ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Ἐάν γάρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καί ὑμῖν ὁ πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος·».
Ὑπόθεσιν αἰωνίου ζωῆς καί σωτηρίας διαπραγματεύεται σήμερα ἡ Εὐαγγελική Περικοπή, ἀδελφοί. Ἔρχεται ὁ Κύριος καί μᾶς ὑποδεικνύει τόν εὔκολο δρόμο καί τρόπο τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας, τόν ἁγιασμόν τῶν ψυχῶν καί τήν δικαίωσή μας τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Νά συγχωροῦμε δηλαδή τά σφάλματα τῶν ἀδελφῶν μας, ὥστε ὁ Πατέρας Τριαδικός Θεός, νά ἐξαλείψει καί τά δικά μας ἀνομήματα, τήν ἔσχατη ὥρα.
Συγκλονιστικός ὁ λόγος αὐτός, ἁγία γερόντισσα, ἄν σκεφτοῦμε τούς ἱδρῶτες, τίς κακουχίες καί τά μαρτύρια πού ὑπεβλήθησαν ὅλοι οἱ Ἅγιοι γιά νά λάβουν τόν στέφανον τῆς ἀπολυτρώσεως, τόν ἁγιασμόν, τήν σωτηρία.
Γι’ αὐτό κατῆλθε στή γῆ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, Ἰησοῦς Χριστός, νά μᾶς συμφιλιώσει μέσῳ τοῦ ἑαυτοῦ Του μέ τόν Πατέρα Του καί τούς ἀδελφούς Του καί ἀδελφούς μας. Ἀπό τά πνευματοφόρα λόγια τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἰησοῦ πού ἀκούσαμε, ἐάν τά τηροῦμε ἀκριβῶς, κατανοοῦμε ὅτι ἐλάβαμε τόν ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν ἀπό τόν Νυμφίον καί Δεσπότη Χριστόν.
Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, χριστιανοί μου, ἔγινε σάρκα[1] καί ἀφοῦ ἑνώθηκε ὑποστατικά μέ τήν ἀνθρώπινη φύση μας καί ἔγινε τέλειος ἄνθρωπος, ἀνακαίνισε στόν ἑαυτό Του ὁλόκληρο τό Ἀδαμιαῖο γένος. Ἔσχισε τό χειρόγραφο· καί ζητάει νά κάνωμε κι ἐμεῖς τό ἴδιο γιά τούς ἀδελφούς μας.
Ἔτσι σέ ὅλους ὅσους ἀρχίζουν νά βαδίζουν τόν δρόμο τῶν ἐντολῶν τοῦ Μεσσίου, ὁ Κύριος πλησιάζει ἀοράτως καί φωτίζει τόν νοῦ, εὐφραίνει τήν καρδιά· ὥστε ὁ πιστός νά κοινωνεῖ, τό κατά δύναμιν, μέ τήν προσευχή τῶν Ἁγίων. Ἡ πρόοδος ὅμως στούς ἀγῶνες τῆς εὐσέβειας ποτίζεται μέ τά δάκρυα τῆς αὐτομεμψίας, ἐνίοτε καί τῆς κατανύξεως. Ἀναφέρεται στό γεροντικό: «· οὗτος σήμερον, πάντως κἀγώ αὔριον».
Ἐν τούτοις καλή προσευχή εἶναι ἐκείνη πού φανερώνει μέσα βαθιά στή ψυχή, τήν ἔννοια τοῦ Θεοῦ· δηλαδή ὁ Θεός εἶναι εὔσπλαχνος, ἔχει σπλάχνα οἰκτιρμῶν καί ἐπιθυμεῖ τό αὐτό γιά τό πλάσμα Του νά γίνεται. Καί αὐτό σημαίνει ἡ ἐγκατοίκηση τοῦ Θεοῦ· τό νά ἔχει κανείς ἐγκατεστημένο μέσα του, μέ τήν μνήμη, τόν Χριστόν καί Θεόν.
Ἐναπόκειται λοιπόν σ’ ἐμᾶς ἀδελφοί νά Τόν πλησιάσουμε μέ ἀγαθή προαίρεση καί μέ καλά ἔργα καί τρόπους συγγνώμης καί συγχωρητικότητος πρός πάντας. Ὁ Πατήρ τῶν οἰκτιρμῶν, διά τοῦ Υἱοῦ συμφιλιώνοντάς μας μέ τόν ἑαυτό Του, συγχωρεῖ χωρίς νά ὑπολογίζει τά παραπτώματά μας[2]· μᾶς προσκαλεῖ δε νά ἀποκτήσουμε τό ἴδιο φρόνημα μέ τόν Ἰησοῦν, τόν Κύριον (τοῦτο γάρ φρονείσθω ἐν ὑμῖν ὅ καί ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ).
Φρονοῦμε, ὅτι ἡ Κρίσις θά εἶναι ἀνέλεος, σέ ὅσους δέν ποιοῦν ἔλεος. Καί σήμερα Κυριακή, τῆς ἀνάμνησης τῆς ἐξόδου ἀπό τόν Παράδεισο, τονίζεται δεόντως ἀπό τήν ἁγία μας Ἐκκλησία: «…ἐάν δέ μή ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, οὐδέ ὁ πατήρ ὑμῶν ἀφήσει τά παραπτώματα ὑμῶν».
Θεωροῦμε λοιπόν, ὅτι τό ἔλεος καί ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ προηγεῖται τῆς Κρίσεως. Πραγματικά ὁ Θεός, ἔχοντας καί περιέχοντας κατ’ ἐξοχήν ὅλες τίς ἀρετές καί ὄντας συγχρόνως Δίκαιος καί Ἐλεήμων, ἐπειδή τό ἔλεος δέν συμβαδίζει μέ τήν Κρίσιν, σύμφωνα μέ τό γραμμένο «νά μήν σπλαχνισθῆς πτωχό κατά τήν κρίσι»[3], εὔλογα ὁ Θεός κατένειμε τό καθένα στόν καιρό του· τόν παρόντα καιρό, τόν ὥρισε γιά τήν μακροθυμία, τόν μέλλοντα γιά τήν ἀνταπόδοση.
Γι’ αὐτό τά τελούμενα στήν Ἐκκλησία, ἡ θεία Χάρις διέθεσε κατά τέτοιον τρόπο, ὥστε ἐμεῖς ἀντιλαμβανόμενοι αὐτό, ὅτι τήν συγνώμη γιά τά ἁμαρτήματα, λαμβάνομε ἀπό τά ἐδῶ συμβαίνοντα, νά φροντίσωμε, ὅσο ζοῦμε ἀκόμη στόν παρόντα βίο, νά ἐπιτύχουμε τό αἰώνιο ἔλεος καί νά καταστήσουμε τούς ἑαυτούς μας, ἀξίους τῆς θείας φιλανθρωπίας. «Ἐάν γάρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καί ὑμῖν ὁ πατήρ ὁ οὐράνιος».
Ἑπομένως, πῶς γίνεται νά γνωρίσουμε τόν Φιλάνθρωπον Χριστόν, τήν ἄρρητη οἰκονομία Του γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου καί τοῦ καθενός χωριστά; Μόνο «σύν πᾶσι τοῖς ἁγίοις». Ἀπ’ ὅλα αὐτά πού ἀκούσαμε καί διδαχτήκαμε(ὕμνους, ἀναγνώσματα), ἐκχέεται στήν ψυχή τοῦ ἀγωνιστοῦ πιστοῦ χριστιανοῦ, τοῦ ἀνθρώπου τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί Παραδόσεως, ἕνας γλυκασμός θαυμάσιος· ὅλο του τό εἶναι νιώθει τήν χαρά αὐτῆς τῆς θεανθρώπινης ἐπαγγελίας καί ἀληθείας.
Ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ εἶναι πλατύτερη ἀπό κάθε γνώση, γιατί δίνει στήν ψυχή ἐκείνου πού συγχωρεῖ, τόσους θησαυρούς, τόση χαρά, τόση μακαριότητα, πού καμία γνώση δέν μπορεῖ οὔτε νά ὑποψιασθεῖ· πόσο μᾶλλον νά τά ἀποκαλύψει, νά τά κατέχει καί νά τά προσφέρει στό ἀνθρώπινο ὄν.
Ἐδῶ ἀκριβῶς ἀδελφοί, διακρίνουμε καί τήν μωρία καί τό σκοτάδι τῆς σατανοκίνητης Ν.Ἐποχῆς, τοῦ Μετανθρωπισμοῦ καί ὅλης τῆς δυσωδίας τῶν σαρκικῶν παθῶν, πού ἐπαγγέλεται στούς δύστυχους ἀνθρώπους πού ζητοῦν νά πιστέψουν ψεύτικους θεούς καί εἴδωλα· βλέπε τό σπέρμα τοῦ ἑνός ἀνδρός, νά διαχέεται σέ πλεῖστες ὅσες μῆτρες γυναικῶν· ὄντως τραγικό, ἀρρωστημένο! Πολιτισμός χωρίς ἠθική, χωρίς ἀγάπη !!!
Καλό στάδιο χριστιανοί μου. Καλόν ἀγώνα μέ πραότητα, ὀρθόδοξο φιλότιμο, ταπείνωση, ἀλήθεια, δικαιοσύνη, συγχωρητικότητα καί Ὀρθόδοξη πίστη.
Στόν Ἰησοῦν Χριστόν, τό Α καί τό Ω· ἡ ἀρχή καί τό τέλος· ὁ πρῶτος καί ὁ ἔσχατος· ἡ Δύναμις καί ἡ Προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
