Κυριακή 15 Μαρτίου 2026

ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ Μὲ τὴ δρᾶσι τοῦ ἱεροκήρυκα π. Αὐγουστίνου Καντιώτου τὰ χρόνια τῆς Κατοχῆς (1942-46) στὴ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (52)

Ἡ ἱστορία δὲν χαρίζεται σὲ κανέναν
Τοὺς ἱερόσυλους τῆς ἱστορίας δὲν θὰ τοὺς ἀφήσουμε στὸ ἀπυρόβλητο, ἐπειδὴ κατέλαβαν κάποια ἐξουσία.
Μοῦ εἶπαν, νὰ μὴν γράψω τὸ ὄνομά του, γιατὶ ὅλοι καταλαβαίνουν ποιός εἶναι, ὅμως ἡ ἱστορία δὲν γράφεται ἀνώνυμα. Τὴν ὑπόσχεσι ποὺ ἔδωσα στὸν Γέροντα ἀγωνιστὴ ἱεράρχη τῆς Φλώρινας π. Αὐγουστῖνο Καντιώτη, νὰ γράψω βιβλίο μὲ «ΤΑ ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ», θὰ τὴν πραγματοποιήσω, μὲ κάθε ἀκρίβεια. Στὰ «ΚΑΤΑ» τοῦ εἶπα, ὅτι δὲν θὰ χαρίσω κανέναν, ὅσο ψηλὰ καὶ ἂν βρίσκεται, καὶ πῆρα τὴν εὐλογία του.
Τὴν ὑπόσχεσί μου δὲν τὴν ξέχασα
Πολλὲς φορὲς ἔδωσα στὴ δημοσιότητα στοιχεῖα, ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο ποὺ φέρει τὸ ὄνομά του http://www.augoustinos-kantiotis.gr, καὶ ἀναστάτωσα τοὺς ἐνόχους. Τώρα, μετὰ τὴν θαυματουργικὴ διάσωσι τοῦ φακέλου τῆς Ἀσφάλειας τοῦ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ, ἦρθαν νέα στοιχεῖα στὰ χέρια μας ποὺ δὲν μπορῶ νὰ τὰ ἀγνοήσω οὔτε ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ τὰ κρατήσω γιὰ τὸ προσωπικό μου ἀρχεῖο. Ἂν ἔλεγα, μοῦ τὰ παρέδωσε ὁ κεκοιμημένος Γέροντας Αὐγουστῖνος, θὰ ἦταν κάποια θαυματουργικὴ ἐπέμβασι· αὐτὸ ὅμως ποὺ ἔγινε, ἀσφαλῶς μὲ τὴν δική του πάλι ἐπέμβασι, ἦταν ἀκόμη πιὸ μεγάλο. Ἕνα ἄγνωστο πρόσωπο, ἀπ᾽ τὸ πουθενά, χωρὶς νὰ μᾶς ξέρῃ ἢ νὰ τὸ ξέρουμε, μὲ ἀπίθανο τρόπο, παρέδωσε τὸ πολύτιμο ὑλικό. Τὸ μυαλό μας δὲν τὸ χωράει καὶ τὸ ὀνομάζουμε θαῦμα!
Περισσότερες ἐξηγήσεις δὲν μπορῶ νὰ δώσω, ὡς ἐπιμελητὴς τοῦ βιβλίου, ἀφοῦ δὲν γνωρίζω κανένα στοιχεῖο τοῦ δωρητοῦ.
Θὰ ἀναφέρω κάποια περίπτωσι, πολὺ πιὸ ἁπλῆ, ποὺ χρειάστηκαν 15 χρόνια γιὰ νὰ μάθω τὸν ἀποστολέα. Τὸ 1993 ἦρθε τὴν ὥρα ποὺ ἔκανα κατηχητικὸ ὁ γέροντας ἱερέας τῆς Καρδιᾶς-Πτολεμαΐδος καὶ μοῦ παρέδωσε ἕνα δέμα, χωρὶς ἀποστολέα. -Τί εἶνε αὐτό, πάτερ, καὶ ποιός τὸ ἔφερε; τὸν ρώτησα. -Εἶνε γιὰ τὴν κατηχήτρια, μοῦ εἶπαν, καὶ τὸ ἔφερε ἕνας νέος μὲ τὸ ποδήλατο στὸ σπίτι μου, ποὺ δὲν τὸν γνωρίζω. Ἄνοιξα τὸ δέμα καὶ εἶδα τὴν κορνίζα μὲ τὴ φωτογραφία τοῦ π. Αὐγουστίνου ὡς ἱεροκήρυκα τοῦ 1960, ποὺ βλέπετε.
 

Μετὰ ἀπὸ 15 χρόνια πῆγα στὸ Λέχοβο νὰ δῶ ἕναν γέροντα εὐλαβῆ ἱερέα, τὸν παπα-Φώτη τοῦ Περδίκα-Πτολεμαΐδος, ποὺ μετὰ τὴν συνταξιοδότησί του ἔμενε μὲ πολλὰ προβλήματα ὑγείας στὸ Λέχοβο. Ἐκεῖ ἔμαθα τὸν ἄγνωστο ἀποστολέα τῆς φωτογραφίας. Ἦταν ὁ παπα - Φώτης. Ἀρρώστησε βαριὰ καὶ πίστεψε ὅτι σύντομα θὰ φύγῃ ἀπὸ τὴ ζωή. Σκέφτηκε ὅτι τὰ παιδιά του δὲν θὰ τιμοῦσαν τὴ φωτογραφία τοῦ π. Αὐγουστίνου, γι᾽αὐτὸ τὴν ἔκανε δέμα καὶ μᾶς τὴν ἔστειλε. Ὁ παπα-Φώτης ὅμως δὲν ἔφυγε ἀπὸ τὴ ζωή, καὶ μετὰ 15 χρόνια μᾶς εἶπε τὸ μυστικό.
Ἐδῶ ὅμως εἶνε κάτι ἄλλο, ποὺ δὲν τὸ χωράει ὁ νοῦς. Πῶς σώθηκε ἀπὸ τὴν πολτοποίησι ὁ ἀστυνομικὸς φάκελος τοῦ π. Αὐγουστίνου! Πῶς βρέθηκε στὰ χέρια ἑνὸς ἀνθρώπου, ποὺ μᾶς εἶνε τελείως ἄγνωστος! Πῶς ἔφτασε στὰ χέρια μας μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια -πότε; λίγο πρὶν ἀπὸ τὴ μεγάλη προδοσία τῆς Μακεδονίας στοὺς Ψαράδες· Πρεσπῶν! Ὁ ΘΕΟΣ ΜΟΝΟ ΞΕΡΕΙ!