Στὸ περιοδικὸ «Κόρυμβος», ποὺ ἀποτελοῦσε διμηνιαία ἔκδοση τοῦ Διεθνοῦς Μικτοῦ Τεκτονισμοῦ, καὶ εἰδικότερα στὸ τεῦχος 11 τοῦ Ὀκτωβρίου-Νοεμβρίου 1987 (περίοδος Θ΄, σελ. 15 ἑπ.) εἶχε δημοσιευθεῖ ἕνα ἄρθρο τοῦ Dr K. P. Mukerji μὲ τίτλο «Παγκόσμια Κυβέρνηση» (πρόκειται γιὰ ἀναδημοσίευση ἀπὸ τὸ ἐπίσης μασονικὸ περιοδικὸ Ἰλισός, τοῦ Ἰουλίου 1956, τεῦχ. 2ο, σελ. 65-68· πρῶτος ἀνέδειξε τὸ σχετικὸ θέμα ὁ Μοναχὸς Ἀβέρκιος στὸ βιβλίο του «Ἡ μασονία μέσα ἀπὸ αὐθεντικὲς πηγές», ἔκδ. «Τὸ Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2024 σελ. 243).
Ἐκεῖ καταγράφονταν οἱ τέσσερεις τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους μπορεῖ νὰ σχηματισθεῖ μία παγκόσμια κυβέρνηση:
Πρῶτον, ὡς ἑκούσιο καὶ δημοκρατικὸ σχέδιο τῶν εἰρηνόφιλων καὶ καλοπροαίρετων Ἐθνῶν.
Δεύτερον, ὡς ἀναπόφευκτο ἀποτέλεσμα ἑνὸς νέου παγκοσμίου πολέμου.
Τρίτον, ὕστερα ἀπὸ ὁλοκληρωτικὴ δικτατορία.
Τέταρτον, μὲ συνδυασμὸ ὅλων τῶν προηγούμενων τρόπων.
Ἡ κατακλείδα τοῦ ἀρθρογράφου εἶναι ἰδιαιτέρως ἀνησυχητική:
«ἡ ἐκλογὴ δὲν εἶναι ἀνάμεσα στὰ χωριστὰ κράτη καὶ στὴν παγκόσμια συνεργασία. Εἶναι ἀνάμεσα στὸν βίαιο οἰκουμενισμὸ καὶ στὸν οἰκουμενισμὸ τὸν αὐθόρμητο καὶ ἐθελούσιο. Ἂν θέλουμε ν’ ἀποτρέψουμε τὸν πρῶτο, ἔχουμε χρέος νὰ ἐργαζόμαστε γιὰ τὸν δεύτερο».
Ἀπὸ αὐτὰ προκύπτει ὅτι τὰ μέλη τῆς ὑπερεθνικῆς ἐλὶτ ποὺ διαχειρίζονται τὶς τύχες τοῦ πλανήτη πιστεύουν ὅτι τὸ ζοφερὸ σχέδιό τους γιὰ τὴν ἐγκαθίδρυση Παγκόσμιας Κυβέρνησης θὰ γίνει οὕτως ἢ ἄλλως, θέλουμε-δὲν θέλουμε.
Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὸν δεύτερο καὶ τὸν τρίτο τρόπο ἐγκαθίδρυσης παγκόσμιας κυβέρνησης, ἀξίζει νὰ μάθουμε τί ὑπάρχει γραμμένο σὲ ἕνα βιβλίο ποὺ εἶναι ἀπαραίτητο γιὰ τὴν ἀκαριαία ἐξουδετέρωση τῆς ὑπόνοιας ὅτι ἀποτελεῖ (μία ἀκόμη δῆθεν) «θεωρία συνωμοσίας» τὸ περιγραφόμενο σχέδιο κατὰ τῆς ἀνθρωπότητας μὲ τὴν ἐπιβολὴ μίας Παγκόσμιας Κυβέρνησης, πού, μεταξὺ τῶν ἄλλων, θὰ ἀποτρέψει τὸν Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ἀναφέρομαι στὸ βιβλίο τοῦ Γερμανοῦ ὑπαρξιστῆ φιλοσόφου καὶ ψυχοπαθολόγου Κὰρλ Γιάσπερς (Karl Jaspers) μὲ τὸν τίτλο «Ἡ ἀτομικὴ βόμβα καὶ τὸ μέλλον τοῦ ἀνθρώπου» (μτφ.: Κ. Ἀ. Ἀναγνωστόπουλος, Ἀθῆναι 1965), τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖται ἀπὸ δύο τόμους. Ὁ μὲν Α΄ Τόμος τιτλοφορεῖται «Πολιτικὴ συνείδησις τῆς συγχρόνου ἐποχῆς», ὁ δὲ Β΄ Τόμος εἶναι ἀτιτλοφόρητος.
Ἀπὸ ἕνα ἁπλὸ ξεφύλλισμα τοῦ συγκεκριμένου βιβλίου εὔκολα θὰ ἀντιληφθεῖ ὁ ἀναγνώστης ὅτι ὁ μπαμπούλας τοῦ Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου μὲ χρήση πυρηνικῶν ἀποτελεῖ μία πρώτης τάξεως, προβαλλόμενη ἀπὸ τὸ κυρίαρχο ρεῦμα, ἀπειλή, ἱκανὴ νὰ κάμψει τὶς ἀντιστάσεις τῶν λαῶν γιὰ τὴν ἀποδοχὴ ἑνὸς παγκόσμιου κυβερνήτη (ἀκριβέστερα: ἑνὸς παγκόσμιου δικτάτορα), ὁ ὁποῖος θὰ ἐπιβάλει τὸν ὁλοκληρωτισμὸ τῆς ὁμοιόμορφης σκέψης, προκειμένου νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ πολυπόθητη «παγκόσμια εἰρήνη».
Γι’ αὐτό, ὅταν ἀκοῦμε τὸν κ. Μητσοτάκη, τὸν κ. Γεραπετρίτη ἢ ὁποιονδήποτε ἄλλο «φιλέλληνα» πολιτικὸ νὰ ἀναμασᾶ τὸ προπαγανδιστικὸ σύνθημα «τὰ παγκόσμια προβλήματα ἀπαιτοῦν παγκόσμιες λύσεις», θὰ πρέπει νὰ ἀντιλαμβανόμαστε ἀμέσως ὅτι καλλιεργοῦν τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν ἔλευση τοῦ Παγκόσμιου Κυβερνήτη.
Ἂς δοῦμε, ὅμως, τώρα κάποιες ἀποκαλυπτικὲς σκέψεις ποὺ εἶναι γραμμένες στὸ βιβλίο τοῦ Κὰρλ Γιάσπερς. Ἤδη στὶς πρῶτες ἀράδες τοῦ προλόγου, ὁ Γερμανὸς φιλόσοφος διατυπώνει τὸ ἑξῆς δίλημμα: «Μία ἐντελῶς νέα κατάστασις ἐδημιουργήθη ἀπὸ τὴν ἀτομικὴν βόμβαν. Ἢ ἡ ἀνθρωπότης θὰ καταστραφῆ ἐξ ὁλοκλήρου (ἄνθρωποι καὶ ἀγαθὰ) ἢ ὁ ἄνθρωπος θὰ μεταμορφωθῆ κατὰ τὴν πολιτικὴν καὶ ἠθικὴν συμπεριφοράν του. […] Παρὰ τὴν φαινομενικὴν γαλήνην τῆς καθημερινῆς μας ζωῆς, ὁ ἀπειλῶν ἡμᾶς κίνδυνος ἐπεκτείνεται σήμερον κατὰ τρόπον τρομακτικόν, χωρὶς οὐδεμία ἔναντι αὐτοῦ νὰ παρουσιάζεται ἀντίδρασις. Αἱ καθημεριναὶ ὄψεις του μεταβάλλονται συνεχῶς, πλὴν ἡ γενική του ὄψις παραμένει ἀμετάβλητος: Ἢ ὁ ἀτομικὸς πόλεμος θὰ ἐκραγῆ, εἴτε μετ’ ὀλίγα ἔτη, εἴτε ἔπειτα ἀπὸ μερικάς δεκαετηρίδας ἢ μία νέα τάξις παγκοσμίου εἰρήνης, χωρὶς πυρηνικὰ ὅπλα, θὰ ἐγκαθιδρυθῆ, στηριζομένη οἰκονομικῶς εἰς τοὺς ἀνοιγομένους διὰ τῆς εἰρηνικῆς χρησιμοποιήσεως τῆς ἀτομικῆς ἐνεργείας νέους ὁρίζοντας».
Ὁ μπαμπούλας τοῦ Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου συσχετίζεται καὶ στὸ βιβλίο αὐτὸ μὲ τὴν ἀκόλουθη πολυπαραπεμπόμενη ρήση τοῦ Ἀϊνστάιν: «Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζω ποῖα ὅπλα θὰ χρησιμοποιηθοῦν εἰς ἕνα προσεχῆ πόλεμον. Γνωρίζω ὅμως πολὺ καλῶς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα θὰ χρησιμοποιηθοῦν εἰς τὸν μεταπροσεχῆ: τὰ τόξα καὶ τὰ βέλη» (Jaspers, Ά΄, ὅ.π., σελ. 10).
Ὡστόσο, πέρα ἀπὸ τὴν ἐκδοχὴ τῆς καταστροφῆς τοῦ πολιτισμοῦ, ἡ ὁποία ὑποκρύπτεται στὴν ἀνωτέρω ρήση τοῦ Ἀϊνστάιν, ὁ Γιάσπερς ἐπικεντρώνει τὴν προσοχή του στὴν πολὺ χειρότερη ἐκδοχὴ τῆς καταστροφῆς τῆς ἀνθρωπότητας ἀπὸ τὴν θανάσιμη μόλυνση ὁλόκληρης τῆς γήινης ἀτμόσφαιρας συνεπείᾳ τῆς χρήσης πυρηνικῶν ὅπλων. Κατὰ τὸν Γιάσπερς, ἡ ἐξολόθρευση ὁλόκληρου τοῦ ἀνθρώπινου γένους «ἀποτελεῖ δυνατὴν πραγματικότητα, τὴν ὁποία πρέπει εἰς τὸ ἑξῆς νὰ ὑπολογίζωμεν, καὶ μάλιστα (λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν τοῦ ἁλματώδους ρυθμοῦ τῆς τεχνολογικῆς ἀναπτύξεως) εἰς ἕν ἐγγύτατον μέλλον» (Jaspers, ὅ.π., σελ. 13).
Ὁ Γιάσπερς ἐκκινεῖ ἀπὸ τὸ δεδομένο ὅτι, σὲ περίπτωση νέου Παγκοσμίου Πολέμου, εἶναι βέβαιον ὅτι θὰ χρησιμοποιηθοῦν πυρηνικὲς βόμβες. Γιὰ νὰ ἀποφευχθεῖ, λοιπόν, αὐτὴ ἡ ὀλέθρια ἐξέλιξη (παρακάτω, ὁ Γιάσπερς θὰ μιλήσει γιὰ «ὁλοκληρωτικὴ ἐκμηδένισι, ἐπιτυγχανομένη δι’ ἑνὸς καὶ μόνου πλήγματος, διὰ τῆς πιέσεως ἑνὸς ἠλεκτρικοῦ κοβμίου»: σελ. 102), θὰ πρέπει νὰ ἐκλείψει ἡ ἔννοια τοῦ πολέμου, ἀφοῦ κάθε πόλεμος, ἀκόμη καὶ ὁ πιὸ μικρός, «φέρει ἐν ἑαυτῷ τὸν κίνδυνον μετατροπῆς του εἰς Παγκόσμιον σύρραξιν» (Jaspers, ὅ.π., σελ. 33).
Ἐν τούτοις, ἀμέσως μετά, ὁ συγγραφέας παραθέτει ἕνα πολὺ σημαντικὸ συλλογισμό: «ὁ πόλεμος μὲ πυρηνικὰ ὅπλα ἀποτελεῖ ἀμοιβαίαν αὐτοκτονίαν τῶν ἐμπολέμων», ἑπομένως «δὲν θὰ τὸν ἐπιχειρήσουν, δεδομένου ὅτι ὁ φόβος τῶν συνεπειῶν θὰ ὑπερνικήση τὴν πρὸς βιαιοπραγίαν θέλησιν». Μὲ ἄλλα λόγια, «ἐφ’ ὅσον εἰς ἕνα Παγκόσμιον Πόλεμον ζωῆς ἢ θανάτου, ἡ πυρηνικὴ βόμβα ἀπειλεῖ εἰς οἱανδήποτε στιγμὴν ἐκεῖνον ὅστις θὰ λάβη μέρος εἰς αὐτόν, οὐδεμία Μεγάλη Δύναμις θὰ τολμήση νὰ ἀναλάβη τὴν πρωτοβουλίαν ἑνὸς νέου πολέμου. […] Οὕτω ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἀπειλὴ δημιουργεῖ τὴν ὁλοκληρωτικὴν σωτηρίαν».
Συναφῶς ἐπισημαίνεται ὅτι «ἕνας πυρηνικὸς πόλεμος, ὁσονδήποτε αἰφνιδιαστικῶς καὶ ἂν ἐκσπάση, δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποτρέψη τὴν ἄμεσον ἀπάντησιν ἐναντίον τοῦ ἐδάφους τοῦ ἐπιτιθεμένου. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ μετατροπὴ τοῦ ψυχροῦ πολέμου εἰς θερμὸν φαίνεται τόσον ἀπίθανος ὅσον καὶ ὁ κίνδυνος νὰ ἴδωμεν μίαν ἡμέραν μεγαλούπολίν τινα καταστρεφομένην ἀπὸ βροχὴν γιγαντιαίων ἀερολίθων» (Jaspers, ὅ.π., σελ. 120).
Ἐν τούτοις, ὁ Γιάσπερς ἀντιπαρέρχεται τὸν κρίσιμο αὐτὸν συλλογισμὸ μᾶλλον βιαστικά, ἐπικαλούμενος τὸ ἑξῆς σκεπτικό: «Ὁ φόβος καὶ μόνος καθίσταται σὺν τῇ παρόδῳ τοῦ χρόνου ἀνεπαρκὴς τρόπος ἀσφαλείας, ἐπὶ τοῦ ὁποίου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπαναπαυώμεθα. Θὰ πρέπη νὰ δημιουργήσωμεν κάτι τὸ διαρκές. Ὡς ἐκ τούτου, δύο ἀπαιτήσεις ἐγείρονται σήμερον: πρῶτον, πρέπει νὰ καταργηθοῦν τὰ πυρηνικὰ ὅπλα καὶ δεύτερον πρέπει νὰ δημιουργηθῆ μία κατάστασις παγκοσμίου εἰρήνης θεμελιουμένης ὄχι ἐπὶ τοῦ φόβου, ἀλλὰ ἐπὶ τοῦ δικαίου» (Jaspers, ὅ.π., σελ. 34).
Ὁ συγγραφέας ἐξετάζει, κατ’ ἀρχάς, ἂν ἡ ἐπίτευξη τῆς παγκόσμιας εἰρήνης μπορεῖ νὰ στηριχθεῖ στὴν ἠθικὴ μεταμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου, τόσο τῶν πολιτῶν ὅσο καὶ τῶν πολιτικῶν.
Ἡ ἠθικὴ μεταμόρφωση, ὅμως, τοῦ ἀνθρώπου, εἰδικὰ ἔτσι ὅπως ἐξελίχθηκαν τὰ πράγματα μέχρι τὴν παροῦσα τρίτη δεκαετία τοῦ 21ου αἰώνα, φαντάζει ἄπιαστο ὄνειρο. Σὲ διακρατικὸ δὲ ἐπίπεδο, ἡ παγκόσμια ἀποδοχὴ ἑνὸς ἀντικειμενικοῦ δικαίου θὰ ἦταν δυνατὴ ὑπὸ τὶς ἑξῆς δύο προϋποθέσεις, ποὺ μέχρι σήμερα σπανίως πληροῦνται συνδυαστικά: Πρῶτον, ἂν «ἀμφότερα τὰ ἀντιμαχόμενα μέρη εἶναι πεπεισμένα ὅτι εὑρίσκονται ἐν δικαίῳ» καί, δεύτερον, σὲ περίπτωση ποὺ «δὲν καθίσταται δυνατὴ ἡ διὰ διμερῶν συνομιλιῶν συμφωνία των, νὰ ὑποτάσσονται ἀσυζητητὶ εἰς μίαν ὑπερκρατικὴν διαιτησίαν».
Στὸ σημεῖο αὐτό, ὁ Γιάσπερς κάνει μία πολὺ σημαντικὴ παρατήρηση: «Ἡ ἀπὸ πολιτικῆς ἀπόψεως διαφορὰ μεταξύ τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ καὶ τοῦ ἐλευθέρου κόσμου, ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι, εἰς μὲν τὸν πρῶτον ἡ εἰρηνικὴ […] πάλη ἀποκλείεται, εἰς δὲ τὸν δεύτερον, καίτοι ὑπὸ συνεχῆ ἀπειλήν, εἶναι κατὰ μέγα μέρος δυνατή. Στηριζόμενα ἐπὶ τοῦ ἐπιχειρήματος ὅτι ἡ ὑφισταμένη κοινωνικὴ τάξις πραγμάτων ὑποστηρίζεται ὑπὸ τῶν τυφλωττουσῶν καὶ ἐξημμένων μαζῶν, τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα ἀνατρέπουν τὰς ὑφισταμένας κοινωνικάς δομάς διὰ νὰ ἐπιβάλουν, ὄχι μόνον ἕν σύστημα πολὺ περισσότερο ἄδικον, ἀλλὰ καὶ κατ’ ἀρχὴν ἐχθρικὸν πρὸς πᾶσαν ἔννοιαν ἐλευθερίας. Εἰς τὸ ἐσωτερικόν τοῦ ἐλευθέρου κόσμου ὑφίσταται ἡ αἴσθησις τοῦ χάους, τὸ ὁποῖο θὰ ἐπέλθη ἐὰν οἱ τοῦ ἀντιπάλου στρατοπέδου ἀρνηθοῦν νὰ κατανοήσουν, νὰ σκεφθοῦν, νὰ λογικευθοῦν, ἀλλ’ ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι πανέτοιμοι διὰ μίαν ἐξόρμησιν στηριζομένην ἐπὶ τῆς ὠμῆς βίας» (ὅπως τονίζει ὁ Γιάσπερς σὲ ἄλλο σημεῖο τοῦ βιβλίου του, «ἡ βία θὰ ἐξέλειπε, εἰς τὴν περίπτωσιν καθ’ ἥν οἱ ἄνθρωποι θὰ μετεμορφοῦντο εἰς ἀγγέλους»: Jaspers, ὅ.π., σελ. 140).
Καὶ καταλήγει: «ἐφ’ ὅσον ὁ πόλεμος ἐξακολουθεῖ νὰ ὑφίσταται ὡς δυνατότης, ἢ ἡ πρὸς ἐξασφάλισιν τῆς εἰρήνης διεθνὴς διαδικασία δὲν ἔχει τὰς δυνατότητας ἀποτελεσματικῶν ὑπὲρ αὐτῆς ἐνεργειῶν, ἀποτελεῖ προπέτειαν διὰ τὸν ἄνθρωπον ὁ ἰσχυρισμός του ὅτι κατέχει τὸ προνόμιον τῆς “ἀνωτέρας λογικῆς”. Ἀγωνιζόμενος ἐναντίον τῆς ἰσχύος ὁ ἄνθρωπος, δὲν δύναται νὰ ἀμυνθῆ εἰ μὴ διὰ τῆς ἰσχύος» (Jaspers, ὅ.π., σελ. 66/67).
Ὅπως χαρακτηριστικὰ σχολιάζει ὁ Γιάσπερς, «πᾶν ὅ,τι ἔπραξαν μέχρι σήμερον οἱ πολιτικοὶ διὰ τὴν εἰρήνην, δὲν ὑπῆρξε εἰ μὴ καιροσκοπισμός. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι εἰς πᾶσαν περίπτωσιν ἐδημιούργησαν ἀναπαύλας, πολυτίμους ἀναπαύλας, εἰς τὸν δρόμον πρὸς τὴν ἀδιάκοπον δυστυχίαν» (Jaspers, ὅ.π., σελ. 117).
Μὲ δεδομένο ὅτι ὅλες οἱ προσπάθειες ἐπιβολῆς παγκόσμιας εἰρήνης ἔχουν ἀποτύχει παταγωδῶς, ὁ Γιάσπερς θέτει τὸν ἀναγνώστη ἐνώπιον τοῦ ἑξῆς τραγικοῦ διλήμματος: «Ἵνα μὴ ὁ ἄνθρωπος ἀπολέση τὴν ἐλευθερίαν του, δὲν πρέπει νὰ τοῦ ἀποκρύπτεται ὅτι ἐντός τοῦ ἐγγὺς μέλλοντος θὰ ἀναγκασθῆ πιθανῶς νὰ ἐκλέξη μεταξύ τῆς ὑποδουλώσεώς τους εἰς τὸν ὁλοκληρωτισμὸν καὶ τῆς πυρηνικῆς βόμβας. Τὸ δίλημμα τῆς ἐκλογῆς μεταξὺ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ καὶ τῆς πυρηνικῆς βόμβας, δηλαδὴ μεταξύ της ἀπωλείας τῆς δυνατότητος τοῦ ζεῖν ζωὴν ἀνταξίαν τοῦ ἀνθρώπου ἢ πιθανῆς ἐξοντώσεως τοῦ συνόλου τῆς ἀνθρωπότητος, θὰ πρέπει ἀπὸ τοῦδε νὰ ἀντιμετωπίζεται. Τὸ νὰ ἀρνηθῆ τὶς τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ διλήμματος, σημαίνει ἀπώλειαν τοῦ πνεύματος θυσίας» (Jaspers, ὅ.π., σελ. 134).
Στὸ δίλημμα αὐτὸ ἐπανέρχεται ὁ Γιάσπερς ἀρκετὲς σελίδες παρακάτω, ὅπου καταγράφει τὴν ἑξῆς ὑπέροχη σκέψη: «Ἡ ἐν ἐλευθερίᾳ εἰρήνη εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένη μὲ τὸν κίνδυνον τοῦ πολέμου. Ὁ πόλεμος ὅμως σημαίνει σήμερον ἐξαφάνισιν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Δύναταί τις νὰ διερωτηθῆ μήπως ἡ ἐλευθερία δὲν ἀποτελεῖ ἄλλο τι εἰ μὴ ἐνδιάμεσον ἱστορικὴν περίοδον μεταξύ τῆς Προϊστορίας καὶ τοῦ τέλους τῆς ἀνθρωπότητος καὶ μήπως τὸ δίλημμα θὰ πρέπει νὰ τεθῆ ὡς ἑξῆς: ἢ ἐξαφάνισις πάσης γενικῶς ἀνθρωπίνης ζωῆς, ἐξ αὐτῆς ταύτης τῆς ὑπαιτιότητος τοῦ ἀνθρώπου, ἢ ὁριστικὴ ἐξασφάλισις τῆς ζωῆς ἐν μιᾷ ὑπὸ ὁλοκληρωτικὴν κυριαρχίαν εἰρήνη, ἐν τῇ ὁποίᾳ ἡ ἀνθρωπίνη ὕπαρξις, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν καθ’ ἥν ἔχει συλληφθῆ κατὰ τὰς χιλιετηρίδας τῆς Ἱστορίας μας, θὰ παύση ὑφισταμένη. Διὰ τὴν νοημοσύνην καὶ μόνην τὰ ἀνωτέρω φαίνονται λογικά. Οὐδέποτε ὅμως ὁ πόθος τοῦ ἀνθρώπου διὰ τὴν ἐλευθερίαν (διὰ τοῦ ὁποίου καὶ μόνου αἰσθάνεται ἑαυτὸν “ἄνθρωπον”), θὰ ἀναγνωρίση τὴν λογικὴν ἑνὸς τοιούτου διλήμματος. Θὰ προτιμήση ὁπωσδήποτε τὴν συνδεδεμένην μὲ τὸν κίνδυνον τοῦ πολέμου ἀστάθειαν καὶ τὴν πιθανότητα ἐξαφανίσεώς του, διότι τοῦτο συνάδει μὲ αὐτὴν ταύτην τὴν ἀνθρωπίνην ὕπαρξιν, ἐν τῇ ἀενάῳ πρὸς τὰ ἐμπρὸς κινήσει της. Ἐὰν ἡμέρα τινὰ προτιμήση τὴν ἀπόλυτον εἰρήνην, ἥτις θὰ τοῦ ἐξασφαλίζη τὴν ἐν ἐνσυνειδήτῳ δουλείᾳ διαβίωσιν, τοῦτο θὰ σημαίνη ὅτι θὰ παύση νὰ εἶναι “ἀνθρωπος” καὶ θὰ μεταβληθῆ εἰς ἀνδράποδον, ἀπολαμβάνον ὑλικῆς κτηνώδους ζωῆς ἀενάως ἐπαναλαμβανομένης καὶ ἐστερημένης πάσης ἐννοίας» (Jaspers, ὅ.π., σελ. 203).
Στὸ 3ο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου του ὁ Γιάσπερς πραγματεύεται διεξοδικὰ πλέον τὸ φλέγον δίλημμα «ὑποταγὴ εἰς τὸν ὁλοκληρωτισμὸν ἢ πυρηνικὴ βόμβα;» (Jaspers, ὅ.π., σελ. 297 ἑπ.). Ἐκεῖ στηλιτεύει τὴν ἐκδοχὴ ἑνὸς ἀποτρεπτικοῦ γιὰ τὸν ἀφανισμὸ τῆς ἀνθρωπότητας ὁλοκληρωτισμοῦ, μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Ἐὰν κάποιοι πιστεύουν ὅτι εἰς ἕνα κόσμον ὀργανωμένον εἰς στρατόπεδον συγκεντρώσεως ἀξίζει τὸν κόπον νὰ ζῶμεν, θὰ πρέπη νὰ παρατηρήσωμεν ὅτι ἡ ἐμπιστοσύνη πρὸς τὸν ἄνθρωπον δὲν δικαιολογεῖται εἰ μὴ καθ’ ὅ μέτρον ὑφίσταται δυνατότης τῆς ἀσκήσεως τῶν ἐλευθεριῶν του. Εἰς περίπτωσιν πλήρους ὁλοκληρωτικῆς κυριαρχίας, ἡ μόνη ζωὴ (ἐὰν δύναται νὰ θεωρηθῆ ὡς τοιαύτη), δὲν θὰ ἦτο οὐδὲ κἄν ἡ ζωὴ τοῦ ζώου ἐν τῇ φύσει. Θὰ καθίστατο “τεχνητὴ φρικαλεότης”, ἐν τῇ ὁποίᾳ ὁ ἄνθρωπος, ὑπὸ τὴν ἀνθρωπίνην του ἰδιότητα, θὰ κατεβροχθίζετο ἀπὸ τὴν τεχνικὴν “ἰντελιγκέντσιαν”» (Jaspers, ὅ.π., σελ. 310).
Ἐκτιμᾶ, πάντως, ὁ συγγραφέας ὅτι, ἂν τελικῶς οἱ λαοὶ ὑποκύψουν στὴν λύση τοῦ «σωτήριου ὁλοκληρωτισμοῦ», αὐτὴ ἡ ἀνάγκη τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου νὰ ἀνεχθεῖ τὸ πᾶν, «ἀκόμη καὶ τὸν “ἀπὸ-ἀνθρωπισμὸν του”, ὑπὸ τὸ πέλμα τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ κράτους», θὰ ὀφείλεται στὴν ἑξῆς ἐλπιδοφόρο προοπτική: «ἀφοῦ ὑποστῆ ἀπανθρώπους βασάνους, ἀφοῦ καταντήση ἁπλοῦν “ἀντικείμενον”, ἀφοῦ ἐκμηδενισθῆ ἐσωτερικῶς, ἀφοῦ παραδοθῆ εἰς τὸ ψεῦδος, θὰ κατορθώση κάποτε νὰ ἀποκατασταθῆ ἐν τῇ ἀξιοπρεπείᾳ του». Ἐδῶ ἔχει θέση ἡ ἀκόλουθη ρήση: «Μέχρι τοῦ χείλους τοῦ τάφου ἐξακολουθεῖ νὰ πλανᾶται ἡ ἐλπὶς» (Jaspers, ὅ.π., σελ. 311).
Μία ἄνευ ὅρων παράδοση στὸν παγκόσμιο ὁλοκληρωτισμὸ χάριν τῆς ἀποφυγῆς τοῦ πυρηνικοῦ ὀλέθρου θὰ σήμαινε, βεβαίως, ὅτι εἶναι ἔγκυρη ἡ ἀκόλουθη πρόταση: «ἡ ζωὴ ἀξίζει περισσότερον τῆς ἐλευθερίας».
Ὁ Γιάσπερς διερωτᾶται εὐλόγως: «Ἡ σημερινὴ κατάστασις θὰ φέρη τὸν ἄνθρωπον μέχρι τῆς βαθυτέρας πτώσεως, μέχρι τοῦ σημείου νὰ προδώση τὴν ἐλευθερίαν του; Καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ βλέπη εἰς τοῦτο τὴν ὁλοκλήρωσν τῆς ἐπὶ τῆς Γῆς ἀποστολῆς του; Ὅ,τι θὰ ἀπέμενε τότε, δὲν θὰ ἦτο ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἀποκαλοῦμεν σήμερον μὲ τὴν λέξιν “ἄνθρωπος”.
Ἢ ἴσως ὀφείλομεν νὰ παραδεχθῶμεν σήμερον, ὅπως καὶ εἰς τὸ παρελθὸν, ὅτι ὁ σεβασμός μας δὲν πρέπει νὰ στρέφεται πρὸς τὴν ζωὴν αὐτὴν καθ’ ἑαυτήν, ἀλλὰ πρὸς μίαν ἀξίαν τοῦ ὀνόματος ζωή, συνυφασμένην μὲ τὴν ἀνθρωπίνην ἐλευθερίαν, ἥτις καὶ ἀποτελεῖ τὸ ἔσχατον κριτήριον;» (Jaspers, ὅ.π., σελ. 312).
Ὁ Γιάσπερς ἀπαντᾶ: «Δὲν πρέπει νὰ ἀπατώμεθα ὡς πρὸς τὴν ἔννοιαν τῆς φράσεως ταύτης. Διακινδύνευσις τῆς ζωῆς ἐν τῷ ἀγῶνι ἔναντι τῆς βιαιοπραγούσης ἐναντίον τῆς ἀνθρωπότητος ὁλοκληρωτικῆς ἰσχύος, ἀποτελεῖ ὅλως διάφορον ἔννοιαν ἀπὸ ἐκείνην τῆς ἐπεμβάσεως εἰς τὴν ζωήν, ὑπὸ τὴν ὤθησιν τῆς εὐγονιστικῆς παραφροσύνης, τῆς ρατσιστικῆς αὐταπάτης ἢ σφαλμάτων τῆς ἰατρικῆς. Τὸ σέβας τὸ ὁποῖον ἐμπνέουν αἱ ἐλπίδες καὶ ἡ ἀξία ἑκάστης κατ’ ἰδίαν ἀνθρωπίνης ζωῆς, ἀποκλείουν πᾶσαν ἐπέμβασιν εἰς τὴν ζωὴν ἑκάστου ἀτόμου λαμβανομένου κεχωρισμένως, μὲ τὸν ἰσχυρισμὸν ὅτι τὸ ἄτομον τοῦτο εἶναι ἀνάξιον διὰ τὴν ζωήν.
Ἡ ἔννοια τῆς ζωῆς, τὴν ὁποίαν ὁ γεννημένος, διὰ νὰ ζήση ἐλεύθερος ἄνθρωπος, προσπαθεῖ νὰ διασώση μὲ κάθε μέσον, εἶναι κάτι περισσότερον ἀπὸ τὴν κατὰ φύσιν ζωήν. Ἑπομένως, ἡ ζωὴ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τοῦ “ὑπάρχειν” πᾶσα ζωή, ἀκόμη καὶ ἡ ζωὴ οἱουδήποτε ἀτόμου, ἀξίζει νὰ διακινδυνευθῆ καὶ νὰ θυσιασθῆ ὑπὲρ μίας ἀξίας τοῦ ὀνόματος τῆς ζωῆς (Jaspers, ὅ.π., σελ. 312).
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ι. ΒΑΘΙΩΤΗΣ
