, οϋτε πάλι, λόγω όκνηρίας καί άπελπισίας, νά άπομακρύνεται περισσότερο άπ' αύτά. Οι Αγιοι Πατέρες σέ κάθε έργο λέγουν ότι τά άκρα είναι τοῦ διαβόλου, ένώ ή μέση καί βασιλική όδός πού έβάδισαν καί οί Αγιοι, είναι τοΰ Χρι­στοϋ.

Άλλά μπορεί κάποιος νά μάς έρωτήση, ποιά είναι ή μέση καί βασιλική όδός; Θά άπαντήσουμε σ' αύτούς: Ή Μετάληψις τών Θείων Μυστηρίων είναι στενά συνδεδεμέ­νη μέ τήν έξομολόγησι. Αυτή πρέπει νά γίνεται, τουλάχι­στον γιά τούς λαϊκούς τέσσαρες φορές τόν χρόνο, κατά τήν περίοδο τών μεγάλων νηστειών. Ή συχνή ή άραιή "συμμετοχή περαιτέρω στά Θεια Μυστήρια έπαφίεται πε­ρισσότερο στήν κρίσι τού Πνευματικού, ό όποιος μπορεί μέ διάκρισι νά χρησιμοποιή τήν άκρίβεια καί οικονομία τών Ιερών Κανόνων, καί γνωρίζει τήν πρόοδο κάθε μιάς ψυχής στήν μετάνοια.

Ενα πράγμα όμως ας έχουν ύπ' όψιν των, όσοι έπιθυμοῦν νά κοινωνούν συχνότερα: Αύτό τό όποιον έπιθυμούν είναι «Τά Αγια τοις άγίοις» καί ας ακούσουν τί λέ­γει όσον άφορα αύτό ό Θειος Χρυσόστομος: «Βλέπε, ότι, όταν ό Ιερεύς ή ό διάκονος λέγει: «Τά Αγια τοις άγίοις» αύτό εννοεί: έάν κάποιος δέν είναι άγιος νά μή προσέρχε­ται. Οχι μόνο καθαρός άπό τήν άμαρτία, άλλά άγιος...».

Τό Σώμα καί τό Αίμα τού Χριστού γίνονται αιτία με­γάλων βασάνων γι' αύτούς πού δέν προσέρχονται έπαξίως. 'Ενώ οι Ι. Κανόνες γιά τό ίδιο μυστήριο λέγουν: Τά Αγια προσφέρονται στούς άγιους, ενώ ή άγιότης κατορ­θώνεται μέ νηστεία καί προσευχή. 'Αμήν.

Μετάφρασις ἀπό τά ρουμανικά π. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης

 Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου