Ένα σταθερό γνώρισμα της βαθύτατης παρακμής στην Ελλάδα, είναι πώς το κράτος μας επιφυλάσσει υπερπαραγωγές για τα ασήμαντα και βαθύτατη περιφρόνηση για όλα τα (αληθινά) σημαντικά. Υπερπαραγωγή στην Εθνική Πινακοθήκη για να εκτεθούν οι τερατογραφίες, απαξίωση στο Σινά και τον πλούτο της κληρονομιάς του.
Υπερπαραγωγή η υποδοχή των σκυλιών του… Ντουμπάι από τον πρωθυπουργό, πλήρης αδιαφορία για τα παιδιά που το ΣτΕ αποφάσισε να δίνονται σε ζευγάρια ίδιου φύλου, σαν να είναι… κατοικίδια. Υπερπαραγωγή ψευτοπατριωτισμού με τους Patriot που προστατεύουν τους πετρελαιάδες Σαουδάραβες, απαξίωση για τον αγωνιστή Γιάννη-Βασίλη Γιαϊλαλί που ζητάει άσυλο και η ελληνική κυβέρνηση τον σπρώχνει στα νύχια των Τούρκων.
Θα μπορούσαμε να απαριθμούμε τέτοια αντιφατικά παραδείγματα μέχρι… αύριο. Αλλά ας κρατήσουμε αυτό το νήμα σκέψης, με αφορμή το ξεκίνημα της δίκης για την τραγωδία των Τεμπών.
Σε αυτή τη χώρα έχουμε δει να κλείνουν μεγάλα συνεδριακά κέντρα για κομματικές συγκεντρώσεις όπου οι παρευρισκόμενοι δεν θα γέμιζαν ούτε συνοικιακό καφενείο στο Παγκράτι. Έχουμε δει να «επιτάσσονται» ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα και πλατείες και αμφιθέατρα, για να παρευρεθούν 50 νοματαίοι και άλλοι 20-30 παρατρεχάμενοι, υπό τη συνήθη σκηνοθετική τακτική: «αραία – αραία, να φαινόμαστε καμιά σαρανταρέα».
Και για την πιο σοβαρή υπόθεση της μεταπολίτευσης, το ιστορικό έγκλημα των Τεμπών, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ξόδεψε τρία ολόκληρα χρόνια προετοιμασίας της δίκης για να στοιβάξει τελικά τους εμπλεκόμενους σε μια αίθουσα – αποθήκη. Μέσα σε έναν χώρο μόλις 285 τετραγωνικών μέτρων (το Συνεδριακό Κέντρο «Γαιόπολις»), καλούνται να χωρέσουν 250 δικηγόροι, 150 συγγενείς, 36 κατηγορούμενοι, τμηματικά πάνω από 300 μάρτυρες, οι δικαστικοί της έδρας και δεκάδες δημοσιογράφοι.
Όπως ακούγεται, για την οργάνωση αυτής της δομής ώστε να φιλοξενήσει την πιο σπουδαία δίκη – όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά πιθανότατα σε ολόκληρη την Ευρώπη – ξοδεύτηκαν πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ. Κύριος οίδε με τι σκεπτικό και με τι αντίκρισμα ξοδεύτηκε αυτό το ποσό, για να φτάσουμε τελικά σε ένα τέτοιο φιάσκο. Μια «προκάτ» αίθουσα που εμπνέει μια προκατ-αβολική αίσθηση αδικίας. Καμία σοβαρή χώρα που ενδιαφέρεται πραγματικά για το κράτος Δικαίου που διαθέτει, δε θα καταχώνιαζε μια τέτοια υπόθεση σε αίθουσες – κλουβιά, ακόμα – ακόμα και για επικοινωνιακούς λόγους. Ως εικόνα θεσμικής ευπρέπειας.
Το αποτέλεσμα αυτής της κοροϊδίας ήταν απολύτως αναμενόμενο. Κατηγορούμενοι βρέθηκαν να κάθονται ακόμα και δίπλα σε γονείς που πενθούν. Δικηγόροι δεν μπορούσαν να απλώσουν τα έγγραφά τους. Συγγενείς έκαναν λόγο για συνθήκες λιποθυμίας. Εικόνες ντροπής που θα ‘λεγε κανείς ότι οπτικοποίησαν άριστα τη θεσμική τσαπατσουλιά της κυβέρνησης και της δικαιοσύνης, σε όλη τη μέχρι τώρα πορεία της υπόθεσης.
Φαντάζει μάλλον απίθανο να μην μπορούσε το υπουργείο Δικαιοσύνης σε συνδυασμό με την Περιφέρεια Θεσσαλίας και το Εφετείο Λάρισας, να εκτιμήσουν τις λειτουργικές ανάγκες για τη διεξαγωγή μιας τέτοιας δίκης. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται κατά λάθος. Εδώ υφέρπει ένα άλλο μήνυμα από την πλευρά της εξουσίας: «αυτός ο πρόχειρος χώρος αρμόζει για μια λυμένη και ξεπερασμένη υπόθεση, έτσι εκτιμούμε τη βαρύτητά του και άμα σας αρέσει».
Αυτό άλλωστε εμπνέουν και τα λόγια του Παύλου Μαρινάκη που αντί να απολογηθεί για την πολιτειακή απαξίωση της δίκης των Τεμπών, είπε με ύφος χιλίων αλαζόνων ότι η αίθουσα τηρεί ακριβώς τις προδιαγραφές που πρέπει.
Ένα εκατομμύριο τριακόσιες χιλιάδες υπογραφές για την κατάργηση του άρθρου 86, τρία εκατομμύρια κόσμου που κατέβηκε στις πλατείες, με το 70% του ελληνικού πληθυσμού να καταγγέλλει συνεχώς συγκάλυψη στην υπόθεση των Τεμπών, όλο αυτό το κοινωνικό ηφαίστειο βλέπει τη βούλησή του να συνθλίβεται μέσα σε μια επιτελική «αποθήκη» μετρημένων τετραγωνικών και περιορισμένων καρεκλών. Και όπου «αποθήκη», βάλε αποθήκη προσδοκιών, αποθήκη σκονισμένων ελπίδων, αποθήκη «αμελητέων» στοιχείων, αποθήκη δικαιοσύνης και εν τέλει αποθήκη Δημοκρατίας.
Η δίκη για τα εξαφανισμένα βίντεο στη Λάρισα τελικά αποδείχθηκε μια πρόβα τζενεράλε για την κύρια δίκη των Τεμπών. Ψυχολογικός πόλεμος στους συγγενείς, τραμπουκισμοί, τεχνητές εντάσεις και μια χωροταξία μπάχαλου, ώστε η ανακατωσούρα να σκεπάζει συνεχώς την ουσία. Η αίσθηση ματαιότητας για αγώνα να συνθλίβει τους συγγενείς.
Ξέρετε, ο συνωστισμός ανθρώπων χωρίς προφανή λόγο (overcrowding), είναι μια τυπική μέθοδος ψυχολογικής βίας που αυξάνει το στρες, προκαλεί συμπτώματα επιθετικότητας και ειδικά σε άτομα που φέρουν ψυχικό τραύμα (όπως οι χαροκαμένοι γονείς) εντείνει το αίσθημα της απόγνωσης. Υπό τις ασφυκτικές συνθήκες του Συνεδριακού Κέντρου «Γαιόπολις», εύλογα αναρωτιέται κανείς αν ο στόχος είναι να ευνοηθούν εντάσεις μεταξύ κάποιων συγγενών ώστε να κλονιστεί το μέτωπο του αγώνα για δικαίωση.
Το πιο ειρωνικό είναι ότι οι κυβερνώντες έλεγαν συνεχώς τα προηγούμενα 2 χρόνια ότι οι συγγενείς – τάχα – εμπόδιζαν τη δίκη να ξεκινήσει, ενώ όλα ήταν… έτοιμα. Στην πραγματικότητα ούτε η δικογραφία ήταν έτοιμη γιατί πορευόταν ως επιλεκτικά «αόμματη», αλλά ούτε καν τη στέγαση της δίκης δεν κρίθηκαν άξιοι να εξασφαλίσουν. Ή κατά άλλη ερμηνεία κρίθηκαν «αξιότατοι» να δημιουργήσουν μια «χύτρα» με κλειστή βαλβίδα, ώστε να τινάζονται στον αέρα όσα χρήσιμα μπορεί να βγουν από αυτή τη δίκη…
