ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«…καί ἔπεμψεν αὐτόν….βόσκειν χοίρους·»
Ἐξευτελισμός πλήρης· ἠθική κατάπτωσις· πνευματική ὀρφάνια συνεπάγεται ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ Πατέρα γιά κάθε ἕνα πού δέχεται τῶν ἀκτίστων δωρεῶν τοῦ Θεοῦ καί κινεῖται μέ ἀχαριστία μακράν αὐτοῦ, ἐμπιστευόμενος στούς υἱούς τῶν ἀνθρώπων τόν ἑαυτό του.
Μανθανέτω πᾶσα σάρξ βροτεία: δέν εἶναι ἀπεριόρισται αἱ ἀπολαύσεις τοῦ ἁμαρτωλοῦ. Ἀργά ἤ γρήγορα ὁ ἐκτός τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, θά αἰσθανθεῖ τήν ἀσχημοσύνη καί τό κενό καθώς καί τήν πικρία πού ἀφήνει στήν καρδιά ἡ ἀμαύρωση τῶν δώρων τῆς ἀρχεγόνου δικαιοσύνης πού ὁ Θεός χαρίζει ὡς περιουσία στό πλάσμα Του -στά παιδιά Του.
Ὁ διάβολος σιγά σιγά στόν κενόδοξο καί ἀχάριστο, «τόν φρόνιμο παρ’ ἑαυτῷ» ἄνθρωπο ὑποβάλλει μέ δόλο τήν κατάρα τῆς ἀπείθειας καί ἀπομάκρυνσης ἀπό τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, σκοτίζοντάς του τόν νοῦ. Ψιθυρίζει στήν καρδιά ὅτι πρέπει καί αὐτός νά ζήσει, δῆθεν, ἐλεύθερος· κρύβοντας μέ δόλο καί ψέμα τήν ἀλήθεια ἀπό τήν ψυχήν, πώς οἱ ἐντολές εἶναι αὐτές πού ὁδηγοῦν στήν ἐλευθερία τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ· ἐνῶ ἡ φυγή ἀπό τόν οἶκο τοῦ Πατέρα θολώνει τόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπο καί διαστρεβλώνει τήν βούλησή του.
Ἀπέκρυψε «ὁ μισερός ἄρχοντας» τῆς μακρινῆς ἐκείνης χώρας, ὁ Σατανᾶς, τήν Χάρη καί χαρά πού δίνει ὁ Θεός Πατήρ, δι’ Υἱοῦ, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι στήν ἐργασία, στόν κόπο τῆς, ἐν προσευχῇ, καρδιακῆς κοινωνίας μέσα στήν πνευματική οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ καί τήν αἴγλη τῆς ἐν Χριστῷ καθαρότητος τῆς ψυχῆς.
Δηλαδή, τήν δύναμη τῆς καθάρσεως, τοῦ φωτισμοῦ, τῆς θέωσης πού κρατᾶ τήν ψυχή, τόν νοῦ, τήν καρδιά, στό ὕψος τῆς θεολογίας καί εὐποιΐας. Ἔτσι ὁ νεότερος υἱός ἔφθασε στήν ἄκρη τῆς ἀβύσσου μέ συγκλονιστικές ἀλλαγές καί κινήσεις, βορβορώδεις πράξεις ἀσωτίας καί ἀσχημοσύνης.
Ἐν τούτοις, σ’ αὐτήν τήν τραγική κατάσταση πού βρέθηκε ὁ ἄσωτος, δηλαδή νά βόσκει καί νά τρέφεται μέ τήν τροφή τῶν χοίρων, ἤ θά ὁδηγεῖτο στήν τελική καταστροφή, τήν κατάθλιψη, τήν αὐτοκτονία· ἤ διά τῶν ἀρετῶν τῆς αὐτομεμψίας καί ταπεινώσεως, θά ἐπέστρεφε στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ Πατέρα πού Τόν περίμενε μέ ὑπομονή.
Δόξα σοι ὁ Θεός· ὦ τοῦ θαύματος!!! Ἐτελέσθη διά τῆς μετανοίας ἡ ἐπιστροφή· «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν σου». Εἶναι μεγάλο αὐτό τό χάρισμα ἀδελφοί. Τοῦτ’ ἔστιν τῆς βαθυτάτης συναισθήσεως τῆς ἀνθρωπίνης ἁμαρτωλότητος.
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς βοηθοῦν νά καταλάβουμε, ὅτι δέν εἶναι εὔκολο πράγμα νά παραδέχεσαι τήν ἁμαρτωλότητά σου(Ἅγιος Πορφύριος). Ἁμαρτωλός αἰσθάνεται ἐκεῖνος πού ἔχει λάβει δωρεάν τά χαρίσματα τοῦ Θεοῦ καί ὅσα ὁ Χριστός τοῦ ἀποκαλύπτει μέσα στήν κοινωνία τῆς ἀγάπης Του καί ἀγωνίζεται νά εὐαρεστήσει τόν Θεό, χωρίς ποτέ νά πιστεύει ὅτι ἀνταποκρίθηκε πλήρως. Πολλῷ δέ μᾶλλον ἐκεῖνος πού ἀστόχησε καί ζεῖ ἀσώτως.
Ὁ Τριαδικός Θεός, ἀδελφοί μου, πολυεύσπλαχνος, φιλάνθρωπος καί οἰκτίρμων, ἐπαναφέρει τόν μετανοοῦντα καί ἐπιστρέφοντα στόν οἶκο τοῦ Πατρός στήν προτέρα θέση, σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις, προσφέροντας καί πάλι τήν θεϊκή Του ἀκτινοβολία καί τόν ἁγιασμό. «…ἐξενέγκατε στολήν τήν πρώτην καί ἐνδύσατε αὐτόν, καί δότε δακτύλιον εἰς τήν χεῖρα αὐτοῦ καί ὑποδήματα εἰς τούς πόδας».
Βλέπουμε ἐδῶ, σεβαστή γερόντισσα, ὅτι ὁ Πατέρας τῶν οἰκτιρμῶν συγκαταβαίνοντας τόν προϋπάντησε, τόν ἀγκάλιασε καί τόν κατεφίλησε· παρήγγειλε δέ στούς δούλους του στούς ἱερεῖς, νά τόν ἐνδύσουν τήν πρώτην στολήν, ἤτοι τήν υἱοθεσίαν τήν ὁποίαν καί πρωτύτερα εἶχε φορέσει διά τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος καί νά τοῦ βάλουν δαχτυλίδι στό χέρι του δηλαδή στό πρακτικό μέρος τῆς ψυχῆς, πού δηλώνεται μέ τό χέρι· νά τοποθετήσουν σφραγίδα θεωρητικῆς ἀρετῆς, ὡς ἀρραβώνα τῆς μελλοντικῆς κληρονομίας· ἀλλά καί ὑποδήματα στά πόδια πού σημαίνει θεϊκή φρουρά καί ἀσφάλεια πού θά τόν ἐνδυναμώνει νά πατεῖ ἐπάνω σέ ὄφεις καί σκορπιούς καί ἐπάνω σέ ὅλη τήν δύναμη τοῦ ἐχθροῦ.
Στή συνέχεια, παραγγέλει νά φέρουν καί νά σφάξουν ἕνα σιτευτό μόσχο καί νά τό παραθέσουν ἐπάνω σέ τραπέζι.
Ὁ μόσχος γνωρίζουμε, χριστιανοί μου, εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ὁ Ὁποῖος ἐξέρχεται μέν ἀπό τά κρύφια τῆς θεότητος καί ἀπό τόν θρόνο πού βρίσκεται ὑπεράνω τοῦ παντός καί ὅταν φάνηκε σάν ἄνθρωπος τέλειος, ἐκτός ἁμαρτίας, πάνω στή γῆ, θυσιάζεται ὡς μόσχος γιά χάρη ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν, ὡς δέ σιτευτός δηλαδή ὡς ἄρτος, παρατίθεται σ’ ἐμᾶς πρός βρῶσιν καί πόσιν.
Κάμνει δέ κοινή τήν μ’ αὐτήν τήν εὐκαιρία εὐφροσύνη καί εὐωχία ὁ Θεός μέ τούς Ἁγίους Του, ἀναλαμβάνοντας ἀπό φιλανθρωπία τίς συνήθειές μας καί λέγοντας «ἔλθετε νά φάγωμε καί εὐφρανθοῦμε».
Ἐν τούτοις, ὁ πρεσβύτερος υἱός ὀργίζεται.
Παρακαλῶ, ὡς ἐλάχιστος ἐν τοῖς πρεσβυτέροις, τούς Ἰουδαίους, πού ὀργίζονται γι’ αὐτήν τήν πρόσκλησιν καί σκανδαλίζονται διότι ὁ Χριστός ὁ Κύριος καί Θεός, ὁ Μεσσίας, δέχεται μετανοοῦντας ἁμαρτωλούς καί συνεσθίει μ’ αὐτούς, νά κατανοήσουν τό μυστήριο τῆς μετανοίας καί ἐξομολογήσεως.
Ὅλη ἡ Ἁγία Γραφή, Παλαιά καί Καινή, προφητεύει καί κηρύττει ποιό ἀκριβῶς εἶναι τό ἔργο τοῦ Μεσσίου πού ἦλθε καί θά ἔλθει νά κρίνει δικαίως ζῶντας καί νεκρούς στό τέλος τῆς Ἱστορίας. «…μετανοεῖτε καί πιστεύετε ἐν τῷ εὐαγγελίῳ». Ὁ ἄσωτος σήμερα, νεκρός καί χαμένος μετά τήν παρακοή, σώζεται μέ τήν πίστιν, τήν ὑπακοήν καί τήν μετάνοια.
Συνεπῶς, ὁ Μεσσίας, τόν προσέλαβε, τόν ἀνέστησε, τοῦ ἔδωσε ζωή· νά μένει πάντοτε ἑνωμένος μέ τόν Τριαδικό Θεό, σύν τῷ Χριστῷ καί νά γεμίζει τόν οὐρανό μέ χαρά, ὅπως ἔχει γραφεῖ, «χαρά γίνεται στόν οὐρανό, γιά ἕνα ἁμαρτωλό πού μετανοεῖ».
Ἐσύ λοιπόν πρῶτε στήν τάξη υἱέ πρεσβύτερε καί ἀδελφέ τοῦ νεότερου υἱοῦ, γιατί στενοχωριέσαι καί δέν προσέρχεσαι στήν χαρά τοῦ Πατέρα μας; Δέν εἶναι ἀδικία αὐτό; Περιμένω ἀλήθεια τήν ἀπάντησή σου!!!
Στόν Τριαδικό Θεό καί στόν Θεάνθρωπο Χριστόν ἡ Βασιλεία, ἡ Δύναμις, τό Κράτος στούς αἰῶνας. Ἀμήν.
