«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
330. Ὅσο καιρό κρατᾶμε τ᾿ ἁμαρτήματά μας ἀνεξομολόγητα καί τά κρύπτουμε μέ τήν θέλησί μας, ἄλλο τόσο καιρό κρέμεται ἐπάνω μας ἡ τιμωρία σάν μία σπάθη, ἡ ὁποία μένει καί μᾶς κτυπᾶ στήν ζωή μας. Ἐάν ὅμως τά ἐξομολογηθοῦμε, τότε ὁ Θεός παραμερίζει τήν ἐνοχή καί τόν κίνδυνο τοῦ θανάτου ἀπό ἐπάνω μας.
331. Συνήθως γιά τήν ἁμαρτία πρέπει ν᾿ ἀγωνιζώμεθα, ἐνίοτε ὁλόκληρη τήν ζωή μας. Αὐτή ἡ περίοδος τῆς θλίψεως μᾶς διδάσκει τόν νοῦ νά μή ἐπιτρέψουμε στά πρῶτα καί ἀκόμη μᾶς βοηθεῖ γιά τήν ἐνίσχυσι τῆς ψυχικῆς μας ὑγείας. Αὐτά μᾶς διδάσκουν καλλίτερα τήν ὁδό τοῦ Θεοῦ.
332. Σφάλλουμε τετραπλάσια: Ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, ἐναντίον τοῦ ἰδίου τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἐναντίον τοῦ πλησίον μας καί ἐναντίον τῆς φύσεώς μας.
333. Αὐτή ἡ ἁμαρτία σημαίνει: ἠθική συντριβή τῆς συνειδήσεως ἀπό τόν σατανᾶ, μέσῳ τῶν σωματικῶν παθῶν.
334. Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἠθική συντριβή τῆς ψυχῆς ἀπό κάποιο κακό λογισμό. Γι᾿ αὐτό, ὅλοι οἱ λογισμοί πρέπει νά λέγωνται πρίν νά ἐνισχυθοῦν καί νικήσουν τόν νοῦ, διότι ἀφ᾿ ὅτου λέγονται, χάνουν τήν δύναμι τῆς κατοχῆς τους καί τῆς κυριαρχίας τους ἐπάνω στόν νοῦ.
335. Οἱ ἁμαρτίες καταγράφονται στό γενετικό κώδικα τοῦ καθενός.
336. Τό ξερρίζωμα μιᾶς συνειθισμένης ἁμαρτίας ὁδηγεῖ στήν ψυχική καί σωματική κατάρτισι τοῦ ἀνθρώπου, μέχρις ὅτου φθάσει στό σημεῖο νά μή πολεμῆται πλέον.
337. Ἡ ἁμαρτία ἐνάντια στήν φύσι τοῦ ἀνθρώπου τοῦ γίνεται δεύτερη φύσις -φύσις ἀνομίας ἤ νόμος ἁμαρτίας (Ρωμ.7,7). Αὐτό εἶναι ἀκριβῶς τό ἴδιο μέ τήν ἀπώλεια τοῦ χαρίσματος τῆς ἐλευθερίας τῆς θελήσεως.
338. Ἐπίσης ὁ ἄνθρωπος, μένοντας στήν ἁμαρτία, ἀδυνατίζουν οἱ δυνάμεις του, ἀντιλαμβάνεται ὅτι σκλαβώθηκε στόν διάβολο, διότι κάποτε τά νήπια τῆς Βαβυλῶνος ἦσαν μικρούτσικα καί τά ἔπαιρνε γιά ἀστεῖο, τώρα ὅμως ἔγιναν ἄνδρες καί αἰσθάνεται ὅτι τοῦ ἅρπαξαν τίς ψυχικές του δυνάμεις καί δέν ἠμπορεῖ πλέον ν᾿ ἀντισταθῆ στίς ἐπιθέσεις τοῦ ὑπεναντίου. Ὅταν εἶχε μέσα του ἀκέραιες τίς δυνάμεις του, δέν ἄκουγε συμβουλές, ἐνῶ τώρα πού δέν τίς ἔχει, ἐπιθυμεῖ νά ἐπιστρέψη στόν Θεό, ἀλλά δέν ξέρει ἀπό ποῦ ν᾿ ἀρχίση. Ὅλη τήν νεανική του εὐρωστία τήν δίνει ἐκεῖ πού δέν πρέπει, ἐνῶ τά «σαραβαλιασμένα» γεράματά του τά δίνει στόν Θεό.
339. Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἕνα καταπάτημα τῶν νόμων τῆς φύσεως· ἡ εἴσοδος στήν ζωή ἑνός ἀνισορρόπου συναισθήματος τοῦ νοῦ. Ἐάν συνεχισθῆ ἔτσι, τότε ὁ νοῦς ἀδυνατίζει καί δέν ἠμπορεῖ νά σταματήση τήν ἀνισορροπία, ἡ ὁποία ὅλο καί περισσότερο καταλαμβάνει χῶρο στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου μέ φάσματα φρικιαστικά τοῦ θανάτου πού προσεχῶς ἔρχεται (Ἀποκ.3,1).
340. Ἡ ἁμαρτία δέν εἶναι μία πραγματικότης μέ προσωπικό στήριγμα, ἀλλά εἶναι τά νύχια τοῦ χάους στόν τράχηλο τῆς πραγματικότητος, ἕνας κλέπτης τοῦ μηδενός πού θέλει νά καταβροχθίση, ὅλα ὅσα ὑπάρχουν τριγύρω του.
341. Οἱ Πατέρες εἶπαν ὅτι μοναδική μας περιουσία ἀληθινά εἶναι οἱ ἁμαρτίες μας. Διότι, κατ᾿ αὐτούς, δέν εἶσαι ἰδιοκτήτης παρά μόνο τοῦ ἔργου πού ἐσύ τό ἔκανες ἐκ τοῦ μηδενός. Καί συμπληρώνοντας λέγομεν ἐδῶ ὅτι ὁ Θεός ἔκανε ὅλη τήν κτίσι ἐκ τοῦ μηδενός, ἐνῶ τό κτῖσμα ἔκανε τήν ἁμαρτία.
342. Συνεπῶς, εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ἀνήκει στόν ἑαυτό του, οὔτε σέ κάποιον ἄλλο ἄνθρωπο, ἀλλά στόν Θεό. Ἀπό τό ἄλλο μέρος, ἡ ἁμαρτία, τῆς ὁποίας εἶναι δημιουργός, δηλώνει γι᾿ αὐτόν καί τόν σκλαβώνει στήν συνέχεια, ὅτι μέ τήν ἰδιότητα τοῦ δικαίου-δυσάρεστο φορτίο-μπορεῖ νά φέρη τόν ἄνθρωπο μέχρι τήν κατάστασι ν᾿ ἀρνηθῆ τόν Θεό καί νά σταθῆ ἐχθρικά ἀπέναντί Του, σάν ἕνας δημιουργός ἑνός φοβεροῦ νέου ἔργου-ἡ ἁμαρτία-χωρίς ν᾿ ἀντιλαμβάνεται ὅτι δι᾿ αὐτῆς ἐπιστρέφει στήν πικρή τυραννία τοῦ μηδενός, δηλαδή τοῦ χάους παντός εἴδους καί σ᾿ ὅλα τά δυσάσεστα τά ὁποῖα ἀκολουθοῦν πάντοτε.
343. Αὐτή εἶναι ἡ φοβερή νέα κατάστασι, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἠμποροῦσε νά κάνη αὐτό πού ὁ Θεός δέν ἠμποροῦσε, δηλαδή τό κακό. Τό γεγονός ὅτι, μετά τήν κρίσι τῶν πάντων, τούς ἁμαρτωλούς τούς φυλακίζει στά βάσανα τοῦ αἰωνίου χάους, ὄχι ὅτι αὐτό εἶναι μία ἐκδίκησις ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, ἀλλά μία συνέπεια τῆς ἐλευθερίας καί τῆς ἑκούσιας διαφθορᾶς τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά εἶναι αὐτή-ἁμαρτία-μέχρι τό τέλος τῆς αἰωνιότητος.
Ἡ ἁμαρτία, αὐτός, ἀληθινά ὁ ἄδικος μαμωνᾶς τοῦ ἀνθρώπου, πρέπει νά ἐξαφανισθῆ· πρέπει νά ζητήσουμε συγχώρησι ἀπό τόν Θεό γιά αὐτόν τόν συγκεκριμέν κόπο καί τήν βοήθειά του γιά νά διώξουμε τήν ἁμαρτία ἀπό ἐπάνω μας. Οἱ ἱερεῖς εἶναι οἱ οἰκονόμοι τῶν Μυστηρίων τοῦ Θεοῦ, οἱ ὁποῖοι λύνουν τούς συνανθρώπους τους ἀπ᾿ αὐτή τήν δύσκολη περίστασι καί τούς συγχωροῦν καθηκόντως. Γι᾿ αὐτό, ὁ Ἑωσφόρος τούς καταγγέλλει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἡμέρα καί νύκτα καί ἐγείρεται ἐναντίον τους μέ ὅλες τίς τεράστιες ἐχθρικές του δυνάμεις. «Καί αὐτοί ἐνίκησαν αὐτόν διά τό αἷμα τοῦ ἀρνίου καί διά τόν λόγον τῆς μαρτυρίας αὐτῶν, καί οὐκ ἠγάπησαν τήν ψυχήν αὐτῶν ἄχρι θανάτου»(Ἀποκ.12,11).
Γι᾿ αὐτό ἔχει δίκαιο ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος νά λέγη ὅτι «περισσότερες φουρτοῦνες κλονίζουν τήν ψυχή τοῦ ἱερέως παρά τά κύματα τά ὁποῖα κτυποῦν τήν θάλασσα». (Περί ἱερωσύνης). Οἱ λειτουργοί τοῦ Θεοῦ εἶναι κι αὐτοί, στό μέτρον τοῦ δυνατοῦ, ἕνα ἀναμμένο θυσιαστήριο σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου.
344. Τώρα τό τσεκούρι στέκεται στήν ρίζα τῶν δένδρων καί ἡ φωτιά δίπλα γιά ὅλα τά δένδρα, τά ὁποῖα δέν παράγουν καλούς καρπούς. Τήν ἀξία ἑνός δένδρου τήν ἀποφασίζουν οἱ καρποί του καί οὐδέποτε τό ὄνομά του πού ἔχει.
Ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως, χωρίς τήν διόρθωσι τῆς ζωῆς δέν ἔχει καμμία ἀξία. Γιά τήν ἁμαρτία ὁ Θεός εἶναι «πῦρ καταναλίσκον». Ὁπότε, εἴτε ἐξαφανίζεις τήν ἁμαρτία, εἴτε καίγεσαι ἀπ᾿ αὐτήν ἐξ ὁλοκλήρου.
345. Οἱ ἁμαρτωλοί ἔχουν ἕνα φίλο, τόν Ἰησοῦ. Ἀπό τήν στιγμή πού γνωρίζεις ὅτι εἶσαι ἁμαρτωλός, ἄλλαξες καί ἀπό ἐχθρός, ἔγινες φίλος τοῦ Θεοῦ.
346. Ὅταν πιστεύης γιά τόν ἑαυτό σου ὅτι εἶσαι δίκαιος, ἔκλεισες γιά πάντα ὅλες τίς δυνατότητες τῆς πνευματικῆς σου τελειώσεως. Ὅταν αἰσθάνεσαι ὅτι εἶσαι ἁμαρτωλός, ὅταν εἶσαι πεπεισμένος γιά τίς ἀτέλειές σου, αὐτό εἶναι σημεῖο ὅτι ὁ παντέλειος Θεός εἶναι δίπλα σου καί ἡ συνείδησίς σου κράζει τήν διαφορά πού ἔχεις ἐσύ μέ Ἐκεῖνον.
347. Ὁ Φίλος τῶν ἁμαρτωλῶν περιμένει ὅλους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι θέλουν νά σωθοῦν. Τούς ἀναζητεῖ, τρέχει ὀπίσω τους καί κάνει αὐτό μέχρι καί τόν τελευταῖο ἄνθρωπο τῆς Βασιλείας Του. Ἰδού μία ἀόρατη διάστασι τοῦ σταυροῦ τοῦ Ἰησοῦ.
348. Τό δυσκολώτερο καί ἀσυγχώρητο στόν αἰῶνα ἁμάρτημα τοῦ ἀνθρώπου, ξέρετε ποιό εἶναι; Εἶναι ἡ ἐνάντια στήν ἀλήθεια συμπεριφορά τοῦ ἀνθρώπου..
ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ (+1910-1989) «ΜΕΓΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΟΣ ΨΥΧΩΝ», ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΣΟΦΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ ΣΕ 500 ΚΕΦΑΛΑΙΑ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Μον. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης.
