ΠΩΣ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΑ ΑΥΤΟ;
ΕΝΑΣ ΕΠΙΖΩΝ ΑΠΟ ΣΕΚΤΑ
ΑΝΑΠΟΛΕΙ ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ
|
εἰσαγωγικὸ ἀπὸ entaksis: Ἡ παρακάτω μετάφραση ἀφορᾶ τὴν προσωπικὴ μαρτυρία τοῦ Ντέιβ Μάλινς, ὁ ὁποῖος ἐπὶ δέκα ἔτη ὑπῆρξε μέλος μίας νεογνωστικῆς ὁμάδας. Μέσα ἀπὸ τὸ νέο του podcast, ἐξετάζει τοὺς μηχανισμοὺς χειραγώγησης καὶ τὴν ψυχολογικὴ ἐπίδραση τῶν σεκτῶν, προσφέροντας μία διεισδυτικὴ ματιὰ στὸν κόσμο τῶν κλειστῶν θρησκευτικῶν ὁμάδων καὶ στὴν πορεία πρὸς τὴν ἀπελευθέρωση. |
Daisy Dumas Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026
Ὁ Ντέιβ Μάλινς δυσκολεύεται νὰ πιστέψει ὅτι ἀφιέρωσε 10 χρόνια ἀπὸ τὴ ζωή του σὲ ἕνα ψέμα. Ἰδεαλιστὴς καὶ προοδευτικός, ἦταν 19 ἐτῶν ὅταν εἶδε μία διαφήμιση γιὰ ἕνα δωρεὰν ἐργαστήριο σχετικά μὲ τὶς ἐξωσωματικὲς ἐμπειρίες στὸ Σίδνεϊ. Ἐκεῖ συνάντησε ἕναν σαγηνευτικό, χαρισματικὸ δάσκαλο, γιὰ τὸν ὁποῖο πίστευαν ὅτι μποροῦσε νὰ διαβάζει τὴ σκέψη.
Ὡς ἡγέτης τοῦ γνωστικισμοῦ, ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς πίστευε ὅτι οἱ σκέψεις καὶ τὰ συναισθήματα ἔπνιγαν τὴν ἀληθινὴ συνείδηση. Θεωροῦσε αὐτὰ τὰ στοιχεῖα ἁμαρτωλά. Στοὺς ἀκολούθους του ἀπαγορευόταν ἡ χρήση ναρκωτικῶν καὶ τὸ ποτό. Τὰ νυχτερινὰ κέντρα ἦταν γεμάτα ἀπὸ «ἀστρικὲς κάμπιες» ποὺ δηλητηρίαζαν τὴν πνευματικὴ ἀνάπτυξη. Ἀπαγορευόταν ἐπίσης ἡ ἐπίτευξη ὀργασμοῦ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ σέξ. (σημ.entaksis: Οἱ «ἀστρικὲς κάμπιες» (astral caterpillars ή larvae) εἶναι ἕνας ὅρος ποὺ χρησιμοποίησε ὁ Σαμαὲλ Αὺν Βεὸρ (Samael Aun Weor), ἱδρυτὴς τοῦ Σύγχρονου Γνωστικοῦ Κινήματος, γιὰ νὰ περιγράψει ἀρνητικὲς ἐνεργειακὲς ὀντότητες ἢ «παράσιτα» τοῦ ἀστρικοῦ πεδίου. Σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία του, οἱ ὀντότητες αὐτὲς δὲν ἔχουν δική τους αὐθυπαρξία, ἀλλὰ δημιουργοῦνται καὶ τρέφονται ἀπὸ τὶς ἀκάθαρτες σκέψεις, τὰ ἔντονα πάθη καὶ τὶς καταχρήσεις τῶν ἀνθρώπων).
Σὲ σύντομο χρονικό διάστημα, ὁ Μάλινς εἶχε δοθεῖ ὁλοκληρωτικά. Κάθε στιγμὴ ποὺ ἦταν ξύπνιος παρακολουθοῦσε τὶς σκέψεις καὶ τὶς παρορμήσεις του, προσπαθώντας νὰ καταστρέψει τὴν ἁμαρτία του. Τὴ νύχτα διαλογιζόταν καὶ, φορώντας μανδύα, συμμετεῖχε σὲ τελετουργίες καὶ προσπάθειες ὁμαδικῆς ἀστρικῆς προβολῆς. Ξαπλωμένοι μαζί, 10 ἕως 15 βασικοὶ ἀκόλουθοι μπαινοέβγαιναν σκόπιμα στὸν ὕπνο μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ εἰσέλθουν σὲ ὑψηλότερες διαστάσεις καὶ νὰ συνδεθοῦν μὲ αἰώνια ὄντα.
Ὅταν ὁ «δάσκαλος» ἀνακοίνωσε ὅτι ἕνα τεράστιο κῦμα πρόκειται νὰ καταστρέψει τὸ Σίδνεϊ, ὁλόκληρη ἡ ὁμάδα μετακόμισε στὴ Μελβούρνη. Ἀργότερα, οἱ ἀκόλουθοι ἐργάστηκαν σκληρὰ γιὰ ἕνα νέο κέντρο διαλογισμοῦ. Μόλις ὁλοκληρώθηκε τὸ κτίριο, τοὺς εἶπαν ὅτι εἶχαν κάνει κακὴ δουλειά. Τὸ οἴκημα θὰ χρησιμοποιεῖτο ὡς κατοικία γιὰ τὸν δάσκαλο καὶ τὴ σύζυγό του. Ἡ χρήση του ὡς κοινοτικοῦ χώρου ἀποκλείστηκε.
Ὁ Μάλινς συνήθισε νὰ κατακλύζεται ἀπὸ ἐνοχὲς καὶ αὐτοκριτική, σὲ ἕνα πλαίσιο ἐπείγοντος: αὐτοὶ ἦταν οἱ ἔσχατοι καιροὶ καὶ αὐτὴ ἦταν ἡ τελευταία τους εὐκαιρία γιὰ λύτρωση. Θυμᾶται ὅτι σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις ἔνιωθε σχεδὸν ὑπερφυσικός.
«Πέρασα μερικὰ πολὺ παράξενα πράγματα», λέει ὁ Μάλινς ἀπὸ τὸ σπίτι του στὸ Σίδνεϊ. Ὁ ἴδιος μετακόμισε στὸν Καναδὰ μὲ τὴ σύζυγό του καὶ τὸ μωρό τους γιὰ νὰ ἱδρύσει τὴ σέκτα στὸ Τορόντο. «Τώρα ποὺ τὰ λέω δυνατά, ἀναρωτιέμαι: “Τί τρέχει μὲ μένα; Πῶς τὸ πίστεψα αὐτό;”».
Σήμερα, σὲ ἡλικία 48 ἐτῶν καὶ ὢν ψυχολόγος, ὁ Μάλινς μόλις ξεκίνησε ἕνα podcast σχετικὰ μὲ τὶς δικές του ἐμπειρίες καὶ τὶς ἐμπειρίες ἄλλων ἀπὸ σέκτες καὶ τὸν ἀποκρυφισμό. Στοὺς προσκεκλημένους περιλαμβάνονται ἡ μουσικὸς Sarah Blasko, ὁ Ben Shenton, ὁ ὁποῖος ἦταν μέλος μιᾶς διαβόητης αὐστραλιανῆς σέκτας, τῆς “Family“, καὶ ὁ Craig Hoyle, πρώην μέλος τῶν “Exclusive Brethren“. Κατὰ τὴν ἐκτίμηση τοῦ Μάλινς, αὐτὸ ποὺ ἔχουν κοινὸ οἱ σέκτες εἶναι ἡ χαρισματικὴ ἡγεσία, ἡ ἀπειλή κάποιας μορφῆς ἀποκάλυψης, ἡ ἀποκλειστικότητα, ὁ ἔλεγχος καὶ ἡ ὑπόσχεση μιᾶς μεταθανάτιας ζωῆς ποὺ ἐπισκιάζει τὴν ἐπίγεια ἐμπειρία.
Μέρος τοῦ δικοῦ του ἀπολογισμοῦ περιλαμβάνει τὴ συγγνώμη πρὸς τοὺς μαθητὲς ποὺ στρατολόγησε – καὶ τὴν ἐξομολόγηση γιὰ τὴν τεράστια ντροπὴ καὶ τὴν ἀμηχανία ποὺ ἀκολούθησε τὴν ὑποδούλωσή του στὴ σέκτα.
Ὅταν τελικὰ ἐγκατέλειψε τὴν ὁμάδα μετὰ τὸν ὑποβιβασμό του ἀπὸ τὸν ἡγέτη της, ταλαντευόταν ἀνάμεσα στὴν «ἀποδοχὴ ὅτι ὅλα ὅσα εἶχα κάνει ἦταν ἐντελῶς μάταια, καὶ μετὰ στὴ βίαιη μετάπτωση στὸ “Ὤ ὄχι, θὰ πάω στὴν κόλαση ἐπειδὴ ἔφυγα ἀπὸ τὴν ὁμάδα“», λέει στὸ Guardian Australia.
«Ἔδωσα τὰ 20 μου χρόνια γιὰ ἐκεῖνον… Ἤμουν θυμωμένος ποὺ μὲ εἶχαν χειραγωγήσει, μὲ εἶχαν ἐξαπατήσει καὶ μοῦ εἶχαν πεῖ ψέματα».
Παρ’ ὅλα αὐτά, ἀναρωτιόταν γιὰ τί εἶχε νὰ παραπονεθεῖ – τὸ κίνημα ἦταν μία πνευματικὴ σχολή, κανεὶς δὲν τοῦ ἐπιτέθηκε σωματικὰ καὶ δὲν ὑπέστη σεξουαλικὴ κακοποίηση, ὅπως συμβαίνει σὲ ὁρισμένες σέκτες. Ὅσο περισσότερο ὅμως μιλοῦσε μὲ ἄλλα πρώην μέλη σεκτῶν γιὰ τὴ σειρά, τόσο περισσότερο συνειδητοποιοῦσε ὅτι ἡ ἐμπειρία του «δὲν ἦταν καθόλου ἀκίνδυνη».
«Αὐτὴ εἶναι ἡ ὕπουλη φύση τῶν δογμάτων τῶν σεκτῶν – εἶναι λεπτοφυῆ, σὲ πλησιάζουν κρυφὰ καὶ ξαφνικὰ δὲν ἐμπιστεύεσαι καθόλου τὸν ἑαυτό σου. Υἱοθετεῖς τὶς στάσεις τῶν δασκάλων καὶ χάνεις τὴν ἐλεύθερη βούλησή σου».
Γιὰ τὴν Blasko, τὰ πέπλα ἔπεσαν κατὰ τὴ διάρκεια ἑνὸς ταξιδιοῦ στὴ Γαλλία ὅταν ἦταν 16 ἐτῶν. Ἀπὸ τὴν ἡλικία περίπου τῶν ὀκτὼ ἐτῶν, ἡ τραγουδοποιὸς ἄλλαζε συνεχῶς ἐκκλησίες μὲ τὴν οἰκογένειά της, καταλήγοντας τελικὰ στὸ Πεντηκοστιανὸ “Christian Life Centre” τοῦ Σίδνεϊ, προπομπό τῆς ἐκκλησίας Hillsong ποὺ ἵδρυσε ὁ Frank Houston, ὁ ὁποῖος ἀργότερα ταυτοποιήθηκε ὡς κατὰ συρροὴν παιδεραστής.
Ἡ Blasko θεωρεῖ τὸ CLC μία ἐμπειρία «παρόμοια μὲ σέκτα», ὅπως λέει στὸν Μάλινς στὸ podcast. Ὡς ἔφηβη, ἦταν συναισθηματικὴ καὶ εὐαίσθητη – εὐάλωτη, ἴσως, στοὺς δυναμικούς, ἰσχυροὺς ἡγέτες τῆς ἐκκλησίας καὶ στὸν φόβο ποὺ ἐνέπνεαν. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν ἕνας ἄνδρας τοῦ ὁποίου ὁ σεξουαλικὰ φορτισμένος ἔπαινος πρὸς τὴ 13χρονη συνοδευόταν συχνὰ ἀπὸ κριτική.
«Ὅταν τὸ σκέφτομαι, τρομάζω… Θὰ ἔπρεπε νὰ τὸν εἶχα μισήσει, πραγματικά, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἑλκόμουν ἀπὸ αὐτόν, ὄχι σεξουαλικά, ἀλλὰ συναισθηματικά», λέει στὸν Μάλινς.
Τῆς εἶχαν πεῖ καὶ ἐκείνης ὅτι ζοῦσε στοὺς ἐσχάτους χρόνους καὶ δὲν θὰ προλάβαινε νὰ φτάσει στὴν ἡλικία τῶν 30 ἐτῶν. Ἑπομένως, δὲν ὑπῆρχε λόγος νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἐκπαίδευση. Κάπου βαθιὰ μέσα της ὅμως τὰ μηνύματα δὲν φαίνονταν ἀληθινά. Αὐτὸ ὑποθέτει, ἐπειδὴ ποτὲ δὲν προσπάθησε νὰ προσηλυτίσει ἢ νὰ πεῖ στοὺς φίλους της στὸ σχολεῖο γιὰ τὴ ζωὴ στὴν ἐκκλησία.
«Αὐτὸ πραγματικὰ μὲ διέλυσε – ἔνιωθα σίγουρα ὅτι ζοῦσα αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴ διπλὴ ζωὴ ἐκείνη τὴν ἐποχή», λέει στὸ Guardian Australia.
Εἴκοσι χρόνια μετὰ, ἐκείνη καὶ ὁ Μάλινς ἐξακολουθοῦν νὰ νιώθουν τὴν μακρὰ ἐπίδραση τῶν ἐμπειριῶν ὑψηλοῦ ἐλέγχου ποὺ ἔζησαν. Ὅταν τὰ πράγματα πηγαίνουν στραβά, ἀναρωτιοῦνται μήπως φταίει τὸ ὅτι ἔφυγαν. Ἡ Blasko ἐπαναλαμβάνει τὸ ἐπίμονο αἴσθημα ἀμηχανίας τοῦ Μάλινς.
Καὶ οἱ δύο πάλεψαν νὰ προσαρμοστοῦν στὴ ζωὴ ἔξω ἀπὸ τὴν ὁμάδα, καθὼς ἐπὶ χρόνια τοὺς ἔλεγαν πῶς νὰ σκέφτονται, νὰ νιώθουν καὶ νὰ ἐνεργοῦν. Ἡ Blasko ἄρχισε νὰ πίνει ὑπερβολικά, πειραματίστηκε μὲ σχέσεις, ὑπέφερε ἀπὸ κατάθλιψη καὶ σκέφτηκε νὰ δώσει τέλος στὴ ζωή της πρὶν βρεῖ μία μουσικὴ κοινότητα στὴν ὁποία ἀποδίδει τὴ σωτηρία της.
Ὁ Μάλινς κατέληξε νὰ παρουσιάζει «άθλιο» stand-up comedy στὸ Τορόντο μετὰ τὴν ἀποχώρησή του ἀπὸ τὴ σέκτα. Οἱ ἄνθρωποι εἶχαν γίνει κοινωνικὸ ἐμπόδιο, ἕνα ἀκόμη μονοπάτι πρὸς τὴν ἁμαρτία ποὺ τὸν ἔκανε ἐπικριτικὸ πρὸς τὸν ἑαυτό του – καὶ εἶχε ξεχάσει σε μεγάλο βαθμὸ πῶς νὰ κάνει παρέα. Τὸ stand-up ἦταν τὸ ἀντίθετο ὅλων αὐτῶν.
«Θυμᾶμαι ὅτι κάποια στιγμή ἔνιωσα: “Θέλω ἁπλῶς νὰ ἀναπληρώσω ὅλο τὸν χρόνο ποὺ ἔχασα“», λέει. «Νὰ εἶμαι κοινωνικός, νὰ βγαίνω γιὰ ποτό, νὰ νιώθω ὅτι μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ εἶμαι περήφανος γιὰ τὸν ἑαυτό μου καὶ νὰ ἕλκομαι ἀπὸ ἀνθρώπους – “θὰ κάνω ὅσο περισσότερο μπορῶ ἀπὸ ὅλα αὐτά”».
Τὸ podcast Aftercult τοῦ Dave Mullins εἶναι διαθέσιμο σὲ πλατφόρμες streaming.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ: https://www.theguardian.com/tv-and-radio/2026/feb/28/cult-survivors-stories-aftercult-podcast-ntwnfb
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας. Ευχαριστούμε για την αναδημοσίευση!
