Η υπόθεση της εκπτώσεως του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού δεν μπορεί πλέον να εξετάζεται ως ένα απλό εσωτερικό εκκλησιαστικό ζήτημα ή ως προϊόν «ποιμαντικής ανεπάρκειας», όπως επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί. Υπό το φως των σημερινών εξελίξεων της 4ης Φεβρουαρίου 2026, και ιδίως μετά τη θέση σε αργία του Δημάρχου Πάφου για σοβαρά ποινικά αδικήματα, η όλη διαδικασία αποκαλύπτεται ως θεσμικά διάτρητη, κανονικά άκυρη και ηθικά προβληματική.
Πρόκειται για τον ίδιο δήμαρχο που αναδείχθηκε σε βασικό, επίμονο και δημόσιο κατήγορο του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού, με συνεχείς παρεμβάσεις, δηλώσεις και καταγγελίες, ακόμη και κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα, συμβάλλοντας αποφασιστικά στη δημιουργία κλίματος απαξίωσης και προειλημμένης ενοχής. Η σημερινή του αργία δεν αποτελεί απλώς ένα πολιτειακό γεγονός· αποτελεί κομβικό νομικό και κανονικό δεδομένο, το οποίο ανατρέπει εκ των υστέρων τη βάση αξιοπιστίας πάνω στην οποία οικοδομήθηκε μια εξαιρετικά βαριά εκκλησιαστική απόφαση.
…………………………………..
Ι. Η αργία του Δημάρχου Πάφου και η κατάρρευση της κατηγορίας
Σε κάθε έννομη τάξη, κοσμική ή εκκλησιαστική, ισχύει ως αυτονόητη αρχή ότι πρόσωπο το οποίο:
• τίθεται σε αργία για σοβαρά ποινικά αδικήματα, και
• τελεί υπό σοβαρή δικαστική διερεύνηση,
δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστος μάρτυρας ή κατήγορος σε βάρος τρίτου. Πολύ περισσότερο όταν ο τρίτος είναι εν ενεργεία μητροπολίτης.
Ο Δήμαρχος Πάφου:
• δεν περιορίστηκε σε θεσμικές ή ιδιωτικές οχλήσεις,
• αλλά προέβη σε δημόσιες, επαναλαμβανόμενες και επιθετικές καταγγελίες,
• οι οποίες αξιοποιήθηκαν για τη διαμόρφωση ενός περιβάλλοντος πίεσης εντός και εκτός Εκκλησίας.
Με τη σημερινή του αργία, ο δήμαρχος καθίσταται αναξιόπιστος κατήγορος, και κάθε κατηγορία που στηρίχθηκε, άμεσα ή έμμεσα, στη δράση του πάσχει κανονικής και νομικής ακυρότητας.
…………………………………..
ΙΙ. Το κρίσιμο ερώτημα των κινήτρων
Το μείζον ερώτημα που πλέον τίθεται επιτακτικά είναι το εξής:
Για ποιον λόγο ο Δήμαρχος Πάφου επέδειξε τέτοια εμμονική και διαρκή επιθετικότητα κατά του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού;
…………………………………
ΙΙΙ. Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου ως κατήγορος, ανακριτής, δικαστής και ωφελούμενος
Η υπόθεση Τυχικού αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ακραίας σύγκρουσης συμφερόντων και κατάλυσης της αρχής της διάκρισης ρόλων.
Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου υπήρξε σωρευτικά:
ο αποδέκτης και αξιολογητής των καταγγελιών,
ο ανακριτής που «διερεύνησε» την υπόθεση,
ο συντάκτης και εισηγητής του κατηγορητηρίου,
ο κατήγορος ενώπιον της Ιεράς Συνόδου,
ο de facto εισαγγελέας χωρίς θεσμικό αντίβαρο,
ο πρόεδρος του οργάνου που συνεδρίασε «ως Δικαστήριο»,
ο εκπρόσωπος Τύπου μέσω του επίσημου Ανακοινωθέντος,
ο Τοποτηρητής του Μητροπολιτικού Θρόνου Πάφου μετά την έκπτωση,
και τελικώς ο άμεσος θεσμικός και διοικητικός ωφελούμενος της απομακρύνσεως του Τυχικού.
Η θεμελιώδης αρχή nemo iudex in causa sua (ουδείς κριτής της ιδίας υποθέσεως) παραβιάστηκε καθολικά. Σε κάθε σύστημα δικαίου, μια τέτοια συγκέντρωση εξουσιών οδηγεί αυτοδικαίως σε ακυρότητα της διαδικασίας.
…………………………………….
IV. Νομικοκανονική αποδόμηση των κατηγοριών
Η κατηγορία περί αποτειχισμού
Η σοβαρότερη κατηγορία καταρρέει πλήρως:
• Ο Μητροπολίτης Τυχικός προσέφυγε δύο φορές με έκκλητο στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
• Η αποτείχιση προϋποθέτει ρήξη και απόρριψη της εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας· ο Τυχικός έκανε το ακριβώς αντίθετο.
• Οι αποτειχισμένοι καταφέρονται καθημερινά κατά του Πατριαρχείου ως «αιρετικού». Ο Τυχικός ζητούσε δικαίωση από αυτό.
Ο ίδιος, στις ομολογίες του, δηλώνει επανειλημμένα ότι ουδέποτε αποτειχίστηκε ούτε προώθησε την αποτείχιση. Αν υπήρχε έστω και μία κανονική απόδειξη περί του αντιθέτου, θα είχε αναχθεί σε κεντρικό επιχείρημα. Δεν υπήρξε.
2. Η κατηγορία περί μεικτών γάμων
Η κατηγορία αυτή είναι αντικειμενικά αναληθής:
• Ο Τυχικός τέλεσε πλήθος μεικτών γάμων, γεγονός αποδεδειγμένο.
• Ουδέποτε υπήρξε συστηματική άρνηση, αλλά εφαρμογή της κανονικής διάκρισης.
3. Η κατηγορία περί εγκαινίων/αφιερώσεως
Ακόμη και αν υποτεθεί ότι τίθεται κανονικό ζήτημα:
• η καταγγελία προέρχεται από δήμαρχο που σήμερα τελεί σε αργία για σοβαρά ποινικά αδικήματα, άρα είναι αναξιόπιστος κατήγορος,
• ενώ η αρχή της ίσης μεταχείρισης καταλύεται, διότι ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος τέλεσε βαρύτερη πράξη, εγκαινιάζοντας μεγαλοπρεπή ναό πλήρως αφιερωμένο στον Άγιο Εφραίμ, χωρίς την απαιτούμενη κανονική διευκρίνιση.
Η επιλεκτική ευαισθησία στους κανόνες συνιστά κατάχρηση εκκλησιαστικής εξουσίας.
……………………………………………
V. Η κατάχρηση του Καταστατικού Χάρτη και των Ιερών Κανόνων
Για να κηρυχθεί έκπτωτος ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός:
• παραβιάστηκαν βασικές εγγυήσεις δίκαιης εκκλησιαστικής δίκης,
• αγνοήθηκαν αποδεικτικά στοιχεία υπέρ του κατηγορουμένου,
• επιβλήθηκε ποινή χωρίς σαφή κανονική θεμελίωση.
Την ίδια στιγμή, όσοι:
• καταπάτησαν δεκάδες Ιερούς Κανόνες,
• αλλοίωσαν το πνεύμα του Καταστατικού Χάρτη,
• και εργαλειοποίησαν πρόσωπα και θεσμούς,
παραμένουν ατιμώρητοι.
………………………………………
VI. Συμπέρασμα – Αναγκαιότητα παύσης
Η Εκκλησία της Κύπρου δεν μπορεί να διοικείται:
• με αναξιόπιστους κατηγόρους,
• με κατηγορητήρια χωρίς αποδείξεις,
• και με Αρχιεπίσκοπο που είναι ταυτόχρονα κατήγορος, ανακριτής, δικαστής και ωφελούμενος.
Για να αποκατασταθεί η κανονική τάξη και να επέλθει ειρήνη:
• απαιτείται παύση και θέση σε αργία του Αρχιεπισκόπου Κύπρου,
• πλήρης επανεξέταση της υποθέσεως Τυχικού,
• και ανάληψη ευθύνης για τα αντικανονικά, αντικαταστατικά και παράνομα που διαπράχθηκαν.
Η Εκκλησία δεν ηρεμεί με εκπτώσεις επισκόπων.
Η Εκκλησία ηρεμεί μόνο με δικαιοσύνη, διαφάνεια και αλήθεια.
